Od Bożodrzewa (Bożodrzewnej Łapy) CD. Judaszowca (Judaszowcowej Łapy)

 Bożodrzewik naprawdę, naprawdę nie lubiła być budzona – szczególnie gdy następowało to poprzez dostanie w żebra łapą Judaszowca. Podniosła łeb, sycząc z niezadowoleniem i jeżąc ogon. Reszta szacunku do brata (nie, żeby kiedykolwiek było go dużo) i chęć uszanowania jego nietykalności cielesnej bardzo szybko poszły w zapomnienie. Bez dłuższego namysłu zdzieliła kocura łapą po głowie.

– Juda, nie obijaj się – burknęła, owijając ogon wokół łap. Jeśli ma cierpieć w tym okropnym świecie przez niewystarczającą ilość snu, Juda będzie cierpieć razem z nią.

Brat otworzył oczy i zawarczał ze złością.

– Przestań! Zrujnowałaś mi najwspanialszą chwilę mojego życia! – odsłonił zęby. 

– Tak? To fantastycznie. – Biała ziewnęła przeciągle, mrużąc powieki.

– Klan Gwiazdy miał mi do przekazania wiadomość, a ty to wszystko zepsułaś.

Bożo popatrzyła na niego z powątpiewaniem.

– A zdążyli ci chociaż powiedzieć co dzisiaj na obiad? – rzuciła ignorancko. Judaszowiec wręcz zatrząsł się ze złości, co w sumie było dość dobrą rekompensatą za zostanie obudzoną.

– Tak – mruknął. – Pieczeń z białego kociaka o brązowych oczach i irytującym charakterze.

Bożodrzewik parsknęła krótko.

– Mam nadzieję, że chociaż smaczna. 

Przewrócił oczami.

– Jesteś głupia. 

– Chyba ty.

– Masz pszczoły zamiast mózgu.

– Jesteś adoptowany.

– Utkaj się.

– Hej! Spokojnie! – Liściasty Wir wskoczyła między kocięta, odsuwając je od siebie. – Nikt nie jest tutaj adoptowany – stwierdziła, a Judaszowiec spojrzał na nią z powątpiewaniem. Bożo zmarszczyła brwi. Jeśli nikt nie był adoptowany, to skąd wzięła się Czyściec?! – Mówienie takich rzeczy jest bardzo niegrzeczne. Proszę, przeproście się nawzajem.

Czekoladowy tupnął gniewnie łapą.

– Nie przeproszę jej.

W oczach Liściastego Wiru zalśniła rezygnacja. Zwróciła spojrzenie w kierunku Bożodrzewik, która wzruszyła ramionami.

– Nie mam za co go przepraszać.

Karmicielka westchnęła cicho. Bożodrzew spojrzała na brata z ukosa i doszła do wniosku, że absolutnie go uwielbiała.

***

Prawdopodobnie jedyną częścią treningu, który Bożodrzewna Łapa lubiła, było wspinanie się po drzewach – prawdopodobnie dlatego, że siedząc na wysokich gałęziach drzewa, nie musiała słuchać gadania swojego mentora. Poza tym to była ta jedna z niewielu rzeczy, która okazała się dla niej naturalną umiejętnością. Podobało jej się to, że widziała zarówno szybkie postępy, jak i sens tego, co robiła – w końcu skoczenie na Judę z drzewa było wizją niezwykle kuszącą.

Tak więc była niezwykle niezadowolona, gdy Dzwonkowy Szmer zarządził zmianę aktywności.

– Schodź już! – rozkazał mentor, a ona zmrużyła oczy ze zdenerwowaniem. Miała nadzieję, że jej spojrzenie wykazywało chęć mordu. Leniwie ześlizgnęła się z gałęzi, lądując na kępie kiełkujących roślin i niszcząc ich nadzieję na wzrośnięcie. Trudno, robi im tylko przysługę.

– Nie będę znowu tarzać się po ziemi, udając, że walczę – oznajmiła uparcie. Kocur spojrzał na nią z powątpiewaniem.

– Wydaje mi się, że właśnie będziesz. – Kiwnął głową, pokazując, by iść za nim. Bożodrzewna Łapa parsknęła. Niech wojownik wsadzi sobie ten swój trening w futrzasty kuper. – I ze względu na twoje powolne postępy w treningu – spojrzał na nią z ukosa – będziesz dzisiaj trenować z rówieśnikiem. Mam nadzieję, że chociaż to cię zmotywuje.

Uczennica obdarzyła go pustym spojrzeniem. Dla wszystkich byłoby lepiej, gdyby Dzwonkowy Szmer poszedł sprawdzić, czy go nie ma w obozie. Z niechęcią poczłapała za mentorem, wydając z siebie całą gamę zdenerwowanych pomruków i westchnień. Niech wie, jak jest niezadowolona.

Prawdziwy niepokój oblał ją dopiero wtedy, gdy dostrzegła, z kim dokładnie ma trenować.

Judaszowcowa Łapa odwrócił głowę w jej stronę, a jego pysk wypełnił wyraz irytacji. Sama Bożodrzew przyjęła zupełnie neutralną ekspresję. Z jednej strony ucieszyła się, że upokorzy się przed kimś, kogo lubi, ale z drugiej… nie mogła dać się pokonać bratu! Juda nie mógł myśleć, że nie była fajna! Poza tym, z czego miałaby się nabijać, gdyby przegrała?! Musiała wymyślić jakiś plan i to szybko.

– Cześć, Juda! – zawołała, mrużąc oczy.

– Nie tęskniłem za tobą – zamruczał z irytacją czekoladowy, a biała parsknęła. Dobrze wiedział, że ją uwielbiał.

Dzwonkowy Szmer (niech Klan Gwiazdy ześle na niego wszelkie przekleństwa) usiadł obok mentora Judaszowca i owinął ogon wokół łap.

– Używaj w walce chwytów, które ostatnio ćwiczyłaś – rozkazał jej, a uczennica miała ochotę zakopać się w ziemi ze wstydu. Jakich ruchów?! Czy on naprawdę myślał, że cokolwiek jeszcze pamiętała?! Brat rzucił jej pogardliwe spojrzenie.

Juda opadł do przykucu, przygotowując się do skoku. Bożodrzew przełknęła cicho ślinę. Naprawdę, naprawdę chciała wyjść z tego z twarzą. Zjeżyła się (miała nadzieję, że wygląda majestatycznie) i zawarczała głośno. Czekoladowy rzucił się pierwszy, zbijając ją z nóg. Zatoczyła się, w ostatniej chwili unikając kolejnego ciosu. Było źle. Zamachnęła się łapą – chybiła, nawet nie trącając brata, który z łatwością uskoczył. Klanie Gwiazdy, naprawdę mogła jednak uważać na tych treningach! Juda zaatakował po raz kolejny, a ona w ostatniej chwili odepchnęła się od ziemi. W powietrze wzbiła się chmura pyłu, która opadła na pysk czekoladowego. Uczeń nagle zaniósł się kaszlem, próbując łapami odgonić niespodziewanego przeciwnika.

Bożodrzew podskoczyła na obie łapy, prężąc się dumnie. Nikt nie musiał wiedzieć, że to, co zrobiła, było zupełnym przypadkiem.

– Wygrałam! – oznajmiła, a Judaszowcowa Łapa wytrzeszczył oczy.

– Oszustka! To nie była wygrana! – wykrzyknął, jeżąc ogon. Wyglądał, jakby miał się na nią za chwilę ponownie rzucić.

– Ojoj, czyżby ktoś się nie umiał pogodzić z tym, że przegrał? – zamruczała przekornie.

< Juda? >

[814 słów + wspinaczka na drzewa]

[Przyznano 21%]

Od Tańca

 Łagodna pogoda zagościła na kocich terenach już na dobre. Z nieba przestał sypać śnieg, a jego miejsce zastąpił rześki, niosący urodzaj deszcz. Mieszkańcy żłobka często teraz budzą się, słysząc, nie tylko szum wodospadu, ale i kropli wpadających i uderzających o kamienną posadzkę. Wraz z całą przyrodą, wzrastała Taniec. Jeszcze niedawno, będąc tylko głupią kulką futra, popiskiwałaby gdzieś, próbując odpełzać od Srebrnej Szadzi, a teraz, w pełni świadoma swojego ciała, dalej próbowała tego dokonać, tylko że teraz, karmicielce trochę ciężej było mieć ją na oku. Liliowa chciała słuchać matki, chciała nie sprawiać jej wiecznie kłopotów; wiedziała, że kiedy po raz kolejny ta musi biegać za nią po obozie, lub dziękować komuś za przyniesienie jej z powrotem, sprawia jej przykrość. Problem był taki, że Koperkowe Wzgórze cały czas opowiadał jej o tym, co właśnie ma miejsce nie tylko poza żłobkiem, ale ogólnie, poza obozem. Nudziła się, po prostu miała już dosyć. Zapach i smak mleka ją mdlił, przez co, zamiast równomiernie piąć się w górę, budować mięśnie jak i zachować zdrową warstwę tłuszczyku, była coraz wyższa i coraz chudsza. Chciała zobaczyć co świat skrywa za wodną kurtyną. Dlatego, kiedy tylko widziała liliowego wojownika, zmierzającego z posiłkiem dla swojej partnerki, buzowała w niej ekscytacja. 

Tak właśnie było i tym razem. Poranek był szary, ale w porównaniu do tych, które kotka pamiętała ze swoich najwcześniejszych dni, dosyć ciepły i przyjemny. Przez otwarte wejście do środka wpadała delikatna mżawka, która osiadała małymi kropelkami na sierści maluczkiej. Kocur zajrzał do kociarni, by sprawdzić, czy Szadź już się obudziła. Królowa siedziała w głębi legowiska i czyściła futro na swej piersi z kawałków suchej trawy. 

