Od Łasicy do Lśniącego Księżyca

Śnieżnobiały puch sypał z nieba naprzemiennie z chłodnymi kroplami wody. Nigdzie nie było ciepło, nawet w legowiskach. Jedynie ogrzewanie się przy innym ciele dawało jakoś poczucie bezpieczeństwa. Mała Łasica jak każdego dnia leżała w żłobku. Tym razem próbowała się wtulić w braci, by nieco się ogrzać. Zimny wiatr gdzieniegdzie przedostawał się do groty, pozostawiając po sobie uczucie gęsiej skórki. Ten dzień zdecydowanie nie należał do najcieplejszych, zwłaszcza gdy zwróciło się uwagę na to, iż sam Klan Klifu znajduje się przy górze. Młoda wstała, po czym wygięła kręgosłup w łuk, oddając przy tym potężne ziewnięcie. Pazury skrobały igliwie zmieszane z liśćmi, a oczy rozglądały się po legowisku. Podeszła blisko wyjścia, gdy nagle poczuła mocny podmuch wiatru, który odrzucił ją do tyłu, przewracając na plecy. Pogoda zdecydowanie nie nadawała się na przechadzkę po obozie. Jednak nudę przerwał odgłos łap przebijających się przez śnieg. Łasica raz jeszcze wyjrzała i ledwo dostrzegła idącego w jej stronę wojownika o futrze zlewającym się ze śniegiem i oczach krwiście czerwonych. Jego widok nie napawał kocięcia sympatią, raczej odrzucał. Kocur podszedł bliżej, aż stanął w przejściu. Arlekinka rzuciła mu podejrzane spojrzenie i wycofała się do rodzeństwa. Chciała obudzić Chłód, bo wiedziała, że brat miał już do czynienia z tym wojownikiem i wiedział czego się po nim spodziewać jednak ten ani drgnął.
— Cześć maluchy — wymruczał bardzo przyjaźnie nieznajomy albinos. Niektóre z kociąt się przebudziły i przywitały z wojownikiem. Szylkretka zaś stała w bezruchu obserwując i badając sytuację.
— Kim ty jesteś? — wydukała niechętnie.
— Ja jestem Lśniący Księżyc, wojownik tego klanu — oznajmił kocur. To, że był wojownikiem, Łasica wiedziała, jednak zaintrygowało ją dosyć jego imię. Skierowała swój wzrok na jego futro i pomyślała natychmiast o czystym niebie i księżycu w pełni. Faktycznie, miał z nim wiele wspólnego.
— Ładne masz futro — dodała, jakby niepewnie mierząc go pustym wzrokiem. Albinos wyglądał na dumnego, słysząc ten komplement. — Twoje oczy jednak byłyby ładniejsze gdyby były niebieskie. — Nie mogła powstrzymać się od uszczypliwego komentarza. Wiedziała, że przechwałkami tylko zbuduje ego "wroga", a tego przecież nie chciała. Dostrzegła w jego ślepiach nutkę niepewności, jednak szybko znikała ona pod płachtą najwidoczniej fałszywego entuzjazmu.
— Mówisz? Ale takie dostałem od Klanu Gwiazdy — wymiauczał z dumą Lśniący Księżyc. Widocznie starał się nie przejmować obraźliwymi komentarzami kocięcia. Łasica jednak domyślała się, że pewnie już do nich przywykł, w końcu nie każdy kot rodził się z czerwonymi ślepiami.
— Mówię, ale przynajmniej masz ładne pędzelki na uszach. Sama bym chciała takie mieć. — Chciała zerknąć na swoje uszy, jednak nie sięgała tam wzrokiem. — Pewnie nikt cię nie lubi przez te oczy — stwierdziła.

<Lśniący Księżycu?>