Od Malinowej Łapy CD Jesionowej Łapy

Nie spał. Od momentu przebudzenia się w środku nocy z powodu złego snu, nie był w stanie zmrużyć oka i jedynie tępo wpatrywał się w cienie przemykające po obozowej polanie. Dalej był roztrzęsiony wizjami ujrzanymi we śnie i cicho łkał, chcąc jak najszybciej wygonić myśli na ten temat ze swojej głowy, chociażby na chwilkę. Czemu matka chciała wycisnąć z niego wszelkie chęci do życia? Wiedział, że zrobił źle i gdyby jakoś włączył się do walki, Oblodzona i Kaczka mogliby nie umrzeć, lecz było za późno. Postrzępione zwłoki rodziców przebywały obecnie pod grubą warstwą ziemi oraz śniegu, a ich klatki piersiowe nie poruszały. Już nigdy więcej nie usłyszy wesołego śmiechu ojca ani opowieści matki o otaczającym go świecie. Rozpaczliwie westchnął, mając nadzieję na pozbycie się nieprzyjemnego uścisku serca, lecz gorycz w jego sercu z każdym się zwiększała. Słysząc poruszenie na legowisku obok, prędko schował pysk między łapy i zaczął udawać sen, by nie zamartwiać brata złym samopoczuciem. Wiejący od strony wejścia chłodny wiatr prędko osuszył zmoczone łzami policzki kocura, więc czekoladowy terminator nie zauważył niczego dziwnego w zachowaniu burasa. Pacnął rzekomo chrapiącego samczyka łapą, a w jego ruchach dało się po chwili wyczuć nerwowość. Uczeń Aroniowego Podmuchu niepewnie uchylił powieki, a po chwili wydukał.
— Hm? C-c-coś się stało? — zapytał lekko zaniepokojony stanem czekoladowego, lecz widząc wyraźną ulgę malującą się na mordce pręgowanego, nieco się uspokoił.
— Tak! Patrz co się dzieje na zewnątrz! — wykrzyknął Jesionowa Łapa, wskazując orzechową kitą wirujące w oddali białe kruszynki. Cóż, Malinka nie ciągnęło do tak wczesnego opuszczania legowiska, ale gdy wychowanek Białego Kła przybliżył się do dziwnej substancji, ruszył za bratem i od tej pory bieg wydarzeń przybrał nieco przyspieszył. Nim bury zdążył zatrzymać go przed zatonięciem w chłodnej zaspie, niebieskooki szybko znalazł się w połowie drogi do legowiska wojowników, nie zważając na błagalne nawoływania Malinowej Łapy, który od samego początku miał złe przeczucia.
— Je-jesionku! — zaszczebiotał na zimnie, po długich rozważaniach decydując się na podążenie ścieżką wydeptaną przez czekoladowego. Gęste futro, szorujące po lodowatym podłożu, wcale nie ułatwiało mu przeprawy przez zaspy. Gdy uniósł łeb, by namierzyć dokładną lokalizację brata, tragiczna scena zaćmiła wszystkie racjonalne myśli kocurka. Cała góra cudacznego cosia zasypała terminatora, który zdołał jedynie wykrzyknąć imię swojego brata, zanim całkowicie zatonął. Malinowa Łapa dawno nie czuł takiego przerażenia; przez pewną chwilę miał nawet wrażenie, że znowu przyśnił mu się jakiś koszmar, ale prędko powrócił myślami do rzeczywistości.
— P-Pomogę ci — wyszeptał niemalże sam do siebie, lekko wątpiąc w własne słowa. Spanikowany rozglądnął się dookoła, próbując odnaleźć kogoś bardziej doświadczonego a dostrzegając Niedźwiedzie Futro, leniwie przeciągającego się przed legowiskiem, głośno zawołał wojownika. Rudy kocur, widocznie zaskoczony tym, że buras się odezwał, momentalnie znalazł się przy jego boku i zapytał, co się dzieje.
— Je-jesionek-k — wyjąkał jedynie, odwracając łeb w stronę dygoczącej zaspy. Na szczęście, zielonooki samiec od razu zrozumiał zaistniałą sytuację i kilkoma sprawnymi ruchami wygrzebał czekoladowego, który zaczął trząść się z zimna. Malinek nie czekał ani chwili dłużej i ruszył do brata, by następnie mocno przytulić się do jego boku. Czuł tak niewyobrażalną ulgę, że Jesionowej Łapie nic się nie stało! Liznął krótko niebieskookiego za prawym uchem, gdy Niedźwiedź się odezwał.
— Powinieneś iść do Słodkiego Języka —zwrócił się do Jesionka, na co wspomniany kocurek pokiwał głową. Przeniósł wzrok na Malinową Łapę i delikatnie się uśmiechnął, by nieco pocieszyć burego.
— J-jak s-się cz-czujesz? — wydukał zmartwionym tonem głosu syn Lodu, zagarniając ostrożnie czekoladowego ogonem i zaczął kierować się w stronę legowiska medyczki.

<Jesionku? Wybacz, że tak tu ciebie mało ;-;>