Przywitania trwały krótko, tak jak w sumie zwykle, rodzice zetknęli się nosami, a wojownik położył na ziemi ładnie upierzonego bąka. Koteczka od razu do nich podreptała i zaczęła wręcz prześwietlać swoimi zamglonymi, zielonymi ślepkami ptaszka.

— Ładny, co to? Sam go złapałeś? — zapytała ciekawsko; lubiła słuchać o polowaniach, wydawało jej się wtedy, że to ona skacze po klifach i przyczaja się na czujne ofiary, że to ona wzbija się wysoko i łapie je, zanim zdążą się spłoszyć i odlecieć.

— To Czajka, spójrz, jaki ma śliczny czubek na głowie — Koperek powiedział i rozejrzał się po jaskini w poszukiwaniu Pokrzywka, który tak jak siostra, lubił go słuchać. Nawet nie zauważył, że synek już dawno siedział między nim i szylkretką. Na jego widok uśmiechnął się tylko i wrócił wzrokiem do leżącego przed nim, skrzydlatego pechowca. 

— Jak go złapałeś? Musiałeś wspinać się po stromych klifach, skakać ze skałki na skałkę? Czułeś jak morski wiatr szarga twoje futro? — napaliła się i skoczyła na kocura, udając, że jest właśnie nim, wdrapującym się po prawie pionowej linii brzegowej, by nakarmić swoją rodzinę. Na ten widok matka uśmiechnęła się i chwyciła Taniec za karczek, „ratując” partnera od ataku puchatej kulki. Lilijka, dziś w znakomitym humorze, zaczęła figlarnie się wyswobadzać — I czy porwał cię ogrooomny ptaszor, wzniósł w powietrze i trzymał w swoim dziobie? 

Karmicielka, śmiejąc się perliście, posadziła córę przed sobą, kładąc łapę na jej grzbiecie, przyszpiliła ją do ziemi, by ta dała, chociaż chwile spokoju starszym kotom. 

— Polowania nie są takie ekscytujące, wiesz? Zwłaszcza dla kotów, nie takich jak my. Jeśli nie umieją doceniać to, co jest dookoła nich, życie jest nudne, a oni stają się zgryźliwi. Wrażliwość na przyrodę czyni nas chętnymi przeżywania. 

— Weź mnie! Weź mnie, proszę! Ja lubię przeżywać, chce przeżywać! A tu jest tak nudno, znam już na pamięć widok z legowiska. — jojczyła i jojczyła, wręcz wyła i wyrywała się spod ciężaru Srebrnej Szadzi.

— Wystarczy już, jeszcze czeka cie wiele długich dni, spędzonych na bieganiu, skakaniu i tropieniu zwierzyny. Teraz to nawet kulawa myszka, by ci umknęła — zażartował ojciec, a szylkretka wydęła policzki — Zwłaszcza, że słyszałem, że siłą trzeba cię zmuszać do jedzenia, wiesz, słyszałem, że Srokoszowa Gwiazda nie będzie mianował kociaków, które są lżejsze od kupy piórek.

— Łgarstwo! Nie powiedział tak! 

— Ależ skąd, ja również słyszałam, ale nie chciał by ci było przykro — przyznała partnerowi racje karmicielka.

— Robicie ze mnie mysiego móżdżka, nie podoba mi się to! — Taniec wyrwała się spod matczynej łapy i siadła naburmuszona okrakiem na zadku. Uderzała zdenerwowana chudym ogonkiem i fuczała pod nosem. — Pokrzywku, chociaż ty się za mną wstaw! 

— Eh… No nie wiem Tańcu… Może to ma jakiś se- 

— Wszyscy przeciwko mnie! — wykrzyknęła, odwróciła się na piętce i podreptała obrażona do swojego kącika, gdzie miała stosik piórek, tym razem ulokowany w skalnej półce, by żaden hultaj jej go nie wyrzucił. Tam też spędziła pierwszą połowę dnia, nie odzywając się za bardzo do nikogo.

Od Spienionej Łapy CD. Topikowej Łapy (Topikowej Głębiny)

 Spieniona Łapa przyglądała się z zainteresowaniem legowisku medyków. Tak naprawdę nigdy nie miała okazji dobrze przyjrzeć się temu miejscu, choć może to i dobrze. Z reguły jej jedyne wizyty tutaj polegały tylko na przekazaniu jakichś informacji Strzyżykowymi Promykowi lub przyprowadzeniu młodszych uczniów po niefortunnym wypadku. Dwa wielkie głazy opierały się o sobie, dając niewielką jamę, wypełnioną zapachem przeróżnych ziół. Smugi światła wpadające przez dziury między gałęziami oświetlały to miejsce w bajeczny sposób. Jednak wzrok Pianki mimo ciekawości ciągle wędrował w kierunku jej prawej łapy. Westchnęła, kolejny raz w przeciągu paru bić serca, na widok ugryzienia. Czas niestety nie sprawiał, że była bardziej przyzwyczajona do widoku. Była nawet pewna, że odczuwała jedynie coraz większe obrzydzenie. A łapa puchła coraz bardziej, coraz gorzej też wyglądały ślady tych małych ząbków. Uh, szczury. Nigdy nie lubiła tych parszywych mordek, ale teraz miała do tego podstawy. Ugryzienie swędziało ją i piekło jednocześnie. Miała ochotę mieć już to za sobą, ale nie chciała też wyjść na słabą. Dlatego znowu poderwała wzrok do góry i utkwiła go w tunelu do składzika. Gdzie zgubił się ten kocurek? Była bardzo bliska pozbycia się problemu wraz z całą łapą, a to skończyłoby się bardzo źle, zważywszy na jej umiejętności amputacyjne. 

— Topikowa Łapo! — krzyknęła nagle medyczka, jak gdyby czytając jej w myślach. Pianka ze zmarszczonymi brwiami patrzyła na kroki czekoladowego kocurka, który wreszcie wyłonił się zza gałęzi. Wyraz jej pyszczka złagodniał dopiero po spotkaniu jego spojrzenia. Wyglądał, jakby co najmniej to on został ugryziony przez szczura na porannym patrolu, a nie ona. 

— Wróciłem Spieniona Łapo, przepraszam, że musiałaś czekać… — wybąkał kocur. Spieniona podążała wzrokiem za każdym jego ruchem. Wyglądał, jakby szedł na stracenie. Być może czynność nakładania tej dziwnej papki była dla niego równie okropną wizją. Kotka nie potrafiła tego pojąć. W końcu był uczniem medyka, pewnie robił to codziennie, prawda? Chciała go o to zapytać, ale ten cały czas coś mówił, dlatego zdecydowała się mu nie przerywać. — …nie będzie ci przeszkadzać, że cię dotknę?

— Oczywiście, że nie — zaśmiała się Pianka cichutko, pochylając się bardziej ku kocurowi — tak naprawdę, to bardzo by mi to ulżyło. Bo widzisz, ta łapa naprawdę, naprawdę piecze i wolę mieć to już za sobą. Dla ciebie może wydawać się to łatwe, ale ja żadnego doświadczenia nie mam. Jeszcze bym sobie zaszkodziła nakładając to… coś, sama. 

Uśmiechnęła się ciepło do Topikowej Łapy. Jego oczy rozszerzyły się nieznacznie, zanim kiwnął pospiesznie głową i zaczął nakładać papkę. Wokół nich panował gwar, ale Pianka nie zwracała na to uwagi. Coś ciekawiło ją w jego mowie ciała. 

— Właściwie to zawsze mnie to zastanawiało… dlaczego chcesz zostać medykiem? 

Kocur przerwał to, co aktualnie robił i spojrzał się na nią ze zmarszczonymi brwiami i uszami lekko położonymi po sobie. Pianka momentalnie nieco się skuliła, a gdyby tylko mogła to pewnie byłaby też czerwona jak burak. Nie wpadła nawet na to, jak mogło zabrzmieć to pytanie! Pewnie wyszła teraz na strasznie niegrzeczną i jeszcze zniesmaczy do siebie biednego ucznia, który wykonuje tylko swoją pracę. Cisza dłużyła się niemiłosiernie, choć w rzeczywistości trwała zaledwie parę bić serca. Kotka w końcu zdobyła na nowo język w gębie i wypaliła:

— Przepraszam! To pewnie coś osobistego! Nie powinnam się tak dopytywać… 

Jej słowa zamiast uspokoić Topikową Łapę to jeszcze bardziej wykrzywiły jego pysk. No nie. Teraz to na pewno już nigdy go do siebie nie przekonam — zmartwiła się. Ze swojego zdenerwowania nie zauważyła nawet, że to wcale nie ona była najbardziej zestresowana tą sytuacją z ich dwójki.

— Ach, nie, nie… to nic takiego… nie musisz przepraszać — zaczął bełkotać, jednocześnie wznawiając nakładanie tej ohydnie wyglądającej papki. — Po prostu nie spodziewałem się, że zadasz mi nagle takie pytanie… właściwie to mógłbym spytać o to samo. Dla mnie zostanie medykiem było… oczywiste. 

— Oczywiste? Zazwyczaj jest raczej na odwrót.

Ach, nigdy nie potrafiła ugryźć się w język! Jednak konwersacja zmierzała w naprawdę interesującym kierunku i bynajmniej nie tak niezręcznym, jak pierwsze chwile ich spotkania. Trudno było oprzeć się pokusie porozmawiania trochę więcej z kimś, z kim rzadko miało okazję to zrobić. Właściwie było to dla niej co najmniej dziwne. Nawet w żłobku nigdy nie miała okazji bliżej go poznać. Nie zdawała sobie z tego sprawy, aż do tego momentu.

— Nie odnalazłbym się jako wojownik… dlatego najlepszym wyjściem dla mnie było zostać medykiem. Czyli było to w pewien sposób oczywiste. I mogę też pomagać innym, tak jak teraz… — odparł. Spienionej zdawało się nawet, że ujrzała cień uśmiechu na jego pyszczku, choć pod tym kątem nie mogła być pewna. 

— Bardzo podziwiam medyków — przyznała, uśmiechając się delikatnie do kocura. — Chociaż tak jak mówiłeś, dla mnie zostanie wojowniczką była tak oczywista, jak dla ciebie zostanie medykiem. Nie zamieniłabym mojej przyszłości na nic w świecie. 

Kocurek spojrzał na nią w taki sposób, że nie była w stanie go odczytać. W każdym razie nie wyglądał już na tak wypłoszonego, jak przedtem, co podniosło ją na duchu. 

— Gotowe — powiedział, odsuwając się wreszcie od jej łapy. O dziwo przestała piec już tak bardzo jak jeszcze chwilę temu. Odetchnęła, od razu czując się lepiej. Nadal nie miała tyle energii co zawsze, ale przynajmniej nie czuła już chęci odrąbania sobie łapy przy najbliżej okazji. 

— Dziękuję.

— Widzę, że już opatrzyłeś ranę Spienionej Łapy, Topikowa Łapo — usłyszała za sobą melodyjny głos Strzyżykowego Promyka. Kocur kiwnął głową. Za to Pianka obróciła się, by spojrzeć na medyczkę. W tym całym hałasie nie usłyszała nawet, jak się do nich zbliża. — Teraz wszystko zależy już od twojego ciała. Z twojej strony najważniejsze będzie dużo odpoczywać.

— Odpoczywać? Co w takim razie z treningiem? — zapytała, mimowolnie uderzając ogonem o ziemię. 

— Najpierw rana musi się zagoić. Nie chcemy, żeby wdało się zakażenie. Odpuszczenie treningów do tego czasu będzie opłacało się o wiele bardziej, niż nieustanne otwieranie rany lub większe komplikacje przez nieuwagę.

Spieniona nie dała po sobie poznać jak bardzo dotknęła ją ta wiadomość. Znajdowała się tak właściwie na półmetku, a mianowanie nie było już tak odległą przyszłością. To było tak jak zrezygnować z piszczki, mając ją już pod łapą. Przygryzła policzek od wewnątrz, powstrzymując się od okazania jakichkolwiek emocji. Kiwnęła powoli głową. 

— Rozumiem. Jeszcze raz dziękuję za opatrzenie rany. Do widzenia, Strzyżykowy Promyku. Na razie, Topikowa Łapo. 

Jeszcze raz kiwnęła obydwóm na pożegnanie, po czym obróciła się i wyszła.

*jakiś czas później*

Czas dłużył się nieubłaganie, kiedy jedynym co się robiło to siedziało w swoim legowisku dniami i nocami, a w najlepszym wypadku wymieniało się mech starszyźnie. Czuła się, jak uczeń, który coś nabroił i dostał przez to szlaban na wychodzenie z obozu. Nigdy jeszcze nie przeżyła czegoś takiego. Z reguły była zdrowa jak ryba. Rzadko łapała przeziębienia i inne dolegliwości. A ten szczur… najgorsze co jej się przytrafiło! Przeklinała nieustannie wszystkie szczury! 

Na szczęście rana zagoiła się bez żadnych większych komplikacji, a Pianka po pozwoleniu medyczki powróciła do zwykłej rutyny. Znaczy, tak można by było powiedzieć. Gdyby nie fakt, że zarówno Gąska, jak i Wir zostały już mianowane, przez co w legowisku uczniów została tylko ona z Kotewką. Po przegranym zakładzie nastrój był bardzo posępny, choć żadna z nich nie chciała otwarcie przyznać z jakiego powodu. 

Sroczy Lot musiała być bardzo dumna z córek, które tak szybko zostały wojowniczkami. Ta myśl sprawiała, że miała trudność spojrzeć starszej kotce w oczy. 

Nie oznaczało to jednak, że wpadła w dołek. Ba, raczej wydarzyło się coś zupełnie odwrotnego. Jeszcze bardziej się spięła i brała na siebie jeszcze więcej niż przedtem. W przeciwieństwie do sióstr nie miała uprzywilejowanej pozycji na starcie, jako jedyna nie czarno-biała kotka w miocie. Musiała wziąć się w garść, by je dogonić. Chyba tak również myślała jej mentorka, która przyspieszyła tempa na treningach.

— Idzie ci coraz lepiej! — wykrzyknęła Sroka, kiedy Pianka wspinała się coraz wyżej po nieco kołyszącym się drzewie. Przyszła odwilż, a kora nie była już tak śliska jak przedtem, dlatego wznowiły naukę wspominania się po drzewach. 

Porywisty wiatr szarpał jej futro. Zmarszczyła nos. Mimo nadchodzącej Pory Nowych Liści, poranne powietrze nadal szczypało ją w pysk. Szczególnie na takiej wysokości. Mogła prawie wyjrzeć ponad korony drzew i wypatrzeć najbardziej rozpoznawalne miejsca.

— Dobrze, teraz spróbuj zejść na dół. To będzie trochę trudniejsze niż wchodzenie — instruowała ją mentorka. Pianka spojrzała na nią kątem oka i mimowolnie tego pożałowała. Znajdowała się naprawdę wysoko. Wzięła głęboki wdech i zaczęła schodzić. Krok po kroku. — Uważaj, Spieniona Łapo! Zerwał się mocniejszy wiatr, spróbuj od razu skoczyć!

Zawahała się i w tym samym momencie poczuła, jak osuwa się z gałęzi. Serce zabiło jej szybciej. Na szczęście znajdowała się już blisko ziemi, dlatego udało jej się spaść na cztery łapy. Szkoda tylko, że wprost na jakiś krzew, który trochę poprzecinał jej pyszczek. 

— Aj… — wymamrotała, przejeżdżając łapą po pyszczku. Przyjrzała się dokładnie opuszkom, ale nie dostrzegła śladów krwi. Uf, najwyraźniej nie było to nic poważnego. Popiecze, popiecze i przestanie.

— Wszystko w porządku, Spieniona Łapo? Zraniłaś się? — spytała Sroka, która momentalnie znalazła się przy jej boku. 

— Nic poważnego — odparła, przygryzając pyszczek. Sroczy Lot zmarszczyła brwi, przyglądając się swojej córce. Pianka nieco speszyła się pod jej spojrzeniem, ale nie odwróciła wzroku. Zamiast tego uśmiechnęła się delikatnie. — Daję słowo.

— No dobrze, ale i tak powinnaś pójść do Strzyżykowego Promyka, żeby się tobie przyjrzała. Lepiej dmuchać na zimne. A na dzisiaj zakończymy trening, słońce już chyli się ku zachodowi.

Pianka na jej słowa skierowała wzrok na niebo. Faktycznie, błękit przeplatał się już z fioletami i różami. Odwilż sprowadzała ciepło, ale wypełniony mrokiem las zawsze przyprawiał o dreszcze. Szybko udały się w kierunku obozu.

Po przybyciu do obozu i pożegnaniu się ze Sroczym Lotem, jej kroki od razu poprowadziły ją w kierunku legowiska medyków. Nie chciała ignorować słów swojej mamy. Tym bardziej, że czuła na sobie jej spojrzenie.

W legowisku zastała jedynie Topika, który krzątał się to tu, to tam, robiąc nie wiadomo co. Najpewniej coś ważnego. Reszty medyków nie widziała, ale właściwie jej to nie zdziwiło. Rzadko kiedy mieli czas odpocząć. Nowo zebrane zioła były zawsze potrzebne, nawet ona o tym wiedziała. Najpewniej wyruszyli w poszukiwaniu czegoś, czego nazwy nigdy nie słyszała.

— Topikowa Głębino. Gratuluję nowego imienia i stanowiska, niech Gwiezdny Klan rozświetla ci drogę — pozdrowiła go z uśmiechem, mimo ukłucia w sercu. Nawet on nosił już prawdziwie dorosłe imię, kiedy ona nadal musiała zadowolić się członem Łapy. Szybko odgoniła od siebie te myśli. Powinna cieszyć się z sukcesu jednego z członków Klanu. Zazdrość zwyczajnie do niej nie pasowała. — Nie przeszkadzam, prawda?

<Topiku?>

[1688 słów + nauka wspinania się na drzewa]

[Przyznano 39%]

Od Tańca do Bożodrzewnej Łapy

 Mroźna i śnieżna Pora Nagich Drzew przyniosła ze sobą nie tylko chmarę głodnych wojowników, ale i bardzo uciążliwe i gwałtowne roztopy, które rozpoczęły się wraz z nadejściem pierwszych ciepłych dni. Na szczęście, przez położenie obozu, Klan Klifu nie miał aż tak ogromnego problemu z powodziami czy wszechobecnym błotem i brudem. Większość jaskini pozostawała sucha, ciepła i przytulna; zwłaszcza taką widzieli ją łowcy i uczniowie, którzy właśnie wracali z polowań czy treningów. Problem pojawiał się jedynie wtedy, kiedy z jakiś wcześniej nieobecnych lub przynajmniej niewidocznych szparek zaczynała wlewać się woda. 

Taka właśnie szparka, a nawet kilka, zbudziła Taniec, a dokładniej zbudziły ją regularnie spadające jej między oczy kropelki zimnego deszczu, które leciały cienkim ciurkiem, mocząc jej pyszczek. Niezadowolona koteczka, wciąż zaspana, próbowała wytrzeć mokry ślad i zagłębić się z powrotem w świat niesamowitych, nocnych dziwów, ale niestety nie było jej dane. Kropelki wciąż spadały; w końcu liliowa nie mogła już wytrzymać. Myślała, że może Zielona, córka Białej Zamieci, robi jej jakiegoś psikusa, tak na odchodne, gdyż miała zostać mianowana wraz z bratem na terminatora. Już miała coś powiedzieć starszej kotce, ale po otwarciu ślepków nikogo przed nią nie było. Tym razem kapało jej na czubek głowy, zadarła łepek do góry, ale nic ciekawego nie umiała dojrzeć. Otrzepała się i odwróciła się w stronę Srebrnej Szadzi, która spała kilka lisich długości od niej. Taniec potruchtała do niej i klepła ją w bok. Karmicielka zdziwiona i wciąż zmożona snem spoglądała na córkę. 

