BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

14 października 2023

Od Białej Śmierci CD. Świtającej Łapy (Ostatniego Świtu)

 Odpowiedź kotki go nie usatysfakcjonowała. Gdyby nie zależało mu na tym, aby pozostać w tej przedziwnej społeczności, na pewno pozbyłby się Jutrzenkowej Łapy raz dwa. Jednakże skoro była córką samej liderki, wstrzymywał swoje mordercze zapędy, ale nie ukrywał, że zachowanie bachora go irytowało. Świtająca Łapa miała bowiem rację. Ten zasmarkaniec przykleił się do niego i uznał za swoją niańkę. To było dla niego nie do pomyślenia! Tracił tylko czas, gdy ten glut pojawiał się tuż obok niego, prawie że wycierając swoje łzy w jego sierść. 
Na razie jednak nie widział sposobu na załatwienie tej sprawy. Liczył na to, że świat pozbędzie się tego utrapienia sam. Bowiem wyczuwał, że siostra Świtającej Łapy nie pożyje długo. Oczywiście, tchórze mieli tendencje do wymykania się śmierci, ponieważ nie potrafili stanąć z nią prosto w pysk. Umykali, ukrywając się niczym myszki w swoich norach z nadzieją, że ich nie znajdzie. 
Wyszli z obozu i ruszyli na patrol. Nie przywykł zbytnio do tego, że musiał odgrywać role sługusa, gdy pod jego nieobecność jego ofiary mogły raz dwa się zmyć. Liczył na to, że jednak Wilcza Tajga była mądra i nie uczyni nic głupiego. Postarał się, aby uważała go za cały świat, co raz po raz skłócało ją z rodziną. 
Przedzierali się przez las, zaglądając na granice. Było cicho i spokojnie. Nie wyczuwał niczego nadzwyczajnego poza kotami, które wędrowały tuż obok. Cieszył się ładnym dniem. Cisza go relaksowała... No może do czasu, bowiem niektóre jednostki ucinały sobie pogawędki. Patrol jednak minął szybko i sprawnie. Rozstali się w obozie i rozeszli w swoje strony. 

***

Obserwował walkę Świtającej Łapy, która całkiem sprawnie poradziła sobie ze swoim przeciwnikiem. O dziwo lubił tą formę rozrywki. Czasami spływała krew. Pamiętał swoją potyczkę z kotem, którego nienawidził całym sercem, zresztą wzajemnie. Czuł wtedy wspaniałe uniesienie. Słyszał od co niektórych, że za życia Mroczej Gwiazdy, dawnego lidera Wilczaków, dochodziło do okaleczeń, a śmierć była dopuszczalna. Żałował, że ich drogi się nie przecięły. Takie walki z chęcią by poobserwował, ponieważ jego dusza łaknęła krwi, bólu i łez. 
Tuż obok niego dosiadł się Chłodny Omen. Kocur wpatrywał się w córkę Szakalej Gwiazdy, oceniając jej każdy ruch. W sumie już dawno zauważył, że niektóre koty miały śmiesznie naderwane uszy. A z plotek jakie słyszał od mistrza, Klan Wilka lubował się w krwawych zabawach. Odrywali je sobie w ramach właśnie takich momentów? 
— Porozmawiajmy — rzucił od niechcenia rudy, nawet nie zaszczycając go spojrzeniem. — Wyjdź z obozu, gdy tylko będzie po mianowaniu i czekaj tam na mnie. 
Musiał przyznać, że był zaintrygowany. Skinął głową, a kocur wstał i zniknął, jak gdyby szykował się na jakąś poważną rozmowę. Ciekawe czego od niego chciał. Interesujące. 

***

Rozmowa z Chłodnym Omenem była intrygująca. Wypytywał go o przeszłość, liczył na szczerość. Był co do tego bardzo nieufnie nastawiony, ale dobierał uważnie słowa. Wpatrywali się sobie w oczy przez cały czas, tak jakby tocząc niewidzialny bój. Ktoś musiał go przegrać, przerwać kontakt, lecz wcale do tego nie dochodziło. Mijały kolejne uderzenia serca, gdy mistrz oceniał jego odpowiedzi. Czy bał się krwi? Nie. Zabijał? Tak, w Betonowym Świecie było to konieczne, by przeżyć. Czy przez ten czas jaki tu spędził, ktoś namawiał go do wiary w Klan Gwiazdy? Nie. Śmieszne to były pytania. A jeszcze zabawniej się zrobiło, gdy wybrali się wspólnie na polowanie. I to na dodatek nie sami. Towarzyszyła im Ostatni Świt oraz Jadowita Żmija. Chłodny Omen zmierzył ich dwójkę spojrzeniem. Nie dało się ukryć, że to co się działo nie było normalne. Zachował jednak spokój. 
— Podążajcie w stronę brzegu jeziora. Będziemy was obserwować. Zachowujcie się naturalnie — przemówił mistrz w ich stronę. Nie zdradził nic więcej. Na pytania od młodej wojowniczki, która pytała po co to wszystko, nie odpowiedział. Domyślał się, że to był jakiś test. Czemu jednak go poddawano? Wraz z tą małą? 
— Idźcie już — Chłodny Omen wskazał im ogonem kierunek. 
Nie było wyjścia. Skierowali się nad jezioro.

<Świt?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)