Od Jaśminowiec CD. Purchawki

Szybki ruch młodszej kotki ostro zbił ją z tropu. Gdy Purchawka dała pod nią nura, Jaśminowiec usilnie próbowała balansować na trzech łapach, by nie upaść na pysk. Zamiast odpowiadać Purchawce, chowając ją pod futrem na brzuchu, uczennica niezgrabnie próbowała się usunąć znad grzbietu koleżanki, co najwidoczniej ją zaniepokoiło, bowiem przylgnęła do jednej z czekoladowych łap. Jaśminka całkowicie tracąc równowagę, w końcu upadła na czarną, która wyrzuciła z siebie powietrze z piskiem.— Purchawko, wyłaź! — zawołała Jaśmin, mając nadzieję, że nikt nie zauważył tego harmidru. Przecież jakby zobaczyli to Sekrecik, Len albo Miłostka to by się spaliła ze wstydu!
— Ale jastrząb straszny! — odpisnęła Purchawka, zasłaniając oczy łapkami.
— No, ale przecież obronię Cię, tylko muszę mieć grunt pod nogami!
— Oh…
Purchawka zaraz niekoniecznie sprawnie wygramoliła się spod Jaśminki. Kotka szybko otrzepała się z piachu i posłała czarnej zirytowane spojrzenie. Wyraz jej pyska jednak złagodniał, gdy zobaczyła wciąż wystraszone ślepka Purchaweczki.
— Ze mną nie masz co pękać. — Szturchnęła ją przyjacielsko w bok. Z wyszczerzonymi dumnie zębami uniosła wysoko łeb, dziarsko robiąc parę kroków. — W końcu jeszcze trochę, a będę najlepszą wojowniczką Owocowego Lasu! Żaden jastrząb nie będzie nam straszny!
Purchawka z rozdziawionym z zachwytu pyszczkiem wpatrywała się w Jaśminkę, czego srebrna była jak najbardziej świadoma. Dumnie się prężyła i pokazywała bojowe ruchy, aż nie usłyszała cichych Purchawkowych tupnięć o ziemię jako aplauz. Zerknęła potem jeszcze raz na piórko, które sprezentowała jej koleżanka. W zasadzie to rzeczywiście było bardzo ładne. Nieposzarpane, ostro zakończone, o ładnym, zdrowym lśnieniu. Jaśminowiec wzięła je w pyszczek, zamoczyła końcówkę w żywicy i umiejętnie wplotła między futro przy nasadzie ogona.
— Patrz, pasuje idealnie — zamruczała, podziwiając nową ozdóbkę. Zaraz poczuła, jak zachwycona Purchawka wiesza się jej na szyi i pełnym nadziei spojrzeniem wwierca się w jej duszę.
— Teraz ja! Teraz ja! — poprosiła czarniutka, wskazując na pozostałe pióra. Jaśminowiec udzielił się entuzjazm koteczki. Miło było patrzeć na jej po prostu szczery uśmiech. Zamiast sprawić psikusa Musze, kotki spędziły popołudnie na dokładnym dekorowaniu ogonka Purchawki.

* * *

Nie mogła uwierzyć, że Purchawka szkoliła się na stróża. Może i miała nieco problemu z utrzymaniem równowagi, a jej myśli były zwykle prostolinijne, ale przecież i tak mogłaby się spełniać jako wojownik albo zwiadowca! Jaśmince zupełnie nie pasowało, że jej koleżanka miała się szkolić na jakiegoś słabego pomagacza… Gdy tylko wyhaczyła Purchawkę kończącą swoją pierwszą lekcję po mianowaniu, od razu do niej podbiegła.
Z miłym otarciem na powitanie momentalnie chwyciła koteczkę za łapkę.
— Sówka musiała się ostro pomylić, Purchaweczko! — W jej głosie było słychać mocne przejęcie.
— Pomylić? Czemu? — zdziwiona przekręciła naiwnie główkę. Ah, już wpuścili do jej mózgu pszczoły! Jaśminowiec nie mogła tak tego zostawić!
— Bo jest stara. Jeszcze jej pokażemy, że byłabyś świetną wojowniczką. Idziemy trenować normalne rzeczy, a uczyć się o jakiś… — W zasadzie to nie wiedziała, czego dokładnie uczą się stróże. Ale na pewno nie było to nic fajnego! — Uh… Nieważne! Chodź, pokażę Ci, jak złapać mysz! Wypróbujemy na już złapanej, ja będę nią ruszać, a Ty na nią skocz!

< Purchaweczko? >

[485 słów]

[przyznano 10%]