— Kapie…

— Co kapie? 

— Na nosek mi kapie, z góry, ze skał leci, jak deszcz w jaskini, a tak nie może być, prawda? — Taniec nie czekając na odpowiedź, oparła się czołem o biały brzuch i zaczęła trzeć nim, próbując się do końca wytrzeć. W odpowiedzi usłyszała tylko westchnięcie i pomruk poparcia jej pytania. — Ja myślałam, że to może Zieleń sobie żarty stroi ze mnie, ale ona drzemie tam w kącie. 

— Mhm… Zajmiemy się tym rano, teraz wracaj spać, połóż się obok — tym zakończyły rozmowę. Taniec klapnęła na ogonie vanki, chwile jeszcze porozmyślała o tym, jak bardzo zazdrości dzieciakom Białej Zamieci, i że za niedługo to ona w końcu wyrwie się z kociarni i zobaczy wielki świat. Ostatecznie ucięła sobie jeszcze krótką drzemkę.

*** 

Zaraz ze wschodem słońca Srebrna Szadź poinformowała Przyczajoną Kanie o cieknącym suficie w kociarni. W wilgotną Porę Nowych Liści zdrowie kociąt było narażone w równym stopniu co w mrozy i śniegi poprzednich tygodni, więc zastępca od razu zlecił kilku kotom, by się tym zajęli. Taniec czuła się w pełni odpowiedzialna za nadzorowanie owych prac; przecież to ona była pierwszą ofiarą i orędowniczką owego zjawiska. Wydawało jej się, że gdyby nie ona, wszyscy już dawno poznaliby okropne skutki dziur w kamiennym sklepieniu. Okazało się właśnie, że niewielkich szpar było więcej, a spowodować je musiała marznąca w Porę Nagich Drzew woda, która wdarła się między skały, poluzowała je lub spowodowała pęknięcia, które teraz przyniosły klifiakom owe problemy. 

Lilijka siedziała z boku, obserwowała wchodzące koty bardzo uważnie; była już na tyle obeznana z członkami, że przynajmniej kojarzyła większość z nich, kilku nawet odprowadzało ją do kociarni, po złapaniu jej podczas samotnych wojaży. Szybko jednak znudziło ją to wszystko, nie miała już ochoty słuchać sporów o to, czym najlepiej zalepić ubytki, a cały ten gwar mocno jej doskwierał. Wróciła więc do swoich zwykłych, codziennych aktywności. Przesunęła się do swojej kupeczki z piórkami i kamyczkami, a następnie zaczęła to zawijać, to sklejać żywicą czy błotkiem owe skarby, tworząc, w jej oczach, śliczne ozdóbki. Uważała, że niektórym pracowitym kotom przyda się potem jakaś nagroda, bo ona przecież nie jest niewdzięczną kotką, co to, to nie. 

W ciszy tak pracowała, skupiona i bardzo zaangażowana, mrucząc coś pod noskiem. Nie minęło dużo czasu, jak spojrzała na swoje ukończone dzieło; przed łapkami miała coś w rodzaju wieńca, zrobionego z giętkiego i cienkiego patyka, do niego poprzyklejała i pomocowała piórka przeróżnych ptaków, głównie ciemnej, brunatnej barwy, a wszystko zwieńczyła kawałkiem dziwnego kolorowego pnącza, który przyniósł jej Koperkowe Wzgórze. Cały czas była odwrócona do wszystkich plecami; kotów ubyło, gdyż okazało się, że cieknące sklepienia nie są problemem tylko w tym konkretnym legowisku i trzeba było zająć się również innymi. Kiedy już zdecydowała, że ostatecznie skończyła swoją robótkę, zaczęła po kolei oceniać, komu dać swoje dzieło. Czarny Ogień, który przewodził tą inicjatywą, nie wydawał jej się dobrym kandydatem, średnio za nim przepadała, tak jak za jego córką, która bardzo go przypominała, więc od razu przestała brać go pod uwagę. Śliwowa Ścieżka również nie wydawał jej się godny, nawet chwili nie widziała, by podniósł łapę na dłużej niż kilka uderzeń serca. Reszta kotów akurat wyszła z niewiadomych kociakowi powodów, została jeszcze tylko biała uczennica, której Taniec nie znała zbyt dobrze, wiedziała tylko, że nie przepada za jej głupim bratem. Szylkretka wstała i potruchtała przez żłobek.

— Cześć — powiedziała, wpatrując się intensywnie w oczy Bożodrzewnej Łapy, która wydawała się jej całkowicie nie zauważyć przez pierwsze kilka chwil. Zwłaszcza że przez prawie cały czas, kiedy pomagała łatać dziury, koteczka również nie zwracała na nich nawet najmniejszej uwagi.

— Ha? — mruknęła tylko starsza kotka, patrząc na stojącą przed nią lilijke zblazowanym, ledwo obecnym wzrokiem. 

— Mam coś super dla ciebie, chodź, na prawdę — pacła ją łapą w bark i odskoczyła w stronę prezentu; gdy jednak zobaczyła, że terminatorka jedynie patrzy na nią, wciąż nieprzejęta, z pewną dozą politowania, stanęła i zmarszczyła brewki — No rusz się… I tak nic teraz nie robisz, a jak tak będziesz siedzieć, to ci robaki wejdą do zadka, mama cię tego nie nauczyła? 

<Bożodrzewna Łapo?>

Od Diamenta do Jerzyka

 Wracał z treningu z piłeczką dyndającą mu pod brodą. Zobaczył dużego, burobiałego kocurka z zabawnymi, wywiniętymi uszami ozdobionymi pędzelkami, jednego z dzieci Jeżyk i do niego podszedł.

- Heeeeeej! – zawołał przyjaźnie, energicznie podbiegając do niego, aż mu się piłeczka rozbujała i uderzyła go w brodę. – Ups, przepraszam. – szepnął do niej, położył ją obok siebie, pogładził łapą i odwrócił do kolegi.

- Hejka! – odpowiedział. – Jesteś już od dawna adeptem, nadal lubisz się bawić? – wskazał na żółtą piłeczkę, która leżała na trawie obok Diamenta. Ten położył ją bliżej siebie i jeszcze raz ją pogłaskał, nieco speszony.

- Tak, czemu by nie. – odpowiedział srebrny z uśmiechem. – Po prostu polubiłem tą piłeczkę, więc wszędzie z nią chodzę. Jest trochę, jak moja przyjaciółka i bardzo się lubimy. – powiedział to trochę nieśmiało, bo to była prawda, ale mało kto w to wierzył. Wprawdzie, jakby ktoś się z niego śmiał, to byłby w centrum uwagi, lubił to, ale, nie chciał być uznawany za dziwaka.

- Eee… Dobra. – Jerzyk też się uśmiechnął. – Fajnie. – Diament odetchnął z ulgi. – To, po co przyszedłeś? – spytał, chociaż pytanie mogło się wydawać niemiłe, to bury nie miał nic złego na myśli, to było widać po wyrazie pyska i głosie.

- Tak po prostu, pogadać. Jak ci idzie trening? – spytał o pierwsze, co mu przyszło na myśl. – Ja się nauczyłem już dużo rzeczy: chodzenie po płocie, trochę polowania i walki, rozpoznawanie zapachów i odgłosów wydawanych przez zwierzynę.

- Fajnie. Mi też się podoba trening. Uczę się wielu interesujących rzeczy. – odrzekł Jerzyk.

- Super. – miauknął Diament, zastanawiając się, o czym jeszcze mogliby pogadać. – Co lubisz robić? – zainteresowania też były ważną rzeczą, jeśli chciał się zaprzyjaźnić z burym. Potrzebował w sumie jakiegoś kolegi. – Ja lubię bawić się, polować i biegać, bo jestem w miarę szybki, ale nie lubię być cicho i mieć brudne futro.

- A ja lubię spędzać czas z moją rodziną. Robię wszystko, żeby była szczęśliwa, bo wtedy i ja jestem szczęśliwy. Lubię też obserwować motyle, bo są takie małe i ładne, takie kolorowe. Tak samo jak kwiaty, które w dodatku pięknie pachną. – powiedział Jerzyk. – Lubię sobie nimi przyozdabiać swoje futerko.

- Jak chcesz, to możemy pójść, poszukać jakichś ładnych dla ciebie. Jak wracałem z treningu, widziałem kilka. – zaproponował.

<Jerzyku?>

[trening woj. 356 słów]

[Przyznano 7%]

Od Sówki CD. Gracji

 Nie mogła spędzić czasu z Jarząb, bo musiała iść na patrol. Było to strasznie niesprawiedliwe! Jej matka była w coraz gorszym stanie, a ona nie mogła przy niej być! Lecz nie mogła się też sprzeciwić. Stała więc z Przebiśniegiem obok wyjścia, czekając na resztę patrolu. W końcu jej oczom ukazały się dwie kotki. Jedną znała, była to Winogrono, ale z tą drugą nigdy nie rozmawiała. Była to czekoladowa kotka, uczennica Winogrona. Miała zielone oczy i była trochę podobna do Agresta. Winogrono zaczęła przedstawiać i tłumaczyć wszystko swojej uczennicy. Sówka dowiedziała się w tym czasie, że idzie z nimi Gracja. W końcu ruszyli na patrol. Szli wszyscy w ciszy, nikt nie rozmawiał, czasem było tylko słychać skrzypienie śniegu pod łapami kotów. Nagle Sówka usłyszała czyiś głos.

— Czy mogłabyś opowiedzieć mi trochę więcej o swojej pracy? — Powiedziała Gracja, na co czekoladowa odwróciła się w jej stronę — Wiem mniej więcej, na czym polega, ale chętnie usłyszałbym o szczegółach — oświadczyła uczennica, uśmiechając się przyjaźnie. 

— No pewnie! — Odparła i się uśmiechnęła, próbując nie zdradzać obawy o Jarząb i tego całego stresu — Ogółem, czy jakieś konkrety?

— Przede wszystkim to, co wyróżnia rolę zwiadowcy od stróża. Polować wiem, że uczysz się jak każdy, ale tak poza tym jak wyglądał twój trening? — spytała. Sówka chwilę się zastanowiła. Próbowała znaleźć coś sensownego, ale za każdym razem, jak próbowała o czymś myśleć, przypominała jej się matka. Nie umiała już myśleć o niczym innym niż o jej stanie. 

- Wiesz... My wspinamy się na drzewa... I to właśnie z nich patrolujemy całe nasze terytorium - powiedziała w końcu - Musimy umieć rozpoznawać gatunki drzew, znać ich choroby... - przerwała, bo młodsza kotka przewróciła się nagle - Wszystko dobrze?

Winogrono i Przebiśnieg też się zatrzymali i spojrzeli na Grację, leżącą na ziemi. Uczennica szybko wstała, więc znowu wróciły do rozmowy.

***

Śnieg już topniał, zwierzyna wracała, a co najważniejsze, Jarząb przeżyła! To było wielkie szczęście dla Sówki, normalnie cud. Nie spodziewała się tego. Od kilku dni Sówka była cały czas szczeliwa i zadowolona. Tyle dni stresu i smutku wreszcie zamieniły się w szczęście i radość. Jarząb żyje. Niektórzy mówili, że to cud od Wszechmatki. Czekoladowa też lekko zaczęła tak uważać. Może tą ich Wszechmatka naprawdę istnieje? To pozostawało tajemnicą, najważniejsze było to, że albinoska przeżyła tą straszliwą chorobę. Jeszcze przez kilka dni musiała siedzieć u Witki, więc Sówka dalej ją odwiedzała. Dziś było tak samo. Przeszła przez próg legowiska i zauważyła małą kolejkę kotów, czekających na badanie. Widziała Gruszkę i Fretkę rozmawiające z medyczką. Fretka wyglądała na wykończoną, a Gruszka czasem nie słyszała, co się do niej mówi. Widziała też Sadzawkę siedzącą na posłaniu. Rozejrzała się jeszcze i w końcu zauważyła Jarząb. Podbiegła do matki i zaczęła z nią rozmowę.

*** 

W legowisku medyka była prawie cały dzień. Tym razem nie zapomniała o treningu. Tylko dziś chciała zabrać jeszcze jednego ucznia. Gracja niedawno straciła swoją mentorkę. Winogrono umarła, co było wielką stratą dla Owocowego Lasu. Wszyscy byli z tego powodu smutni. Nowym mentorem Gracji został Kamyczek, a że Sówka w miarę dobrze znała się z tym kocurkiem, postanowiła zapytać, czy nie chce, by razem poszli na trening. Kamyczek się zgodził. Teraz zostało tylko spytać się Gracji. Weszła do legowiska uczniów i rozejrzała się. Było w środku mało kotów, więc szybko znalazła Grację. Czekoladowa siedziała na swoim posłaniu i coś robiła.

- Cześć Gracjo - przystała się Sówka - Ja i Kamyczek wpadliśmy na pomysł, byś poszła na trening jeszcze ze mną i twoją siostrą - wyjaśniła - Ostatnio jesteś trochę z tyłu z treningami, więc pomyślałam, że chciałabyś może pójść... Co ty na to?

Wyleczeni: Fretka, Gruszka, Sadzawka

<Gracjo?>

Od Północy CD Szepczącej Łapy (Szeptu)

 *Czas odpisu*

Była istnie oburzona. Jak on śmiał podważać jej czystokrwiste pochodzenie! Przecież było jasne że jej matką jest Kwiecisty Pocałunek! No co najwyżej jej ojciec mógłby być samotnikiem ale co to zmienia? Przecież to nie świadczy od razu o tym że tylko bawi się w burzaczkę! Wszyscy stawali się coraz bardziej puknięci w łeb. Czy jej siostra już konstruowała swój kult? Nie ważne i tak skupi się na lepszych rzeczach na przykład na naukach Lwiej Paszczy. Ciekawe kiedy Iskrząca Burza albo Piaszczysta Zamieć ja odwiedzą?

*Skip do teraz czyli po pokazie prezentowanym przez burzaki na zgromadzeniu*

Dostała karę. Dalej miała imię kociaka. W sumie nie przeszkadzało to jej aż tak bardzo w końcu tylko od niecałego księżyca była uczennicą. Gorzej było z tymi wszystkimi obowiązkami. Przynajmniej nie musiała spędzać czasu z Cichą Łapą. No to już jeden plus. Właśnie wracała z treningu z Gradowym Sztormem. Jak strasznie pragnęła zmiany mentora. Normalnie poszłaby do Różanej Przełęczy żeby jej zmieniła mentora nawet na Zwiędłego Hiacynta ale po tym co stało się wczoraj to już wolała z przywódczynią nie rozmawiać. Tak więc kierowała się do legowiska starszyzny w którym od niedawna znajduje się trochę więcej kotów. Uznała że wymieni mech tak więc wchodząc do środka rzuciła tylko "zmiana mchu" i zaczęła wyciągać ze środka brudny porost. Ani się obejrzała i już ciągnęła kupę mchu do wymiany poza obóz. Rzuciła go gdzieś w dzicz po czym poszła zbierać nowy. Idąc tak na poszukiwania mijała Szepta i Srebrnego robiących wykopy. No tak. Im też się oberwało. Teraz ten zuchwalec jest na tym samym poziomie co ona. Teraz kara ma już dwa plusy.

<Jak się czujesz na tym samym poziomie Szeptusiu?>

[253 słów]

[Przyznano 5%]

Od Liściastego Futra

 *kiedy Aksamitka i Misek byli w klanie*

Grzebała w resztkach ziół, szukając jagód jałowca, liści malwy i wrotyczu dla Srebrnej Szadzi, którą bardzo bolał brzuch. To mogło znaczyć niestrawność lub zatrucie. W końcu znalazła kilka małych jagódek, wzięła odpowiednią porcję i podała wojowniczce.

- Proszę. Jak znowu będzie bolało, to przyjdź, dam Ci wtedy ziółka. – miauknęła radośnie tak jak zwykle. Kotka podziękowała, pożegnała się i wyszła, a Liściaste Futro ułożyła się na posłaniu, kładąc pysk na przednie łapy. Była zmęczona i widziała, że z jej nogą dzieje się coś złego. Trudno jej się nią ruszało i wyglądała trochę inaczej.

„Może by tak zażyć trochę ziółek? Nie, przecież jest ich bardzo mało.” – odpowiedziała sama sobie, ale po chwili zastanowienia sięgnęła po trochę szczawiu i liści bzu i szybko opatrzyła łapę.

***

Dzień zaczął się normalnie, był taki, jak każdy inny. Listek pilnowała starszych, bo Srebrna Szadź była w w żłobku, a Skacząca Fala na patrolu. Obserwowała klan, wesoło pogwizdując. Zobaczyła Srokoszową Gwiazdę wchodzącego do obozu. To co chwilę potem ogłosił, nie było zabawnym żartem. Jej rodzice okazali się zdrajcami i już nie są członkami Klanu Klifu? To nie mogła być przecież prawda. Jednak sądząc po minach zebranych kotów, po minie Srokoszowej Gwiazdy…

- Nie! To niemożliwe! – zawołała głośno. Co ten kocur opowiada całemu klanowi? Zaraz uwierzą w te bzdury!

- Najwyraźniej możliwe. – odpowiedział Przyczajona Kania, a Liściaste Futro spojrzała na niego z oburzeniem. Przecież jej rodzice nigdy by tego nie zrobili. Byli całkowicie oddani klanowi. Niedźwiedzia Siła był zawsze taki posłuszny liderowi, a Aksamitka na pewno spróbowałaby jeszcze raz zmienić imiona całemu klanowi na bardziej urocze. Poza tym przecież nie zostawiliby swoich córek samych, prawda? Nie wiedziała. Tak naprawdę niczego nie wiedziała. To wszystko działo się za szybko, a ona nie mogła nic z tym zrobić, nie mogła cofnąć czasu i zmienić swoją przyszłość. Bo jaka mogłaby być jej przyszłość bez rodziców? Coś mokrego spłynęło po jej policzku i wsiąknęło w półdługie, miękkie, szarobiałe futerko. Czuła się bardzo źle. Słyszała dwa głosiki gdzieś w środku siebie, które nieustannie się kłóciły. Jeden nie wierzył w to, co przed chwilą ogłosił Srokosz, drugi wierzył.

***

- Listkowe Futerko, pójdziesz z nami na spacer? – spytał Puszysty Niedźwiadek, obok niego stała Aksamitna Gwiazdeczka.

- Jasne! – odpowiedziała, wesoło machając ogonem. Jednak zanim wyruszyli, przy nich pojawił się Srokosz i wbił pazury w Aksamitkę.

- Nie, zostaw ją! – jęknął tata, ale szary kocur nic sobie z tego nie robił, tylko rozrywał ciało kotki. Krew leciała na wszystkie strony. Mama Listka pisnęła z bólu, a jej krzyk odbijał się w głowie medyczki, jak echo.

Liściaste Futro obudziła się przestraszona, cicho sapiąc. Znowu to samo. Znowu koszmar. Znowu o tym samym.

