Przekraczając rzekę, pogodziła się z tym, że raczej już nigdy nie wróci w te strony ani nie zobaczy Mglistego Snu i Gwiazdnicowej Łapy. Czuła na języku smak żalu i tęsknoty, a co chwilę chłodny wiatr szczypał ją w uszy i nos — pora nagich drzew nie była łaskawa. Po części żałowała, że właśnie w takich warunkach uciekła, lecz czuła, że nie mogła dłużej zwlekać, dusząc się w Klanie Wilka, nawet jeśli u boku miała kochające rodzeństwo. Czuła jednak, że zawiodła ich, podobnie jak Jarzębinowy Żar, która postanowiła zrobić z jej brata bohatera wierzących w Klan Gwiazd. Nie była zazdrości, a co najwyżej zawód sobą — miała chronić ich przed złem, poświęcała się, jak mogła i finalnie bokiem jej to wyszło. Przełknęła gorycz ze smutkiem, odwracając wzrok od rzeki, którą niespełna parę dni temu przekroczyła — teraz czekała na nią Droga Grzmotu. Śmierdzące potwory co jakiś czas pędziły czarną ścieżką jak na złamanie karku, niosąc ze sobą nieprzyjemny podmuch powietrza, przeszywający ją na wskroś.
Nie mogła się teraz cofnąć, wolałaby zginąć na Drodze Grzmotu niż wrócić na tereny Wilczaków, ani narastający głód, ani chłodne i samotne noce nie były w stanie na nią wpłynąć. W ostatnich dniach trzymała się jak najdalej od rzeki, by żaden przechodzący wojownik nie zdołał jej zobaczyć — a rude futro nie ułatwiało sprawy — równocześnie nie podchodziła zbyt blisko Drogi Grzmotu, jakby w obawie, że zostanie porwana lub pożarta przez potwora. W końcu jednak musiała się zdecydować na przekroczenie drogi, nie mogąc spędzić kolejnych księżyców na przesiadywaniu na terenach między rzeką a Drogą Grzmotu. Kolejny dzień i mroźną noc poświęciła na obserwacji i analizie — chciała mieć pewność, że kiedy wejdzie łapami na czarną ścieżkę, to nie będzie jej od razu grozić śmierć. Każdy dźwięk i drżenie ziemi były zwiastunem zbliżającego się potwora, dlatego o świcie zaraz po zniknięciu jednego z potworów, szybko niczym ruda smuga na czarnym tle, przekroczyła drogę. Chwilę jej zajęło opanowanie bijącego serca i przyspieszony oddech, nie mogąc uwierzyć, że naprawdę jej się to udało. Teraz miała o wiele więcej możliwości, dokąd się uda, choć daleko w oddali majaczyło Siedlisko Dwunożnych, do którego raczej nie planowała się udać, pomimo początkowych chęci odnalezienia matki. Teraz w jej głowie narodził się pewien pomysł, który mógłby jakkolwiek pomóc Wilczakom wierzącym w Klan Gwiazdy — oznaczało to jednak ponowne przekroczenie Drogi Grzmotu, lecz tym razem równocześnie miała przejść nad szerszym korytem rzeki.
Teraz jednak już nie mogła się cofnąć i po małym polowaniu na marną nornicę, wieczorem ponownie postawiła swoje łapy na Drodze Grzmotu. Parę uderzeń serca i znalazła się na polu, którego teraz nie pokrywała rosnąca w innych porach pszenica. Kotka była widoczna, jak na tacy, dlatego też znalazła zagłębienie w terenie blisko drogi i postanowiła się tam przespać, by rano wyruszyć w głąb terenu Klan Klifu. Minimalnie była przygotowana na spotkanie z jakimś Klifiakiem, lecz dobrze wiedziała, że wciąż cuchnie Klanem Wilka, a tutejsze koty mają za złe wojnę i przy okazji odebranie części terenów.
Powoli nieco przyczajona szła przez pole, dopóki nie natknęła się na obcego kota, którego sylwetka majaczyła długość drzewa od niej, wątpiła, by był to samotnik, dlatego pozostała jedna opcja — wojownik z Klanu Klifu. Wzięła głęboki wdech i nieco wyprostowała się, by powoli podejść do Klifiaka, a im bliżej była, tym więcej szczegółów dostrzegała — takich jak brak jednej z łap oraz niebieskie dymne futro usprzone bliznami, zapewne wojennymi po walce z Klanem Wilka.
— Kim jesteś i co tu robisz? — Te słowa jako pierwsze opuściły pysk Klifiaczki. Ruda po barwie głosu wywnioskowała, że jest to kotka.
— Nie szukam problemów — zaczęła, podchodząc bliżej, lecz niebieska cofała się cała spięta. — Chce jedynie porozmawiać z Judaszowcową Gwiazdą.
— Skąd znasz imię naszego lidera? — rzuciła, nim do jej nozdrzy dotarł nieco przytłumiony zapach Wilczaka. — Ty! Czego tu taki zapchlony Wilczak szuka?! Mało wam wojen? — syknęła, wysuwając pazury. Horyzont jednak nie reagowała, jedynie ciągle podążała przed siebie, zbliżając się do starszej.
— Chce spotkać się z Judaszowcową Gwiazdą i z nim porozmawiać — powtórzyła spokojnie. Nim jednak zdołała coś jeszcze dodać, Klifiaczka zaatakowała. Horyzont zdążyła jedynie się odsunąć, lecz pazury wrogo nastawionej dosięgły jej ciała. Poczuła znajomy piekący ból na przedniej i tylnej lewej łapie.
— Czemu się nie bronisz? To, że nie mam przez jednego z was łapy, to nie znaczy, że trzeba się nade mną litować.
— Nie przychodzę z zamiarem walki. Uciekłam z Klanu Wilka, zostawiając tam rodzeństwo, lecz inni muszą wiedzieć, co się dzieje w klanie. Judaszowcowa Gwiazda na pewno będzie chciał dzięki informacjom pogrążyć Nikłą Gwiazdę — wyjaśniła, robiąc parę kroków w tył, dając kotce możliwość zachowania bezpiecznego dystansu.
<Źródlana Łuno?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz