Od Niedźwiedziego Miodu CD. Barszczowej Łodygi

Po pożegnaniu Barszczowej Łodygi skierował się z powrotem w stronę morza. Oczywiście, mógłby po linii prostej dotrzeć do obozu w znacznie szybszym tempie, ale nigdzie się nie spieszył. Nie miał, w przeciwieństwie do burzaka, żadnego raportu do zdania, żądnych obowiązków do wypełnienia. Dopóki słońce nie chowało się za horyzontem, mógł się jeszcze trochę poszwendać, pospacerować. Postanowił wybrać się na polowanie. Spędził całe południe na rozmowach z nowym przyjacielem, a zapach obcego klanu na pewno się do niego przykleił; przynajmniej jego nutka. Dlatego właśnie bliskość morskiej, solankowej woni pomoże mu się jej pozbyć. Przebywanie niedaleko fal nie przyprawiało go już o taki szaleńczy lęk jak na początku, chociaż łapek wciąż nie odważył się zamoczyć. Nie chciał denerwować Delikatnej Bryzy, a obcy zapach nieźle by ją wkurzył. Liczył na złapanie jakiegoś dużego wodnego ptaka; na pewno by była z niego zadowolona.

* * *

Był dumny ze swojego wojowniczego miana. Nie jakoś chorobliwie, nie nosił się teraz wysoko, nie patrzył na uczniów z góry, ale podobało mu się, że przeniósł się na półki skalne do kotów, które są do niego bardziej zbliżone wiekiem. Wybrał miejsce obok Bijącej Północy, która jako jedna z pierwszych pogratulowała mu mianowania, a potem złapała go po czuwaniu, by zapytać o samopoczucie. Był zaspany, łapy go bolały, ale widok przyjaciółki od razu go rozbudził. Zaprowadziła go potem pod swoje legowisko i zaproponowała, aby zajął miejsce obok. Tam porządnie się wyspał.
Kolejnym ważnym wydarzeniem było dla niego pierwsze zgromadzenie. Nie był jakoś szczególnie zestresowany. Nie czuł, że reprezentuje Klan Klifu. Od tego przecież był Srokoszowa Gwiazda, Przyczajona Kania i szanowne Panie medyczki; on miał po prostu za zadanie przyjść, posłuchać, a potem spędzić miał czas w towarzystwie innych kotów. Miał nadzieje spotkać tam Barszczową Łodygę, ale mimo czujnego wypatrywania i przedzierania się wzrokiem przez chmarę wojowników Klanu Burzy, nigdzie nie ujrzał jasnego, czekoladowego futerka. Niezłą niespodzianką okazało się też, z kim przesiedział pierwszą część. Mimo wcześniejszych uprzedzeń, które miał względem niego Judaszowcowy Pocałunek, rozmawiał z nim w miarę normalnie. Opowiedział mu o Klanie Gwiazdy i liderze, a nawet uśmiechnął się do niego! Za te wszystkie miłe rzeczy Niedźwiedzi Miód oczywiście odwdzięczył się tak dobrze, jak tylko umiał. Oczywiście wiedział, że muszelka od przemiłej Algowej Strugi nie jest gwiazdką z nieba, ale była na tyle lśniąca i ładna, że był prawie pewny, że spodoba się marudzie. Troszkę się przeliczył, ale nie pozwolił, aby została tam na wyspie, czekając, aż ktoś ją podepcze i zniszczy. Zabrał ją do obozu i położył pod mchem Judaszowcowego Pocałunku; niech wojownik wie, że Miodek nie jest zły za odrzucenie podarunku. Na pewno jeszcze kiedyś doceni ten mały gest.

* * *

Niewiele się zmieniło. Dalej wychodził na patrole, brał udział w polowaniach, samotnych lub w większej grupie kotów, nie zaprzestał tez pomagać medyczkom w zbieraniu ziółek. W czasie wolnym chodził na spacery lub wylegiwał się w ostatnich promieniach słońca. Nie miał ucznia i na razie nie narzekał na brak innych obowiązków. Od czasu do czasu wychodził na szkolenie z Bijącą Północą i jej uczennicą, a czasami nawet dołączali do nich Pomocny Wróbelek z Jaskółczą Łapą. Lubił te wspólne wypady. Świetnie się bawił widząc jak dwie terminatorki rywalizują, która złapie wiekszą zwierzyne, a wraz z parą rodzeństwa moga spokojnie poplotkować i się pośmiać.
Od kiedy został mianowany jego relacja z Delikatną Bryzą o dziwo bardzo się poprawiła. Spotykali się głównie na patrolach lub przy posiłkach. To drugie było jednak rzadkością, gdyż częściej łapał go Kornikowa Kora lub Jerzykowa Werwa, który udawał podirytowanego "samicowymi" zachowaniami i humorkami Miedzianego Kła i chciał spędzić czas w męskim towarzystwie. Bryzka, tak szybko jak stała się właścicielką jego serca, teraz wypuściła je ze swoich szponów, pozwalając mu wzlecieć i szukac nowej wybranki. Tak też się stało na zgromadzeniu. Teraz, o zgrozo, miej go Klanie Gwiazdy w opiecie, wzdychał po nocach do tajemniczej liderki Klanu Nocy. Dwukolorowe futro śniło mu sie po nocach. Zawsze pojawiała się samotnie w jego marzeniach. Nigdy nie był tam z nią. Była nieuchwytna, poza jego zasięgiem i okryta mgłą niewiadomego. Och... Jak on by chciał odgonić te swawolne obłoki i obejrzeć ją w pełnej okazałości... Być przy niej, poznać ją i pozwolić jej, aby poznała go i jego gorące, tłamszone w środku, ukryte uczucia. Nie wiedział ile będzie mógł jeszcze tak wytrzymać...

* * *

Przechadzał się właśnie po terenach. Nie ukrywał przed samym sobą, że zmierza w sytronę terenów Klanu Burzy. Miał wątłą nadzieję, że spotka tam swojego drogiego Barszczową Łodygę. Opowiadał mu przecież, że nie ma za wielu przyjaciół w swoim domku, a więc, być może nie wiedział nic o zgromadzeniu. Musiał mu wszystko opowiedzieć, streścić i zoobrazować. No i przecież nie wie, że Niedźwiedź jest już Niedźwiedzim Miodem! Na pewno będzie rozradowany na te wieści. No i może rady klifiaka okazały się być tak dobre, a burzak okaże się tak zdolnym uczniem, że już zaczął podbijać jakieś wrażliwe serduszko?
Niezwykle go ucieszył zapach, który dotarł do wyczulonego nosa. Znał go świetnie, po ostatnim spotkaniu rozpoznałby go niemal natychmiastowo. Przyśpieszył kroku, a gdy przed oczami zaczynały wyłaniać mu się naturalne znaki wyznaczające granicę, z radości serce zaczęło mu szybciej bić. Dotarł na skraj. Jeden krok więcej i mógłby dostać nieźle po łapach. Nie musial sie wychylać, gdyż przyjaciel również musiał go wyczuć i skierował swój krok w ta stronę. Pręgowane lico wyłoniło się zza krzaka, całe rozweselone.
— Barszczowa Łodygo! Mój drogi przyjacielu, jak miło cię znów widzieć. — zawołał, niepotrzebnie, gdyż srebrny znajdował się dosłownie kilka kroków od niego.
— Dzień dobry, Niedźwiedzia Łapo! — entuzjazm został odwzajemniony. Miodek żartobliwie i dramatycznie wywrócił oczami i udał urażonego.
— Ah... Już nie posługuje się tym imieniem... — złapał się za pierś i podniósł wysoko łeb.
— Co się stało?! Czy zrobiłeś coś, co uraziło twój klan i nadano ci nowe imie? Czy jest bardzo obraźliwe? — zatroskany przekręcił łeb. Był rzeczywiście bardzo zmartwiony. Klifiak zdjął poważną maskę i zaśmiał się perliście.
— Nie, nie... Tylko się droczę. Ukończyłem trening, wiesz? — momentalnie drugiemu zaświeciły się ślepia, a szeroku uśmiech wylał się na pyszczek.
— Gratuluje! A więc, aby cię już więcej nie urażać, jak teraz cię zwą?
— Wróciłem do mojego dawnego imienia, a więc jestem Niedźwiedzim Miodem — wypiął dumnie pierś. Przysiadł, gdyż po wczorajszym nocnym patrolu miał zadrapaną poduszkę, która czasami zaczynała mu dokwierać.
— Pięknie. Idealnie do ciebie pasuję! Twoje oczy są niczym świeży, słodki miód, a futerko jak u zdrowego, brunatnego misia. — skomentował pręgusek. Równiez przycupnął. Siedzieli tak, pysk w pysk, oddzieleni tylko ustaloną, niewidoczną granicą.
— Dziękuje, dziękuje... A teraz, dosyć tych przyjemności! Wyczekiwałem cie na zgromadzeniu, a tu nic! Co prawda nie pytałem nikogo z twojego klanu o to czy się gdzieś nie ukrywasz, ale co do tego, że nie byłeś obecny na wyspie, jestem w stu procentach pewny! Bałem się, że coś się wydarzyło, zjadł cie królik lub w końcu dostałeś skrzydeł i odleciałeś gonić wiatr gdzies za morzem, daleko... 

<Barszcz?>