Od Świetlistego Potoku CD Owcy

Deszczowe chmury prawie już odpłynęły. Kropelki z rzadka tylko moczyły futro Świetlistego Potoku, która truchtała brzegiem Siedliska Owiec, co kilkanaście uderzeń serca rzucając puszystym zwierzętom wrogie spojrzenie spode łba. Mimo ciekawości nie ufała tym dziwnym stworzeniom, a zapach Dwunożnych, który wyczuwała na ich pastwisku, wcale nie pomagał w oswojeniu się z nimi.
Odkąd odłączyła się od Owcy, zdążyła już złapać jedną nornicę, ale było to za mało na posiłek dla ich obojga. Wędrowała więc dalej, otwierając pyszczek, by łatwiej wychwycić zapach zwierzyny spośród woni wilgotnych roślin i smrodu zwierząt gospodarskich. Śpieszyło jej się; im prędzej wróci, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że kociak wpakuje się w tarapaty pod jej nieobecność.
Gdy przebyła kilka kolejnych króliczych skoków, węch kazał jej się zatrzymać. Przypadając do ziemi, ostrożnie wyjrzała spomiędzy traw. Zlokalizowanie pulchnego kosa przyszło jej z łatwością. Pozostało go tylko schwytać, a biorąc pod uwagę to, jak zaabsorbowany był zjadaniem bezradnego ślimaka, nie mogło być to trudne.
Spięła mięśnie, przygotowując się do skoku. Ptak wciąż w najlepsze dziobał swoją zdobycz, nieświadomy zagrożenia, które czaiło się tuż obok. Nagle jednak wiatr zmienił kierunek i dokładnie w momencie, kiedy kotka miała rzucić się na kosa, rozchylił źdźbła tak, że Świetlista stała się doskonale widoczna. Niedoszła ofiara zaświergotała zaalarmowana i z głośnym furkotem skrzydeł odfrunęła w głąb łąk.
Szylkretka prychnęła, wysuwając się z traw. Uniosła głowę i odprowadziła ptaka pełnym frustracji spojrzeniem. Już miała wrócić do poszukiwania zwierzyny, kiedy coś przykuło jej spojrzenie.
- Jest! - szepnęła, wpatrzona w malujący się na horyzoncie kształt. Co prawda nigdy wcześniej nie widziała stodoły, ale to coś pasowało do zasłyszanego kiedyś opisu.
Uradowana, odwróciła się i dużymi skokami pobiegła z powrotem, zatrzymując się tylko po to, żeby szybko odkopać złapaną nornicę. Jeśli w pobliżu żyły jeszcze jakieś stworzonka, to teraz z pewnością schowały się do swoich kryjówek, bo kotka nie dbała już o zachowanie ciszy. Owca naje się, kiedy dojdą do jego domu, a ona sama może najwyżej złapać sobie coś w drodze powrotnej. Zresztą perspektywa końca wędrówki na razie skutecznie odpędzała jej głód.
Po niedługim czasie wróciła do miejsca, w którym zostawiła kocurka, i upuściła nornicę na ziemię.
- Owca, wiem już, w którą stronę… - Przerwała, orientując się, że w miejscu, gdzie siedział kociak, widniało tylko kilka pogniecionych źdźbełek trawy. Machnęła ogonem z niezadowoleniem. - Gdzieżeś polazł tym razem?
Kociaka nie było widać ani słychać. Sprawdziła krzaki na skraju lasu, który wcześniej opuścili, jednak nie znalazła Owcy; nie było tu nawet jego zapachu. To oznaczało, że musiał pójść w głąb Siedliska Owiec.
Wyszła z gąszczu i zbliżyła nos do ziemi, chcąc wytropić kocurka po jego słabym zapachu, pozostawionym w mokrej trawie. Pewnie by się to udało, gdyby nie to, że ledwie zrobiła kilka kroków naprzód, ślad się urwał.
