BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Klanie Wilka!
(trzy wolne miejsca!)

Miot w Klanie Nocy!
(trzy wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 6 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

26 listopada 2025

Od Kurki CD. Guziczka

tw: wspomnienie problemów z jedzeniem
Kurka wyzdrowiał. Nadal czuł się, jakby coś przeżuło go i wypluło. Jego stawy bolały od wysiłku, sen przychodził z trudem, nie wspominając już o jedzeniu. Zwłaszcza że pośród chorych nadal byli jego tatusiowie i brat. Wszyscy, których miał, byli zagrożeni utratą życia. I to sprawiało, że Kurka zdawał się powracać do swoich dawnych dróg i problemów. Ale nie było na to czasu, nawet jakby chciał.
– Cześć Guziczku. – Kurka przywitał się z przyjacielem. Już dawno go nie widział. Najpierw parę długich nocy musiał spędzić sam w legowiskach zwiadowców, potem się rozchorował.
– Cześć Kurko! Jak się czujesz?! – Guziczek przyległ do niego i otarł się o jego bok. Kurka mógł tylko odetchnąć. Stęsknił się za tym. Za tą bezpośrednią bliskością, płynną i naturalną, bez barier.
– Jakby mnie potwór przejechał, ale lepiej. Przynajmniej już nie jestem chory, mogę pomóc… polować. Im więcej będę pracować, tym mniej będę się martwił!
– Och… To niedobrze. – Guziczek zmarszczył nos na te wieści.
– No dobra! Trochę przesadzam. Nie jest aż tak źle. Mogę iść na polowanie bez problemu! – Kurka zaraz odwołał swoje słowa. Oczywiście, że trochę hiperbolizował. Nie lubił czuć się źle, a to zdawało się jego ciągłym stanem.
– To pójdziemy razem! Zostałem mianowany, wiesz? – Guziczek wyszczerzył się na minę Kurki, który wbił w niego wielkie oczy.
– To cudownie! Gratulacje Guziczku! – Kurka przywarł do przyjaciela i oczywiście przyłożył swój nos do jego. To były bardzo dobre wieści! – Gratulacje! – Dał mu całusa w policzek i zaraz był obok niego. – Polowanie razem… to niesamowite. Jeszcze chwilę temu zdawało się to być tak daleko!
– Wiem! – odparł Guziczek i zapadła między nimi przyjemna cisza.
Z dnia na dzień więcej kotów czuło się lepiej, jednak nie Kurka. Jego serce biło głośno i nieustannie i przypominało mu, że jego rodzice nadal mają zielony kaszel. Nawet ciepłe futro Guziczka nie pomagało mu już zasnąć. Jedzenie przychodziło mu z wielką trudnością, a zmartwienie znikało tylko, gdy skupiał się całkowicie na polowaniu. Ale nie mógł na nic narzekać! Nie mógł. Rodzina Guziczka też była zagrożona i Kurka widział zmartwienie w jego oczach. Dlatego wieczorami spędzał dodatkową chwilę, aby się do niego przytulić. Aby wyczyścić mu futro za uszami. Niby Guziczek mógłby zrobić to sam, ale Kurka czuł pewną satysfakcję z czyszczenia futra przyjaciela. Pilnował, aby Guziczek coś zjadł, nawet jak dla nich zwierzyny było niewiele. Sam też został zmuszony do jedzenia, więc ten gest zawsze się na nim odbijał.
– Jak się czujesz? – mruknął Kurka. Noc ledwo zaciągnęła księżyc na niebo, kiedy oba koty ułożyły się w legowisku, ich futra zlane w jedno.
– Zmęczony. – Odparł kocur. I zapadła cisza. Kurka czuł, jak napięcie między jego łopatkami się nasila. Jego oddech na chwilę się zatrzymał.
– A ty? – Guziczek zarzucił ogon wokół Kurki, za co kot był wdzięczny.
– Boję się… – szepnął i już nie był w stanie zatrzymać łez. Nie płakał już tak dawno. Nie płakał nigdy przy Guziczku. Czuł się … źle z tym. Nie powinien płakać. – Przepraszam…
<Guziczku?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)