Od Aroniowego Podmuchu CD. Malinowej Łapy

Kocur widząc jak jego uczeń rozpaczliwie trzyma się głazu, westchnął. 

— I co teraz Malinkowa Łapa? — zapytał ironicznie buraska. 

Przerażone niebieskie ślipia spoglądały na niego z niepokojem. 

— Wyjdziesz sam, czy mam po ciebie tam złazić? — mruknął po chwili ciszy ze strony ucznia, siadając. 

Uczeń koniec końców zaczął się wciągać na wystający z nad wody kamień, wyciągając przemoknięty ogon z wody. Wpatrując się cały czas w mentora, zupełne Aronii obowiązkiem było mu pomóc, usiadł na głazie. 

— C-co t-teraz? — zapytał słabym głosem, starając się unikać pomarańczowych ślipi mentora. 

Aroniowy Podmuch westchnął i pokręcił łbem rozczarowany. 

— No jak to co? Skacz! — krzyknął na ucznia, który pod wpływem jego wrzasku nieomal znów wpadł do wody. 

Niepewnie Malinowa Łapa zaczął przymierzać się do skoku. Jego ogon drgał nerwowo, a ślipia spoglądały na próg pobocza. W końcu widząc, że nie ma innego wyjścia, odważył się i skoczył. Łapy zahaczyły o brzeg zbocza, a pazury wbiły się biały puch. Kocurek zaczął powoli się ześlizgiwać w dół. Pomimo prób wciągnięcia się nie dawał rady coraz bardziej zjeżdżając. 

— A-aroniowy P-podmuchu p-p-pomóż —  zawył przerażony. 

Czarno-biały kocur podszedł do niego powolnym krokiem i złapał łapy burasa. 

— Malinowa Łapo musisz nauczyć się jednej ważnej rzeczy —  zaczął tajemniczo, spoglądając się uczniowi. 

Niebieskie ślipia z przerażeniem oczekiwały słów mentora.

—  W lesie zawsze licz na siebie — mruknął i puścił ucznia. 

Jeszcze chwilę obserwował jak ten z pluskiem wpada do lodowatej wody, po czym odszedł, czekając aż w końcu stawi się na górze by kontynuować zwiedzanie terenów. 

* * *

Kto by się spodziewał, że taki kawał mięsa i futra jak Malinowa Łapa tak łatwo się przeziębi po małej kąpieli. Zirytowany jego ciągłym smarkaniem i kichaniem w końcu posłał tą mysią strawę do Słodkiego Języka. Liczył, że ta da mu na wzmocnienie jakieś ziółka i ruszą dalej na trening. 

— I co z nim? — zapytał zniecierpliwiony, machając ogonem. 

Słodki Język oderwała wzrok od burasa. 

— Średnio, wygląda na zaczątki Białego Kaszlu — mruknęła niepewnie, wchodząc głąb legowiska, by poszukać jakiegoś zioła. — Najlepiej jak zostanie u mnie wschód słońca lub dwa...

Aronia poczuł jak skoczyło mu ciśnienie. Nie miał zamiaru pozwolić temu hipochondrykowi na wylegiwać się smacznie u medyczki, gdy reszta klanu będzie ciężko pracować.

 — E tam — mruknął kocur, podchodząc do ucznia. 

Malinowa Łapa na widok zbliżającego się mentora cicho pisnął.

— Jest zdrów jak ryba — stwierdził wojownik, korzystając ze swej zaiście wielkiej medycznej wiedzy. — Prawda Malinku? 

<Malinku? ratuj się>