Od Dębowej Łapy (Porywistego Dębu)

"Przyszedł czas na mianowanie!" – Spojrzał pewny siebie na Nikłą Gwiazdę, który właśnie wskoczył na mównicę. Dębowa Łapa był całkowicie pewien swoich umiejętności oraz siły. W przeciwieństwie do jego braci zamierzał wygrać za pierwszym razem i chciał pokazać swoje umiejętności bojowe. Wilgowa Łapa przegrał z Ognistą Słotą oraz z Tygrysią Nocą, a Kamienna Łapa odpadł przy walce z Kocimiętkowym Wirem.
– Zobaczycie, jak powinien walczyć prawdziwy wojownik Klanu Wilka – powiedział braciom, którzy zebrali się wraz z innymi Wilczakami w miejscu testu.
Wilgowa Łapa oraz Kamienna Łapa z niechęcią objęli go wzrokiem, jednak żadne z nich się nie odezwało, co zawiodło Dębową Łapę. Chciał trochę podokuczać braciom, usłyszeć jakieś przytyki i zobaczyć zawód na ich pysku po jego wygranej, jednak oboje wydawali się po prostu nim zmęczeni.
– Sztywniaki… – prychnął pod nosem i wyszedł na środek, gdzie mógł spojrzeć głęboko w oczy Nikłej Gwiazdy, który zastanawiał się, kogo wyznaczyć do drugiego pojedynku.
– Gwiazdnicowa Łapo! – zagrzmiał przywódca, który zgarbił się na sam widok przestraszonej szylkretki. – Zawalczysz z Dębową Łapą.
Najstarsza uczennica wyszła na środek polany i stanęła naprzeciw Dębowej Łapy. Wyglądała na niepewną siebie i rozglądała się po zebranych kotach. Patrząc w tym samym kierunku, zobaczył Mglisty Sen, który również wyglądał na zestresowanego.
"Szkoda, że taki porządny wojownik ma tak nieudaną siostrę… Ileż można być uczeniem?" – Stanął w pozycji bojowej, czekając na głos przywódcy, który rozpocząłby pojedynek. – "Będę tym razem uczciwy… Pokonam ją swoją siłą!"
– Czas zacząć pojedynek! – zagrzmiał Nikła Gwiazda, na co Dębowa Łapa ruszył do ataku.
Rzucił się na Gwiazdnicową Łapę, kilka pierwszych uderzeń wycelował w jej barki. Krew trysnęła spod szylkretowego liliowego futerka, a przeciwniczka pisnęła głośno.
– Dębowa Łapo, walcz! Walcz! Walcz! – Z tłumu słyszał głosy swoich przyjaciół, którzy go dopingowali.
Uśmiechnął się szeroko, pokazując wszystkie swoje ząbki. Właśnie to chciał usłyszeć! Nie po to starał się o popularność, żeby teraz nie słyszeć żadnego wsparcia. Skoczył z powrotem na Gwiazdnicową Łapę i z całej siły ją popchnął, jednak kotka zwinnie przeskoczyła nad nim i wylądowała niestabilnie na ziemi, oglądając się na niego z przestraszonym wyrazem pyska.
– O, czyli, jednak czegoś się nauczyłaś od Jaskółczego Ziela~ – zamruczał ze swoim typowym aroganckim uśmieszkiem.
Gwiazdnicowa Łapa nie odpowiedziała mu, tylko przystąpiła do kolejnego ataku. Drasnęła go w bark i zamierzała zbić jego łapy, by ten z łoskotem upadł na ziemię. Jednak tak się nie stało. Dębowa Łapa swoimi dużymi łapami siłował się ze starszą uczennicą, wbijając tym samym swoje pazury w jej przeguby. Kotka zaczęła stawiać opór, chcąc również pokazać swoją siłę i rzeczywiście… Nie była takim chucherkiem, na jakie wyglądała, jednak nadal było to za mało by wygrać tę walkę.
– Nieźle Gwiazdnicowa Łapo, jednak nie bez powodu przegrałaś tyle walk. Myślisz, że twoja siła, jest w stanie dorównać mojej? W przeciwieństwie do ciebie, ja dokładnie słucham, co mówi do mnie mentor i uważam na treningach.
– Przestaniesz w końcu rozmawiać? Skup się na walce – powiedziała błagalnym i cichym głosem.
Naparł mocniej na kotkę, aż ta zaczęła się uginać pod jego siłą oraz ciężarem. Jej ciało zaczęło drżeć z wysiłku, wtedy ten szarpnął ją za przeguby przednich łap i powalił ją z łoskotem na ziemię. Gwiezdnicowa Łapa, upadając, uderzyła niefortunnie głową o kamień, a z rany zaczęła się obficie wylewać szkarłatna ciecz. Dębowa Łapa miał zamiar, już do niej doskoczyć i kontynuować atak, jednak ogon Nikłej Gwiazdy powędrował do góry, przerywając ich walkę. Posłuchał się z niechęcią lidera i z wyczekiwaniem patrzył na swoją rywalkę, aż się podniesie, jednak ta złapała się za głowę i zwinęła się ciasno w kulkę.
"To było naprawdę szybki i nudny pojedynek…" – westchnął niezadowolony.
Miał szczerą nadzieję, że zdoła pokazać swojej widowni, jak dobry jest w walce, jednak to było za mało widowiskowe! Kotka po prostu upadła na kamień!
– Ja, Nikła Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Dębowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia? – odezwał się znudzony lider, który ostatnio miał same mianowania uczniów na wojowników.
– Przysięgam – odpowiedział zgodnie z formułką, którą wyuczył go ojciec.
Szczerze nie przywiązywał się do słów, które powiedział. Każdy je musiał wypowiedzieć, żeby awansować w tej głupiej hierarchii klanu.
– Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Dębowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Porywisty Dąb. Klan ceni twój pewność siebie i siłę oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
– Porywisty Dąb! Porywisty Dąb! Porywisty Dąb! – Wilczaki zaczęły skandować jego nowe imię.
Mimo dość słabej walki, cieszył się z uwagi, którą teraz dostawał od swoich rówieśników oraz przyjaciół, którzy zostali również nie tak dawno mianowani.
"Mogliby mnie tak codziennie witać, nie pogniewałbym się wcale." – Pokazał im ząbki w pewnym siebie uśmiechu i podszedł do grupki, gdzie znajdowała się Ognista Słota, zostawiając tym samym z tyłu Gwiazdnicową Łapę, do której właśnie podchodziła Jarzębinowy Żar wraz z Mglistym Snem, Brukselkową Zadrą i Wrotyczową Szramą. Zapomniał również o swoich braciach, którzy odeszli gdzieś na bok unikając kontaktu ze świeżo mianowanym Porywistym Dębem.