Wyleczeni: Liściaste Futro, Srebrna Szadź

Od Mak do Bieliczego Pióra

 Słabe światło słoneczne wpadało przez gałęzie otaczające żłobek, budząc przez to znajdujących się w środku mieszkańców. Mak otworzyła oczy i przysunęła się bliżej Alby. Szylkretowa kotka polizała swojego kociaka po głowie i na dobre rozpoczęcie dnia, zaczęła śpiewać ulubioną piosenkę Ananasika:

- Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko…

Każdy z kociaków na dźwięk piosenki lekko się podniósł, a Ananasik wręcz podskoczył z radości. Zaczął śpiewać z mamą. 

— I znalazła melasowe cukiereczki - zaśpiewali razem, budząc przy tym Jadowitą Żmiję, nową karmicielkę.

- Możecie być cicho? Ja tu próbuję spać! - usłyszeli głos czarnej kotki. Mak lekko się skuliła, w obawie, że ta zaraz przyjdzie i im coś zrobi. Do tego jednak nie doszło, a Alba i Ananasik zaczęli śpiewać trochę ciszej. Po chwili dołączyła się do nich Naparstnica. Liliowa słuchała jak zaczarowana, nie ruszając się i nie wydając żadnego dźwięku. W końcu piosenka dobiegła końca i przeszli do normalnego poranka, takiego jak zawsze. W pewnym momencie Alba jednak zauważyła ojca kociąt. Gęsi Wrzask chodził po obozie. Mak na jego widok zjeżyła sierść. Bała się ojca tak bardzo! Szylkretowa jednak tego nie zauważyła i szybko podeszła do swojego partnera. Zaczęli rozmawiać, a kociaki zebrały się obok siebie.

- Jak myślicie, o czym rozmawiają? - zapytała Naparstnica.

- Ja nie chcę b-by w ogóle r-rozmawiali! - pisnęła przerażona Mak - Może o-on chce c-coś zrobić złego, na p-przykład znowu na nas nakrzyczeć?

Ananasik zgodził się z siostrą skinięciem głowy. Hortensja chciała coś powiedzieć, ale właśnie wtedy do żłobka weszła Alba, a za nią Gęsi Wrzask.

- Serduszka, ja idę z tatusiem na spacerek! Niedługo wrócę - oznajmiła karmicielka. Liliowa spojrzała na ojca z przerażeniem w oczach. Bała się, że coś złego się stanie, że on coś złego zrobi, tylko jeszcze nie wiedziała co.

***

Dzień mijał spokojnie. Alba cały czas nie wracała, co tylko jeszcze bardziej martwiło Mak.

- Chodź Raczku! Pobaw się z nami - krzyczała Naparstnica, bawiąc się małą kulką mchu. Mak odwróciła się w stronę siostry i właśnie wtedy do legowiska weszła jakaś kotka. Była dość wysoka i miała białą sierść w bure łaty. Niebieskie oczy powoli przemieszczały się z kociaka na kociaka, wywołując nieprzyjemny dreszcz, przynajmniej u Mak. Na pysku miała dużą bliznę, która jeszcze bardziej przerażała kociaka. Mak odsunęła się od wyjścia ze żłobka i szybko pobiegła za Naparstnice. Kociaki stały w bezruchu. W końcu Ananasik postanowił się odezwać:

- Dzień dobry! - powiedział jak zwykle bardzo kulturalnie - Jestem Ananasik, a to moje siostry. Kim pani jest? 

- Cześć maluchy, jestem Bieliczne Pióro - przedstawiła się, wchodząc do legowiska. Liliowa lekko się uspokoiła. Kotka brzmiała o wiele bardziej przyjaźnie od ich ojca, lub większości Klanu Wilka.

- A w-wiesz może gdzie n-nasza mama? - zapytała cicho Mak, przełamując barierę, jaką było odezwanie się do nieznajomego.

<Bieliczne Pióro?>

Od Lisiego Ogona

 Obudziły ją promienie słońca, które świeciły już dosyć jasno nad obozem Klanu Pioruna. Było coraz cieplej, co cieszyło Lisiego Ogona. Po srogiej porze Opadłych Liści i jeszcze gorszej porze Nagich Drzew, cały klan był osłabiony. Teraz chore koty wracały do zdrowia. Wyrastały nowe rośliny i wracała zdobycz. Klan Burzy już nigdy nie zazna głodu i cierpienia, nie pozwolę na to! Postanowiła pójść na trening z Tajemniczą Łapą jej podopieczna radziła sobie coraz lepiej. Trudno było uwierzyć, że nie urodziła się tutaj. A to wszystko dzięki ciężkiej pracy Lisiego Ogona. Znalazła swoją uczennicę przy legowisku uczniów. Była już rozbudzona i czekała na swoją mentorkę.

- Jestem. – miauknęła ciepło w stronę uczennicy.

- Cześć Lisi Ogonie! Co dzisiaj będziemy robić? – zapytała.

- Dzisiaj pokażę ci coś niezwykłego. – miauknęła tajemniczo i uśmiechnęła się, kiedy Tajemnicza Łapa wytrzeszczyła oczy.

- Co takiego?! – pisnęła i zaczęła przestępować z łapy na łapę.

- Zobaczysz. – powiedziała i zaprowadziła córkę nad wodę.

- Co robimy? – spytała.

- Zerwij kwiat. Jakiś ładny, który będzie unosił się na wodzie. – poleciła, a następnie sama tak zrobiła. Kiedy obie były gotowe weszła do wody i ułożyła na niej kwiat.

- Klanie Gwiazdy, dziękuję ci za ocalenie klanów. Dziękuję ci. Wy gwiezdni, wybawiliście nas od męki, głodu i cierpienia. Wspieraliście nas w trudnych chwilach. Ocaliliście mnie i moją uczennicę. A teraz daliście wszystkim kotom wspaniałą porę Nowych Liści. Przyjmijcie oto ten dar, w zamian za opiekę nad nami. Wiedzcie, że jesteśmy wam wdzięczni. – powiedziała spokojnie i wypuściła kwiat, kiedy jej podopieczna zrobiła tak samo, siedziały obok siebie przez dłuższą chwilę i patrzyły, jak znika.

Od Iskrzącej Burzy CD. Piaszczystej Zamieci

 Iskrząca Łapa z uwagą zmierzyła bratem wzrokiem, chłonąc każde jego słowo.
Nie była do końca zadowolona z odpowiedzi kremowego; będąc u władzy mieliby przecież tyle możliwości do pokonania nierudych! Mogli nawet uczynić z nich niewolników, którzy pracowaliby w pocie czoła każdego dnia na ich koszt. To by dopiero było życie!
Natomiast sama idea podziału funkcji lidera brzmiała całkiem zachęcająco. To, że w trójkę będą rządzić, było oczywiste - natomiast wprowadzenie aż tak gwałtownej zmiany mogło przysporzyć im problemów ze strony współbratymców. Swoje reformy musieli wprowadzać powoli, aby klan nie ucierpiał przez wewnętrzne konflikty.
— Wiesz co, braciszku? Twój pomysł jest dobry, ale może być jeszcze lepszy. Powinniśmy być cierpliwi — zamruczała, posyłając mu pewny siebie uśmiech. — Jak zostaniesz liderem, to uczynisz mnie i Lew twoimi zastępczyniami. Nie będziemy jednak ograniczone do tej funkcji; zostaniemy też doradczyniami. Będziesz z nami konsultował każdą decyzję, razem zdecydujemy o losach klanu i wszystkich jego członków, rudych czy też… nierudych — dokończyła, lekko wykrzywiając pysk w niesmaku. Samo to słowo powodowało u niej obrzydzenie.
— Tak, myślę, że to fantastyczny pomysł — dodała Lwia Łapa, ocierając się o kremowy bok brata. Posłała Iskierce znaczące spojrzenie, na który cętkowana odpowiedziała delikatnym kiwnięciem łebka.
Razem doprowadzą Piaskową Łapę do władzy i potęgi. Nie było innej opcji; to było w końcu ich przeznaczeniem, prawda?

***

Ruda kocica nieznacznie uchyliła powieki, powoli wybudzając się ze snu. Pierwsze promienie słońca padały przez liściaste ściany legowiska, tworząc na ziemi charakterystyczną mozaikę z cieni i świateł, lecz córka Ziębiego Trelu nie zamierzała jeszcze wstawać. Leniwie oparła białą brodę na przednich łapach i westchnęła.
Ostatnie księżyce zlewały się w jej umyśle, granice między wschodami słońca mocno się zatarły i nawet nie pamiętała, kiedy dokładnie miało miejsce ich mianowanie na wojowników.
Właśnie. Ceremonia nadania imienia, wysoce wyczekiwany przez nich dzień - czemu tak łatwo o nim zapominała? Przecież to było najważniejsze wydarzenie w jej życiu! Nawet starsi pamiętali doskonale każde słowo…
Pręgowana fuknęła pod nosem, szczelniej owijając łapy rudą kitą. Mogła robić dobrą minę do złej gry, ale w głębi serca czuła, że wszystkie zmiany minionych księżyców coraz bardziej ją przytłaczają. Chciała z kimś o tym porozmawiać, ale co miałaby w ogóle powiedzieć? Jej problemem było właśnie to, że sama nie potrafiła określić przyczyn swojego samopoczucia.
— Iskrząca Burzo? Nie śpisz już? — Cichy, znajomy głos wybudził ją z zamyślenia i gwałtownie odwróciła pysk w stronę brata. Spojrzenie kotki nieco złagodniało, gdy Piasek przysunął się w stronę jej legowiska.
— Właśnie się obudziłam — odparła, specjalnie przy tym ziewając.
Między rodzeństwem zapanowała cisza, która po chwili stała się niezręczna. Iskierkę nagle uderzyła przykra myśl - ostatnio bardzo rzadko ze sobą rozmawiali. Nowe obowiązki tak ją pochłonęły, że zapomniała o swoim kochanym braciszku, którego obiecała chronić całym sercem. Fala wstydu, która ogarnęła ją w tamtym momencie, sprawiła, że głośniej przełknęła ślinę. Młoda wojowniczka nerwowo przenosiła wzrok z własnych łap do wyjścia i z powrotem, jednak ta czynność nie poprawiła atmosfery.
Żółtooka w końcu odważyła się zapytać.
— Wszystko w porządku, Piasku?

