Od Mewiego Puchu

Słońce stawało coraz wcześniej. Nie cieszyło to młodego wojownika. Oznaczało to mniej nocy. Mniej nocy mniej snu. Straszne równanie. Bagietka lubiło spać. Jeść i spać. Smutne było to, że życie składało się także i z obowiązków. Głos kocic roznosił się po obozowisku. Zastępczynie zaczynały wyznaczać patrole. Mewiak przeciągnęło się leniwie. Chciało móc jeszcze pospać. Może jeśli zignoruje ten cały hałas, nikt ich nie zauważy i uda im się jeszcze trochę zdrzemnąć.

Poczuło pacnięcie w głowę. Otworzyło zaskoczone ślepia by ujrzeć swojego brata. Kijanka machał niezadowolony ogonem.

— Wstawaj. Nie możesz tak lekceważyć swoich obowiązków.

Wojownik zmarszczyło nos. Niechętnie, bojąc się bardziej kolejnych packów od brata, zebrało się na zewnątrz. Jeszcze posklejane ślepka i rozczochrane futro zdecydowanie zdradzało, że dopiero co wstało. Zadygotało niezadowolone. Na dworze było zimniej niż w legowisku. Nieprzyjemnie. Szło posłusznie za kocurem, powoli rozbudzając się. Nie miało zresztą wyjścia. Oprócz nich był Bursztyn, Sarenka i młody książe, Błękitna Laguna. Ojciec i syn nie byli do siebie zbytnio podobni. Gdyby nie bycie rodem królewskim Bagietka raczej nigdy by nie pomyślało, że to ojciec i jego kocie. Zmarszczyło nosek.

— Zakochałeś się w nim, że tak się w niego wpatrujesz?

Odwróciło się zaskoczone w stronę brata.

— Nie, po prostu... — zawstydziło się i zgubiło nagle język w pysku.

Nie wiedziało za bardzo co powiedzieć, a język jakby zniknął gdzieś w odmętach gardła. Brew czarnego uniosła się pytająco. Bagietka przełknęło ślinę.

— Stokrotka jest ruda i jej kocięta też, trochę bardziej lub mniej... To czemu u Bursztyna i jego potomstwa tak to nie działa? — palnęło ni z płotki, ni z suma.

Kijanka wzruszył wąsami.

— Co ci do tego? Dziwne pytanie.

Brat trochę zwolnił. Bagietka położyło po sobie uszy. Kijanka aż tak się na nich zdenerwował?

— Może to nie jego. Bursztyn raczej nie był godny przedłużenia gałęzi rodu. Wygląda jakby silniejszy nurt mógł go porwać. — mruknął ciszej.

Mewi Puch z trudem wstrzymało pisk zaskoczenia. Poczuło jednak gdzieś w serduszku przypływ chęci pociągnięcia brata za język. W końcu tak dużo wiedział. Pewnie dużo więcej niż ono.

— A co z naszym tatą? — zapytało niepewnie.

— Poszedł po piszczke i już nie wrócił.

Bagietka pisnęło poruszone. Zwiesiło łebek i wolnym krokiem ruszyło do przodu. Straszna tragedia. Śmierć godna prawdziwego bohatera.

— Czyli zginął próbując zdobyć dla mamy posiłek...

Kijanka westchnął. Jego pysk zdawał się znużony. 

— Eh, nie. Nieważne. Zapomnij o tym.

— Dlaczego?

— Bo to był żart. Nie znam go. Nigdy nie pytałem. Po co?

Mewi Puch zdziwione przekręciło łeb. Zdziwiła ich odpowiedź brata. Bagietka chciało powiększyć swoją wiedzę o przodkach. W końcu kociaki z rodu mieli tylu krewniaków. Ono też chciało!

— Nigdy cię nie ciekawił? Nie chciałeś go poznać?

Czarny zmarszczył nos, przyspieszając kroku.

— Ej, czekaj... — pisnęło, goniąc brata. — Czemu uciekasz?

Brat się nie zatrzymał, ale zwrócił wzrok ku niemu.

— Nie uciekam. Nie możemy się ciągle wlec na końcu patrolu. Wyglądamy wtedy jak obiboki.

Zmachane Bagietka wyrównało krok z Kijanką. Wpatrywało się w niego oczekująco.

— Skoro tu go nie ma z nami to nie mam po co go znać. — miauknął. — Co cię tak wzięło na rodzinę tematy, co?

Mewi Puch powędrowało wzorkiem gdzieś indziej. Nie wiedziało, jak przyznać w dziwne myśli w ich głównie. Słowa Krabowych utkwiły w małym jasnym łebku. Choć już tak nie takim małym. Bagietce ciążyły księżyce mijające tak szybko jak łosie sunące w rzecznym korycie.

— Eee... — zaczęło i na tym skończyło.

— Nie chcesz to nie mów. — stwierdził brat, skupiając spojrzenie na pozostałych członkach patrolu. 

Mewi Puch zwiesiło ogon. Musiało się zebrać w sobie. Teraz albo nigdy.

— Po prostu... Wyglądam zupełnie inaczej niż wy i mama.

Kijanka trzepnął uchem.

— Nic dziwnego. W końcu jesteś adoptowany.

Mewi Puch zmrużyło ślepia. Nic im to nie mówiło. Szło w ciszy za bratem i dopiero napotkawszy jego wzrok, zaczęło ponownie temat.

— A co to znaczy?

Czarny przewrócił oczami.

— Mama cię przygarnęła. Ktoś inny jest twoją prawdziwą mamą.

Kijanka ruszył dalej. Mewi Puch jednak zostało, powtarzając w myślach słowa brata.