Od Konopii CD. Bazylii

*jeszcze czasy przed zimowe*

Wyskoczyła wesoło z kociarni, a zaraz za nią siostra. Pomimo pierwszych chłodów w obozie nadal tętniło życie, a zielonkawy mech ocieplał wizerunek niewielkiej wysepki. Kotki zaczęły się pilnie rozglądać za odpowiednim skarbem. Wiadomo, nie mogło to być byle co. Podarunek dla mamy musiał być idealny w każdym celu. Trzymając nosek blisko ziemi, węszyły po obozowisku. 

— Mam — zawołała wesoło Ostróżka, dumnie unosząc ogonek. 

Konopia pędem ruszyła w jej stronę. W ciągu paru uderzeń serca znalazła się przy koteczce. Ta z dumą pokazała na śliczny kamyczek. Jego brzegi wygładzone najprawdopodobniej przez rzekę sprawiały, że był prawie okrągły, a jego szarawa barwa przywodziła na myśl futerko mamusi. Szylkretka poklepała siostrę po rudo-liliowym łebku. 

— Dobra robota — pochwaliła ją z uśmiechem. — Ale przepadało się coś jeszcze, nie uważasz? — zapytała rozglądając się po obozie. 

Ze smutkiem stwierdziła, że oprócz kamyczków, gałązek i mchu niewiele tu było skarbów. Konopia westchnęła zmartwiona. Prezent dla mamy miał być idealny, a nie było w czym za bardzo przebierać.

— Na pewno coś znajdziemy — miauknęła optymistycznie Ostróżka.  

Konopia podniosła łebek, chwytając się słów siostry. Tak, na pewno coś znajdą.

W końcu kto inny jak nie one znajdzie najwspanialszy skarb?

— Dobra — miauknęła stanowczo Konopia. — Ja poszukam koło legowiska medyczki, a ty koło tamtego głazu — zarządziła. 

Ostróżka kiwnęła łebkiem i skierowała swe puszyste łapki w stronę wyznaczonego rejonu. Szylkretka też nie zwlekała. W parę uderzeń serca znalazła się przy legowisku mamusi i Pszczółki. Pilnie zaczęła przeczesywać teren. 

— Co tutaj robisz maluchu? — zapytała starsza medyczka, zauważywszy kociaka. 

Konopia oderwała na chwilę łeb od gruntu. 

— Szukam skarbu, nie wtrącaj się — miauknęła nieco za ostro. 

Znów rozpoczęła poszukiwania, ale cichy śmiech przerwał jej tą czynność. 

— Czego? — syknęła zniecierpliwiona. 

Nie kryła się z tym, że nie przepadała za bardzo za kotką, która non stop kradła jej mamę. 

— Jak chcesz może coś tutaj znajdziesz — mruknęła tajemniczo, schodząc jej z drogi. 

Koteczka pierw niechętnie skierowała łapy do środka. 

— Woow — wyrwało jej się z pyszczka.

Tyle pięknych kwiatów i listów nie widziała jeszcze nigdy w życiu. Z szeroko otwartą mordką, przyglądała się temu wszystkiemu. 

— Mogę tego? — zapytała wskazując na białego kwiatka. 

Biało-kremowa uśmiechnęła się. 

— Jasne — odpowiedziała pogodnie. — To rumianek, akurat mam nadmiar, więc możesz wziąć.

Konopia podskoczyła z radości i chwyciła ząbkami roślinkę. Szybkim krokiem udała się do wyjścia, gdzie wymamrotała ciche dziękuję i popędziła w stronę Ostróżki. 

— Mlam, mlam tio —  zawołała, ale przez kwiatka w pysku trudno było ją zrozumieć. 

Na szczęście siostra załapała o co jej chodzi. Podbiegła po kamyczek i razem udały się do kociarni. 

— Mamo, mamo — zawołała Ostróżka na wejściu. 

Bazylia uniosła pysk leniwie. Jej niebieskie ślipia zdawały się nadal zaspane. Prawdopodobnie ucięła sobie krótką drzemkę, czekając na córki. 

— Tam ta ram — miauknęły razem, przysuwając do pyska mamy skarby. 

Kotka spojrzała na zdobyte przez kociaki podarunki. 

— Bardzo ładne — mruknęła z dumą. 

Konopia uśmiechnęła się wesoło. Uwielbiała, gdy mama była z niej dumna.

— Kamyczek oznacza kolor twojego futerka — wyjaśniła Ostróżka, szturchając zamyśloną siostrę.

Wyrwana z chwilowego zamyślenia mruknęła.

— A... a kwiatuszek, bo jest taki ładny jak ty — dodała Konopia, szczerząc się. — To co opowiesz nam teraz historię? 

<Bazylio?>