Od Rudzika C.D Jagódki

Otworzenie oczu nie sprawiło, że Rudzik stał się bardziej przygodowy, wprost przeciwnie. Nowy zmysł przyniósł ze sobą tylko większy niepokój i dezorientację. Światło i migające obrazy sprawiały, że kociak stawał się bardziej nerwowy i wolał pozostawać bliżej białych kotek, jakimi były jego mama i siostra. Jego brat, Krogulec również niedawno otworzył oczy, jednak u niego wywołało to wprost przeciwny skutek. Próbował już nawet samodzielnie wyjść z ich małej norki, co dla kocurka było wprost nie do pomyślenia. Jagódka oczywiście zaniosła go z powrotem, ale sam fakt podjęcia tak niebezpiecznej wędrówki sprawiał, że biało-rudy kocurek dostawał dreszczy. Kora, z kolei była raczej nienaprzykrzająca się, lubiła leżeć na uboczu, dzięki czemu nie dosięgały jej tak często przepychanki rodzeństwa, które swoją drogą ostatnio zdarzały się częściej. Kocięta rosły w zastraszającym tempie i ich matka bała się, że niedługo ich przytulne gniazdko będzie za małe. Rudzik także przybierał na wadze, jednak już teraz widoczne było, że nie wyrośnie na olbrzyma, wprost przeciwnie, prawdopodobnie zostanie wątły i mały. Na razie jednak nie warto zamartwiać się na zapas takimi błahostkami...
***
Sielankowy obraz szczęśliwej, śpiącej rodziny przerwało nagłe wybudzenie się Krogulca, a co za tym idzie, wyrwanie ze snu całej reszty, spowodowane jego wierceniem się i piskami. Pierwszy oczywiście obudził się Rudzik, jedną z jego cech był płytki sen, bardzo łatwo było go obudzić, a trudno sprawić, że zaśnie. Gdy otworzył oczy, pierwsze co zobaczył, to obraz niezadowolonej mordki jego braciszka. Wyraźnie znudzony Krogulec przysunął się bliżej Rudzika i przewrócił go, próbując zacząć tak zabawę w przepychanki. Mniejszy, zdezorientowany kociak zapiszczał głośno, po czym zaczął rozpaczliwie machać łapkami próbując odepchnąć brata, niestety z marnym skutkiem. Na szczęście w porę zainterweniowała ich mama, rozdzielając swoje dzieci. Wisienka, także już obudzona podeszła niepewnie do Rudzika i otarła się o jego bok, mrucząc przy tym cicho. Od razu poczuł jak po jego ciele powoli, acz uspokajająco rozchodzi się miłe ciepło. Uśmiechnął się lekko i polizał delikatnie siostrzyczkę w ucho, odwdzięczając się tak za troskę. Zanim wszyscy ponownie ułożyli się, żeby kontynuować drzemkę, podszedł na chwiejnych nogach do naburmuszonego brata i szybko liznął go po głowie, jeszcze szybciej wracając do czekającej na niego Wisienki. Zaśmiał się cicho, wtulając mordkę w jej miękkie, białe futerko. Siostra przelotnie rozejrzała się dookoła, zatrzymując na chwilę wzrok na nim, po czym z cichym westchnięciem zasnęła. Rudzika coś jednak powstrzymało od dołączenia do niej, spojrzał szybko na Jagódkę, a widząc jej zmartwiony pyszczek, wstał, aby dowiedzieć się, czy aby na pewno to nie on był powodem zmartwień matki. Próbował podejść bliżej, ale nagle lewa łapa zaplątała mu się o prawą, powodując nie tak bolesne spotkanie z podłożem. No tak, siano, mama o wszystko zadbała. Próbując zignorować swoją niezdarność, przeszedł jeszcze kawałek i wspierając się przednimi łapkami o klatkę piersiową Jagódki, spojrzał z bliska w jej zielone oczy.
— M-mama..?
Biała kotka zamarła. Jej synek właśnie powiedział swoje pierwsze słowo, nie licząc oczywiście niewyraźnych sepleń, które dotyczyły jedzenia albo spania, czy też pisków. Rudzik chyba sam też się zdziwił, bo rozszerzył oczy jeszcze bardziej niż zazwyczaj, jednak po chwili już się uśmiechał, idąc za przykładem swojej rodzicielki.
<<Jagódka?>>