<Bracie?>

EVENT HALLOWEEN!!

 

"Patrzcie kotki, tutaj w lesie,

coś wam los dzisiaj przyniesie,

Czy to psikus, czy cukierek, 

może smaczny wnet wróbelek?

Chodźcie sprawdźcie moi mili,

byście z duchem się bawili!"

by Avo

I to nareszcie przyszedł ten czas...

CUKIEREK ALBO/I PSIKUS, MOI DRODZY!

czyli event halloweenowy, hurra

Tego roku prezentujemy wam zabawę składającą się z dwóch możliwości brania udziału!



1 OPCJA (cukierek :> )

 NA CZYM POLEGA?

Tak jak coroczne sercret santa czy secret valentine, event polega na tym, że przydzielonej wam losowo osobie robicie prezent. 

Forma prezentu jest dowolna - możesz narysować prezent na komputerze, wykleić, wydziergać czy ulepić postać i wysłać zdjęcie lub nawet napisać wiersz! Do wyboru, do koloru! 

Tematem jest Halloween, więc należy się w swoich pracach chociaż w jakiś sposób do tego odwołać (kotki w przebraniach, dynie itp)

ZASADY:

1. Chętni niech się zgłaszają w komentarzach pod tym postem - podajemy swoją nazwę na blogu, kontakt discordowy/mailowy i postać/postacie, które mają być na prezencie (jeśli jej formularz nie znajduje się na blogu, należy go wysłać do administracji! Dotyczy postaci zmarłych/jeszcze nienarodzonych).
2. Jeśli uzbieramy około 10 osób do dnia 02.11.2023 r. to rozpocznie się losowanie.
3. Po losowaniu otrzymacie wiadomość z tym, kogo wylosowaliście. Tylko nikomu ani słowa! Pamiętajcie, że to ma być niespodzianka!
Uwaga! Jeśli się zgłosisz, nie możesz się już wycofać! Przemyśl to i jeśli wiesz, że zabraknie ci czasu, to nie bierz udziału. Każdy liczy na prezent. Wraz z nieoddaniem prezentu dla innej osoby wiąże się kara*.


UWAGA
Do eventu można zgłaszać także postacie, które:
- urodzą się w najbliższym czasie,
- posiadało się kiedyś, lecz je straciło (zostały npc),**
- posiadało się kiedyś, lecz już nie żyją,
- są postaciami npc, którymi się opiekuje.**
W takich wypadkach zgłaszający jest zobowiązany do przesłania na email administracji formularza z grafiką zgłaszanej postaci.


Kiedy otrzymacie swoje "cukierki"?

Odpowiedź jest prosta - trochę ponad dwa tygodnie po Halloweenowej Nocy - 18.11.2023
Czas na przygotowanie prezentów macie jednak do 16.11.2023
Gotowe prace mają zostać przesłane do administratora prowadzącego tegoroczny event, Wierzby (kontakt discord: wierzba9005, mail: barnathebarnuch@gmail.com)
Te dwa dodatkowe dni są dla administracji, by przygotować post upewnić się, że nic nie zostało pominięte.


Aby uniknąć dziwnego tracenia kontaktu z uczestnikami, którzy nie odpisywali na emaile od administracji, uprzejmie prosimy, aby sprawdzać w miarę regularnie swoją skrzynkę.

2 OPCJA (psikus >:])

NA CZYM POLEGA?

Tutaj macie szansę popisać się kreatywnością i umiejętnościami literackimi! Zadaniem jest napisać opowiadanie na jeden z dwóch tematów:

1. Opowieści po zmroku - spooky ghost story, a może halloweenowy żarcik który ktoś sprawił waszej postaci? To miejsce na tego typu opowiadania! Macie wolną rękę, możecie używać opętań, duchów itp, ale też zbudować ciekawego one-shota z obchodzin święta halloween z kotkowym twistem.

2. Hulańce po złożeniu do grobu - opowiadanie z perspektywy którejś z waszych martwych postaci. Jak wygląda ich życie po śmierci? Jak im w Klanie Gwiazdy bądź Mrocznej Puszczy? A może w tę specjalną noc opuścili zaświaty by sprawdzić, co u bliskich? 

Opowiadania te będą NIEKANONICZNE, zwycięzcy (po 1 z każdej kategorii) zostaną wyłonieni przez administrację 14.11, a nagrodą będzie prezent niespodzianka!

Od Pierzastej Łapy CD. Świt (Ostatniego Świtu)

Skończyło się na tym, że Pierzasta Łapa oprowadził Świt po obozie. Miejsce to było duże – w szczególności dla kociaka. Kotka więc nie nudziła się, choć zdarzyło się, że pociągnęła go za jego długi, czarny ogon, bo "Patrz, patrz! Co to?" albo "Zobacz, Jutrzekupa na pewno by stąd nie wyszła!". Pomyślał sobie, że jeśli zapunktuje u dziecka Szakalej Gwiazdy, liderka będzie bardziej łaskawa dla jego rodziny. Przynajmniej na to liczył. Dlatego cały czas uśmiechał się do Świtu i ją zabawiał, odpowiadając na każde jej pytanie i dając się ciągać w ten czy tamten kąt. Nie żeby sam był od niej o wiele starszy i więcej od niej wiedział, jednak jedną czy dwoma ciekawostkami był w stanie ją zainteresować. Dowiedział się również od niej co nieco o jej rodzeństwie, to jest o bracie, dwóch siostrach i "wywłoce", jak to Świt ujęła. Dziwił się, że liderka pozwala na takie traktowanie swojego dziecka, jednak nie skomentował tego w żaden sposób. W końcu to nie on był od besztania i o ile nic nie działo się Nocce, nie bardzo się tym przejmował.

***

Wygramolił się z dziury, a gdy jego spojrzenie skrzyżowało się ze spojrzeniem Ostatniego Świtu, pokręcił swoją głową.

– Nic a nic – westchnął, otrzepując się z ziemi.

– Na osty i ciernie! – wyrzuciła z siebie Świt, uderzając jedną z łap o znajdujące się przy niej drzewo.
Kocur rozejrzał się po raz setny. Polowali na wielkiego, tłustego zająca, którego niedawno udało im się dostrzec. Zwierzęciu w ostatniej chwili powiodła się ucieczka przed łapami Pierzastej Łapy i Ostatniego Świtu, jednak nie zamierzali się poddawać. Co prawda Pora Nowych Liści dopiero zjawiła się w lesie i zwierzyny było co niemiara, ale oboje zgodzili się, że Klanowi Wilka (w szczególności po epidemii) przyda się każde zwierzę, a w tym bardziej tak sycące jak to. Domyślili się, że zając w popłochu schował się w jednym z wielu tuneli na ich terenach, a pytaniem było – w którym? W tropieniu zdecydowanie nie pomagała obecna od wczoraj mżawka.

– Kontynuujemy? – dopytał się niepewnie, ponieważ Świt wydawała się bardzo niezadowolona.

– A jak myślisz? Nie dam się przechytrzyć tej łajzie z oślimi uszami – wysyczała, przecinając powietrze swym puchatym ogonem i ruszając przed siebie.

Piórko podążył za nią – w końcu to ona była wojownikiem, nie on i teoretycznie w tym momencie sprawowała nad nim pieczę. W praktyce był od niej starszy, więc postrzeganie jej jako autorytetu wydawało się co najmniej dziwnie. Nie znaczyło to, że jej nie respektował. Nie miał w planach znalezienia się na jej celowniku, ponieważ zdawał sobie sprawę z jej siły. Poza tym nigdy nie był fanem konfliktów i przyjmowanie przez niego postawy nieasertywnej było na porządku dziennym.

– Tutaj – Ostatni Świt powiedziała i nagle się zatrzymała, przez co Pierzasta Łapa prawie na nią wpadł.

Straciwszy swoją równowagę, kocur zachwiał się. Widząc to, wojowniczka szybko wyciągnęła przed niego łapę i go przytrzymała, na co ten uśmiechnął się z wdzięcznością. Gdy udało mu się ustabilizować, złapał swoją wybawczynię i teatralnie polizał ją w łapę.

– Dziękuję, zbawicielko – zaśmiał się, odsuwając się od niej.

W odpowiedzi Ostatni Świt zmarszczyła się, wydała z siebie "Hmpf!", odwróciła się i na końcu uderzyła go "przypadkowo" ogonem, kierując swoje kroki ku dziurze znajdującej się między dwoma kamieniami. Nadal głupio się uśmiechając, Piórko poszedł w jej ślady i również zanurzył się w ciemności. Oczywiście nie zabrakło kolejnego potknięcia się, tym razem o jakiś kamyczek. Teraz jednak wykaraskał się sam, ponieważ oparł się o ścianę... A raczej wpadł na nią, ale to szczegół. Prędko się otrzepał i rzucił do swojej towarzyszki, że wszystko jest w porządku, a następnie dogonił ją. Żadne z nich jednak nie zauważyło, że niezdarność Pierzastej Łapy doprowadziła do poluzowania się fundamentów tunelu, a to w połączeniu ze zbierającą się w ziemi wodą nie wróżyło nic dobrego.