- Jak on to robi?... - mruknęła pod nosem, zaskoczona. Rozejrzała się, ale jak okiem sięgnąć widziała jedynie pastwiska i zbudowane przez Dwunożnych bariery. No i owce, ale nie takie, jakiej szukała. Jak bardzo by się nie starała, nie potrafiła znaleźć żadnego wyjaśnienia dla nagłego zniknięcia zapachu, oprócz tego, że Owcy nagle wyrosły skrzydła i poleciał się bawić z chmurkami, co było oczywiście kompletnie nieprawdopodobne. A może…? Kto wie, do czego on jest zdolny…
Kiedy jednak pomyślała o skrzydłach, do głowy przyszła jej jeszcze jedna myśl, która niemal zmroziła jej krew w żyłach. Mały wcale nie musiał nigdzie odlatywać sam; co, jeśli porwał go jakiś ptak drapieżny?
Ta możliwość ją przeraziła, ale zmusiła się do jasnego myślenia. Może Owca wcale nie padł ofiarą żadnego drapieżcy. Możliwe, że odszedł gdzieś na łąki, a zapach z jakiegoś powodu nie był wyczuwalny. W każdym razie, musiała go szukać.
Tylko w którą stronę pójść? Przez chwilę Świetlista rozważała udanie się w kierunku odkrytej niedawno stodoły, ale kiedy przebywała z kocurkiem jakoś nie wydawał jej się zbyt chętny do powrotu do domu, więc raczej nie poszedł tam sam, nawet, jeśli nagle rozpoznał miejsce i właściwą drogę. Od czegoś trzeba było zacząć, a jedyną wyróżniającą się na tle pastwisk rzeczą, którą dotrzegała, były owce, stłoczone teraz ciasno w dużej grupie. Zbliżanie się do tych puchatych pokrak było jedną z ostatnich czynności, na jaką miała ochotę, ale pamiętała, że kociakowi się podobały. Odepchnęła więc niechęć i pospieszona niepokojem o los Owcy ruszyła naprzód.
Do zbiorowiska zwierząt miała całkiem spory kawałek drogi, więc potrzebny na jej pokonanie czas poświęciła na przemyślenia. Nie było jej w obozie już od wczorajszego wieczoru. Zakładając, że znajdzie uciekiniera przed zmrokiem (do którego, jak ponuro zauważyła, nie pozostało wiele czasu), dziś w nocy odprowadzi go do stodoły. Potem będzie musiała jeszcze wrócić, co przy pomyślnych warunkach, jeżeli koty Klanu Lisa będą tak miłe, żeby wskazać jej drogę, zajmie jej od połowy do całego następnego dnia - znajdzie się w klanie po około dwóch wschodach słońca nieobecności. Oczywiście, wszystko może się przeciągnąć, jeżeli nie znajdzie Owcy tak prędko. Może go nawet nie znaleźć w ogóle… ale o tym lepiej nie myśleć.
Westchnęła zrezygnowana i posłała do swoich przodków cichą prośbę o to, by współklanowicze nie uznali jej do momentu powrotu za martwą.
Zbliżała się do owiec. Widziała je już dobrze na tyle, by móc zacząć taksować ich grupkę wzrokiem w poszukiwaniu kociaka. Z początku go nie znalazła, ale gdy nieco uniosła oczy…
- Owca! - prawie wrzasnęła, w kilka uderzeń serca dopadając do zwierzęcia, na którego grzbiecie rozłożył się czarny. - Co ty, na Klan Gwiazdy, robisz na tym czymś?!
- Przecież mówiłem, że one są niegroźne - kocurek nie wydawał się przejęty, najwyżej lekko urażony jej reakcją. Leniwie poklepał swojego rumaka łapką. - Widzisz? One tylko jedzą, najwyżej się trochę przesuwają. Poza tym są ciepłe i miękkie. Sama spróbuj!
- W życiu! Nigdy nie wiadomo, co im może strzelić do głowy! - zaprotestowała ostro szylkretka. Pasąca się za nią owca znienacka głośno zabeczała, na co kotka prawie podskoczyła i odwróciła się do niej z głośnym syknięciem, gotowa do ataku. Kociak zaśmiał się. Posłała mu zirytowane spojrzenie.
- Złaź stamtąd. Znalazłam drogę
- Ale tu jest mi dobrze - odparł Owca, moszcząc się wygodniej w puszystej wełnie, jakby chciał jeszcze bardziej podziałać Świetlistej na nerwy. - Nie chce mi się schodzić.
- Proszę cię… - jęknęła kotka. - Zaraz będzie ciemno. Chodź.
- A co będzie, jak nie zejdę? - odparł zadziornie.
- Wtedy… - Otwierając pyszczek uświadomiła sobie, że zwykłe “będę musiała cię ściągnąć sama” może być nieadekwatne do sytuacji. Kociak leżał poza jej zasięgiem, na grzbiecie czegoś, czemu wcale nie ufała. Jak ma go stamtąd zdjąć? Wejść na owcę? Pfe. Urwała na chwilę. - Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie. Proszę, zejdź.
- Nie. - Może wystarczyłoby znaleźć odpowiednią zachętę lub groźbę, ale po całym dniu podróżowania Świetlisty Potok była zmęczona, także psychicznie. Ściągnięcie kocurka przestało się wydawać takim okropnym pomysłem.
- Sam tego chciałeś - mruknęła, cofnęła się o parę kroków i wskoczyła na wełnistą istotę.
Momentalnie poczuła, jak niepewne jest podłoże pod jej łapami, i przypadła do grzbietu, przestraszonymi oczami wpatrując się w wielki łeb owcy, która starała się na nią spojrzeć nie mniej zaniepokojonymi ślepiami.
- Proszę, jednak ci się udało! - zawołał radośnie Owca. Kiedy szylkretka otrząsała się z szoku, zrobił rzecz, której się kompletnie nie spodziewała: spiął się, by po chwili lotu znaleźć się na sąsiednim zwierzęciu. Zanim podniosła się niepewnie i zdecydowała, czy za nim podążyć, był już dobrych kilka owiec dalej.
- A niech cię…! - syknęła, po czym skoczyła. Tym razem zaskoczenie było mniejsze, chociaż tylko dla Świetlistego Potoku, bo owca niemal struchlała ze strachu. Każąc sobie nie zwracać na to uwagi, kotka rzuciła się dalej, wybijając się od kolejnych zwierząt, by dogonić kociaka. - Wracaj tu!
- Ale to przecież super zabawa! - zaśmiał się, ani myśląc o zaprzestaniu ucieczki. Wojowniczka nie miałaby problemu ze złapaniem go na ziemi, ale skakanie po puszystych stworzeniach to całkiem inna bajka. Ciężko było przewidzieć, którą owcę wybierze za chwilę, a nieszczęśliwie prawie wszystkie stały całkiem blisko siebie, przez co nawet kociak mógł się łatwo między nimi poruszać. Pojawiła się jednak okazja. W pewnym momencie pazur Owcy zaczepił się o gęstą wełnę i kocurek potrzebował chwili, by się uwolnić. Tę właśnie chwilę ochoczo wykorzystała Świetlisty Potok, w kilku skokach docierając do owcy, na której stał.
- No, nareszcie - rzuciła, dysząc. - Teraz idziemy prosto do twojego domu i mam nadzieję, że…
Przerwało jej niespodziewanie głośne beczenie. Owca tuż obok tej, na której stali, najwyraźniej bardzo tchórzliwa, odskoczyła, mierząc ich przerażonym spojrzeniem. Wszystkie inne zwierzęta przerwały jedzenie i wlepiły w nią wzrok.
Ledwie zaniepokojona szylkretka przygarnęła kocurka trochę bliżej siebie, owca zabeczała raz jeszcze, po czym spanikowała i rzuciła się do przodu. Kiedy natomiast biegnie jedna owca, wszystkie ruszają za nią.
Przerażonego wrzasku Świetlistego Potoku nie zdołał zagłuszyć nawet tętent dziesiątek kopyt.
<Owca?>