Od Jagodowego Marzenia

 Wpatrywała się w czwórkę swoich kociaków, które biegały po żłobku, niezbyt przejęte ostatnimi wydarzeniami w Klanie Burzy. Morderstwo dwóch kotów to nie było coś, co królowa mogła przewidzieć. Dwójka kotów jej dobrze znana, Kozi Przesmyk był jej mentorem i wprowadził ją do klanu, zaś Rozkwitająca Szanta była zawsze skłonna pomóc przy pilnowaniu jej małych urwisów. Niby tylko jeden księżyc dzielił ich od mianowania, jednak czuła, że wszystko upłynęło za szybko. Któż zostanie ich mentorami? Czy wyrosną na dobre koty? Starała się je wychować, jak najlepiej umiała, ignorując powracający ból po rozstaniu. Kompromis, do jakiego doszła ze Świerszczowym Skokiem, był rozwiązaniem idealnym ich sytuacji, oni będą przyjaciółmi, a ich kocięta nie ucierpią przez ich dziwną relację. Bała się, że któreś z jej pociech skończy jak Żonkil, Irys, bądź Wróbelek. Nie chciała powtarzać tej samej historii, nie chciała grzebać swych kociąt. Przymknęła swe oczy, biorąc głęboki oddech. Póki będą trzymać się zasad, Klan Gwiazdy poprowadzi ich dobrą drogą, jednak jeszcze wiele przed nimi. Treningi przed nimi, poznają nowe koty, a może nawet przyszłe koty, które pokochają. 
 – Mamo… – głos Pyłka uderzył o jej uszy, a jej wzrok powędrował na kremowego kocura, który stał przed nią. – Czy ciocia lub babcia nas odwiedzi? Dawno nie widziałem żadnej z nich.
 – Pyłku, odwiedzą nas z pewnością, kiedy znajdą chwilę wolnego. Jestem pewna, że tęsknią za swoimi wizytami, tak bardzo, jak ty tęsknisz za nimi – odpowiedziała wymijająco. Co innego miała powiedzieć? Chomik była więźniem za próbę morderstwa, a Przeplatkowy Wianek i Motylkowa Łączka utknęły chwilowo w legowisku medyka przez rany odniesione w walce, a przynajmniej taka wersja wydarzeń dotarła do uszu Jagody. Jedna tragedia za drugą.
 – A tato? – odezwał się Cierń, który przeniósł na nią swój wzrok, łapą odsuwając od siebie pysk Maku. – Też go dawno nie widziałem, oprócz jednego razu, kiedy nas pilnował.
 – Wasz ojciec jest zajęty – mruknęła ostro, nie chcąc kontynuować tematu, co nie spodobało się kociakowi. – Nie rozmawiam z nim dużo i niestety nie umiem nikomu czytać w myślach. Za to, niedługo zostaniecie uczniami. Będziecie mogli poznać tereny Klanu Burzy oraz inne koty. Może któreś z was po którymś zgromadzeniu przyprowadzi mi partnera lub partnerkę.
 – Mamo! Nie zmieniaj tematu! – odkrzyknął niezadowolony Pyłek, pokazując kawałek swego języka. – Lubię swe imię, nie chcę go zmieniać, kiedy zostanę uczniem.
 – Pewnie zostaniesz Pylistą Łapą, a ja Makową Łapą. To nie jest tak trudne – odezwała się Mak. – Cierń pewnie będzie Ciernistą Łapą, a Berberys… Uroczą Łapą.
 – Czemu ja jestem Uroczą Łapą?
 – Bo jesteś uroczy Berbysie. To jest w imieniu. 
 – Gdybym to ja miała wybierać, to wszyscy bylibyście się Uroczymi Łapami. – Jagodowe Marzenie zaśmiała się, widząc niezadowolone pyski kociaków, które zwróciły się w jej kierunku.