BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Klifu!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Zmiana pory roku już 3 maja, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

13 września 2016

Od Liska CD Wilczka

-Liska?
-Tak?
-Jakie dokładniej masz koszmary? O czym dokładnie?- Siostra spojrzała na mnie z nadzieją.
-Co mi się śni?- Zapytałam.
-TAK! Proszę...opowiedz mi!- Błagalnie na mnie spojrzała.
-Ahh... trudno wytłumaczyć, ale skoro tak bardzo chcesz...
-TAK CHCĘ!
-No dobrze... i tak nie mamy nic innego do roboty... ogólnie to miewam różne przebłyski "Wspomnień'' innych koszmarów, które łączą się w całość. A tak dokładnie to...-I tu urwał mi się mój uroczy, sepleniący głosik.
- To???- Dopytywała moja siostra.
-To widzę cienie kotów... - Rzekłam.
- I tylko tyle?! To są te twoje KOSZMARY?- Oburzyła się moja siostra.
- Nie krzycz tak! To nie wszystko - Zachichotałam.
-Aaa... sorki, już nie będe się wtrącać.- Zaśmiała się... miała bardzo podobny śmiech do Agrestowego Ogona... w sumie nie dziwne, przecież to nasz tata.
-To są cienie kotów, które walczą ze sobą... może nie dziwne, ale niepokojące. Jeden z nich zawsze ginie po czym wylatuje w niebo i znika za chmurą czarnego jak smoła pyłu. Ten, który wygrywa, spada w biały jak śnieg dół, po czym słysze przeraźliwe krzyki i szept mówiący " Zabił kota ze swojego Klanu... Klan stracił kolejnego niewinnego kota, morderca zostaje ukarany i wysłany do miejsca bez Gwiazd." Najgorsze w tym wszystkim jest to, że w szepcie wpominany jest Klan Klifu, ale usłyszałam to tylko raz, jak po raz pierwszy ukazał się koszmar. Póżniej go nie słyszałam... mam nadzieję, że rozumiesz.- Powiedziałam z nadzieją w głosie.
Nawet nie zauważyłam, że opowiadania nie słucha tylko Wilczka, tylko całe moje rodzeństwo. Po zobaczeniu tego usłyszałam szepty takie jak w koszmarze, tylko coraz głośniejsze i głośniejsze. Te głosy krzyczały! Rozbolała mnie głowa, a siostra zauważyła, że coś mi jest. Zaniepokoiłam się też faktem, że widze jeszcze inne wizje i przypomiałam sobie Wilczkę z zabitą myszą.
- P-pomocy...- Tylko tyle umiałam z siebie wyciągnąć. Potem zemdlałam.
***
Leżałam obok siostry, która cały czas poprawiała mój ogon. Byłam czymś przykryta... poczułam na sobie coś ciepłego, lecz ciągle trzęsłam się jak przemarznięty kot. Dosłownie chwile temu jeszcze bolała mnie głowa... a teraz... teraz ból ustąpił.
-Liska? Wybudziłaś się już? - Zapytała moja siostra.
- Tak, jest mi już lepiej...- Odpowiedziałam po krótkiej przerwie.
-Miałaś straszne drgawki i krzyczałaś o pomoc, płakałaś... brałaś zioła, które dał Ci medyk?
-Chyba zapomniałam... przynajmniej wiem co się dzieje gdy ich nie wezmę.- Zaśmiałam się lekko.
-Powiedziałam mamie, że po prostu postanowiłaś się zdrzemnąć, więc poprosiła mnie, żebym zaopiekowała się tobą, a ona poszłaby po więcej ziół do medyka... Taty nie było...był poza obozem. Przepraszam, że kłamałam w takiej sprawie, ale nie chciałam, żeby mama się zamartwiała. Twoje krzyki nie były na tyle głośne, żeby ktoś oprócz mnie je słyszał... byłaś bardzo wycieńczona...- Powiedziała zatroskana Wilczka.
-Nie martw się. Już mi lepiej i nie mam Ci za złe tego, że znów skłamałaś... chociaż nie powinnaś tego robić. -Odpowiedziałam jej.
-CHWILA!- Wyrwałam ją z zamysłów.
-Co się stanie gdy znajdą martwą mysz? Ja nie umiem kłamać, a jak odkryją, że to ty ?!? -Zerwałam się na równe nogi.
-O nie, o nie, o nie... O NIE!!!- Dopowiedziałam.
-Spokojnie... nie wiem jeszcze jak to będzie, ale damy sobie radę.- Uspokoiła mnie Wilczka.
-Mam nadzieję...- Rzekłam opornie.
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)