Od Lamparciej Plamy

Słońce radośnie oświetlało całą polanę. Młoda kotka we prążki wyszła ze Siedliska Koni, przeciągnęła się leniwie. Swoimi turkusowymi oczami obiegła całą okolicę wdychając zapach trawy i obcego klanu. Tak przenocowała na terytorium jednego z nich, ale tylko ze względu na względne poczucie bezpieczeństwa, wolałaby aby znaleźli ją wojownicy niż inni samotnicy, bo oni nie mogli by postąpić zbyt honorowo. Nie polowała jednak na jego terenie, bo po prostu nie chciała odbierać im zwierzyny. Pobiegła w kierunku Kładki, którą tu przybyła, bacznie nasłuchując czy gdzieś nie słychać innych kotów. Bez problemu wydostała się ze wrogich terenów, skierowała się w kierunku Piaszczystej Rozpadliny, doskonale zdając sobie sprawę, że balansuje między granicy dwóch klanów, nie wiedziała czy są w sojuszu czy też nie. Jako samotniczka dbała tylko o swój interes chociaż nie potrafiła polować na ich terenach. Po co więc tam zmierzała? Sama nie wiedziała czy ze czystej ciekawości, chęci nabicia guza a może pragnienie poznania nowych kotów. Nikogo szczerze nie poznała a od samotności można popaść we szaleństwo! Czując już inny zapach stała się bardziej ostrożna i czujna. Kiedy już faktycznie znajdowała się w Piaszczystej Rozpadlinie, usiadła na jakimś kamieniu. Oczywiście na takim aby nie rzucała się zbytnio w oczy, chociaż czy z jej umaszczeniem jest to możliwe? Zlekceważyła palącą się w jej głowie lampkę ostrzegawczą i dalej leżała jakby nigdy nic. Cieszyłaby się jakby jakiś kot się tu zjawił, nieważne czy chciałby ją od razu zabić czy powalczyć chwilę i dopiero potem zabić. Jeśli przyjdzie jakiś patrol też narzekać nie będzie, im więcej tym weselej. Nie obraziłaby się jakby JUŻ teraz ktoś raczył by się zjawić. Rozciągnęła się leniwie na kamieniu i wtedy jakby na jej życzenie wyczuła woń obcego kota a zaraz go dostrzegła. Rudy, młody kocu ze białymi miejscami, spotkała jego zielone ślepia spoglądające na nią wrogo. Oho… zaraz zacznie się robić zabawnie.
Kocur najeżył się i z wysuniętymi pazurami czekał na jej ruch. Ona się leniwie zsunęła ze kamienia i gdy przyjęła bojowo podobną pozę on na nią ruszył. Kiedy był wystarczająco blisko uskoczyła w bok. On ponownie zaczął na nią biec a cętkowana kotka odskoczyła jeszcze dalej. Rudy wojownik się zirytował.
- Czemu nie atakujesz? – wysyczał ciągle gotowy do walki.
On jedynie lekko się uśmiechnęła.
- Nie mam powodu aby się z tobą bić. A bez sensu abyś ty także tępił swoje pazurki na mnie.
- Owszem ja mam powód, wtargnęłaś na terytorium mojego klanu, a nie należysz do niego! – i skoczył na mnie.
No dobra, skoro tak bardzo chce się bić to niech mu będzie. Beżowa kotka jednak nie wysunęła pazurów, bo kocurek zdawał się jej na pewien sposób uroczy. Taki niecierpliwy! Nie chciała go ranić a sama jakoś uniknie jego ciosów. Kocur był już blisko i chciał na nią skoczyć, lecz Lamparcia Plama była szybsza i wskoczyła mu na grzbiet. Oczywiście bez wbitych pazurów było niemożliwe utrzymać równowagę. Zrzucił ją i błyskawicznie do niej doskoczył i przycisnął do podłoża. Ona mimo to zachowała spokój a w jej oczach malowała się radość.
- Czemu w ogóle się nie bronisz? – syknął z wyrzutem.
- A po, co mam się bronić i ciebie ranić? Podejrzewam, że twoje umiejętności bardziej się przydadzą klanowi podczas starcia z innym lub agresywniejszymi samotnikami, wiedz ja zagrożeniem nie jestem – powiedziała pewnie i zauważywszy przez mgłę agresji w jego oczach zainteresowanie kontynuowała – słuchaj no, może nie należę do klanu ale mam swoje własne zasady a do nich zaliczają się dwie, które powinny cię interesować, czyli: nie poluj na terenach klanów i nie atakuj ich wojowników. Oczywiście możesz mi nie wierzyć i mnie poranić ale, co to za satysfakcja z walki ze pokojowym kotem nie?
Słoneczny Deszczu?