< Ostatni Świcie? >

[nauka nawigacji w tunelach]

[Przyznano 5%]

Od Gracji do Daglezjowej Igły

przed zgromadzeniem

Nieustannie zadawała sobie pytanie, czy zrobiła coś nie tak. Nawet nie widziała ciała albinoski, po prostu ktoś stanął przed nią, powiedział, że jej mentorka nie żyje, po czym odszedł, pozostawiając ją sam na sam z własnymi myślami. Gracja nie była pewna, jak powinna zareagować na tak gwałtownie rzuconą informacją prosto w pysk. Znowu płakać? Będąc szczera, nie zdążyła na tyle nawiązać więzi z Truchłem, by ta strata pozbawiała ją wszelkich chęci życiowych. Czy z tego powodu było z nią coś nie tak? Czy takie podejście nie było zbyt mało empatyczne? Biała nie była jak Winogrono, ale była miła. Nie zasługiwała z pewnością na tak nagłą śmierć.
Pora Nowych Drzew dawała się we znaki. Kwitnące pąki kwiatów kusiły swym słodkim zapachem, a zieleń natury mieniła się w jej oczach różnymi odcieniami. Skoro ten klimat kojarzył się z początkiem czegoś nowego, był okresem licznych narodzeń wśród zwierzyny łownej, to dlaczego w ich społeczeństwie przyniósł on tyle rozpaczy?

***
po zgromadzeniu

Tym razem pieczę nad jej treningiem przejął kocur. Ciemne niczym nocne niebo futro potrafiła dostrzec z każdego krańca obozu. Kamyczek był młodym stróżem, o przyjaznym uosobieniu, jak i zarazem poniekąd uległym. Rzadko kiedy sam proponował, co będą robić, a jedynie pytał Gracji o zdanie i przytakiwał na wszystko, co oferowała.
Może pójdziemy nad rzekę... — Tak.
Może zapolujemy w okolicach Upadłej Gwiazdy... — Tak.
Może... — Tak.
Nie podobał jej się do końca ten system. Czuła się, jakby stawiano ją w roli, do której jeszcze nie dorosła. Zdawała sobie sprawę, że jest pierwszą uczennicą kocura, jednak brakowało jej w tej współpracy większej stanowczości z jego strony. Zdawał jej się nieśmiały, gdy tak marszczył nos, a szczęka drżała mu co najmniej kilka króliczych oddechów, nim nie zdołał odważyć się na powiedzenie w jej stronę czegokolwiek. A była tylko młodą, niegroźną kotką, co powodowało, że dziwiło ją jego zachowanie. Wydawał się mieć dobre serce i intencje, ale w praktyce nie szło mu tak dobrze.
Odpuściła sobie tego dnia trening, tłumacząc mu, że akurat w tym momencie na nowo odrodził się w niej ból po stracie poprzednich mentorek. Kamyczek tego nie skomentował, a jedynie przytaknął głową, mówiąc w niezwykle życzliwy sposób: "Nie martw się, nic się nie stało" i umykając z zasięgu jej wzroku w kierunku legowiska dorosłych.
Stała chwilę na środku obozu, rozkoszując się ciepłem, jakie spływało po jej gęstym futrze w postaci przyjemnie mrowiących skórę promieniach słonecznych. Przeciągnęła się, w porę podwijając przednią łapę, którą omal nie podstawiła pod kończynę mijającej jej rudawej wojowniczki.
— Najmocniej przepraszam, nie chciałam tworzyć sytuacji, w której ryzykowałaby pani wywróceniem się — oświadczyła, unosząc wzrok na pointke o nietypowej barwie ślepi. Przypominało jej to kolor morza otaczającego wyspę od zgromadzeń.
— Przecież nic się nie stało — mruknęła zaskoczona samym zwróceniem jej uwagi wojowniczka. — Nawet nie zauważyłam, że jakkolwiek znalazłaś się przez chwilę na mojej drodze.
Gracja lekko przekrzywiła głowę. O stojącej przed nią kotce pamiętała niewiele, przede wszystkim to, że ma dwuczłonowe imię jak koty z innych klanów, oraz że była pierwszą, która zareagowała, gdy Winogrono leżała pod tą nieszczęsną gałęzią.
Czekoladowa przysiadła i przysunęła przednie łapy bliżej siebie, powoli otulając je ogonem.
— Swoją drogą, mam nadzieję, że nie uzna pani mojego pytania za niegrzeczne, ale po ostatnim zgromadzeniu zainteresowała mnie sytuacja w tych klanach klanach — zaczęła, przerzucając kitę na drugą stronę. — I słyszałam, że należała kiedyś pani do jednego z nich. Czy ich życie różni się jakoś szczególnie od naszego? Prócz właśnie tych innych imion — doprecyzowała.

<Daglezjo?>
[573 słów]

[Przyznano 11%]

Łuska urodziła!

Cierń

Murmur 

Od Lwiej Paszczy (Lew) CD. Rozżarzonego Płomienia

 Nastawiła uszu, kiedy to dziadek dzielił się z nią opisem sytuacji mającej miejsce parędziesiąt księżyców temu. Żałowała, że nie miała tej przyjemności brać udział w tym wydarzeniu. Z trudem mogła powstrzymać śmiech, kiedy to wyobraziła sobie Kurzą Pogoń całkowicie łysą, bez tego paskudnego burego i cuchnącego futra. 

— Byłaby bardziej produktywna. Nie miałaby czego pielęgnować, nawet na pokaz — skwitowała, a jej wywinięte uszy lekko się poruszyły 

Gdyby coś takiego wydarzyło się naprawdę, a nie tylko zrodziło się jako obraz w jej małej główce, byłaby przeszczęśliwa. Jednak nie miała co liczyć na to, aby ta wizja stała się rzeczywistością. Przynajmniej nie w najbliższym czasie. Wielka szkoda. Odpłaciłaby się jej pięknym za nadobne. I nie tylko jej. Nie tylko na łysej Kurzej Pogoni, by się skończyło, tego jednego Lwia Paszcza była pewna.

— Z chęcią bym sama komuś wyskubała nierude futro. Pewnej szylkretce. Tylko musiałabym go bardzo dużo wyskubać, tak, że byłaby niestety też łysa, bo rudy na jej sierści stanowi tyle co nic. — Ściszyła jeszcze bardziej głos, nachylając się do ucha kocura, aby tylko on słyszał przyjemny dla ucha głos swojej ukochanej wnuczki. — Gdybym to ja została liderką, z przyjemnością bym przywróciła ten piękny zwyczaj zapoczątkowany przez prababcię jako podstawową karę. Nierudzi powinni znać swoje miejsce i wiedzieć co ich czeka za narażanie się nam. — wyznała z błyskiem w oczach, jednak już po chwili ten zgasł. — Lecz ta droga pisane jest Piaskowi. A on, raczej czegoś takiego by nie wprowadził. A szkoda, zapewniłby chociażby trochę rozrywki wśród kotów będących wyżej w hierarchii. — zachichotała, a jej śmiech brzmiał niczym małe dzwoneczki, rozbrzmiewające lekko i beztrosko, niewinnie 

Uwielbiała rozmawiać z dziadkiem, przy nim nie musiała udawać i powstrzymywać się nad pluciem na ścierwa, z którymi przyszło im żyć na równi. Bardzo by chciała żyć za czasów prababki Piaskowej Gwiazdy, będąc jako jej zdolna potomkini ponad wszystkie koty. Niestety, była to kolejna piękna wizja, której nie było jej dane przeżyć osobiście. Teraz była zmuszona do zachowywania pozorów, prezentować się nienagannie, tak żeby wyglądało to na zwykłą rozmowę z dziadkiem, a nie knucie rychłego końca panowania niekompetentnej liderki i jej popleczników. Nie rozumiała, jak tyle kotów mogło popierać Różana Przełęcz. Jej czas panowania był utkany potknięciem za potknięciem. Sam fakt, że zrezygnowała z przyjęcia członu Gwiazda sprawiał, że ośmieszała Klan Burzy. I to miała być liderka?

***

Cóż, zgromadzenie nie potoczyło się po jej myśli,  Różana Przełęcz kolejny raz utwierdziła młodą wojowniczkę w tym, że szylkretka nie nadaje się na liderkę. Była niczym zabłąkane kocię, a to ich śmiała nazwać kociakami. Lew zastanawiała się czy Tygrysia Gwiazda jest dumna z siebie za wybranie kogoś tak niekompetentnego na stanowisko lidera. 

Dodatkowo się utwierdziła w tym, po kim dzieci Różanej były takie głupie. Chociaż, Srebrzysty Nów zyskał w jej oczach, kiedy to stanął po ich stronie. Nie spodziewała się, że ten podrzutek za jakiego go nadal miała, był w stanie pomóc rudym. Wątpiła w to czy, gdyby nie Piaszczysta Zamieć Srebrny okazałby Lew swoje dobre serce. Nie widziała co ma o nim myśleć. Był wciąż nierudy i synem Róży, nieprędko zmieni o nim całkowicie zdanie. Wciąż był niżej w hierarchii niż ona czy Piasek, ale na pewno wyżej niż zakała będąca jego bratem.

Siedziała przed dziadkiem naburmuszona, po tym jak Ziębi Trel nie kryła się z tym, jak bardzo była rozczarowana Piaskiem i Lew. Ich miana powróciły do kocięcej formy, a poza tym byli traktowani jak uczniowie. Nie było mowy, aby samodzielnie mogli opuścić obóz. O ile nie chcieli ponieść większych konsekwencji. Przynajmniej Szept podzielił ich los. Dziwne tylko naprawdę, że on sam nie został ukarany. Dokładnie opisała starszemu to co miało miejsce na zgromadzeniu. Niekiedy z trudnością przekazywała słowa, które to padły z pyska liliowego na temat córki Leśnego Pożaru.

— Ja nic złego nie zrobiłam. — rzekła poirytowana. Jej ruda sierść z tej złości się nastroszyła. — Piasek tym bardziej. Bronił mnie przed tym przerośniętym kocięciem, nie pozwalając, aby Szept sobie ze mnie kpił. 

— Wierzę. Widziałem jak się zachowuje. — Skrzywił swój nos. — Różana Przełęcz nie potrafi ogarnąć swego dzieciaka i za to cierpią niewinni wojownicy. Jej postępowanie tak bardzo przypomina mi te Kamiennej Gwiazdy. — Splunął na bok, gdy wypowiedział to imię. — Nie martw się. Zapłaci za to. Jak nie za życia to po życiu.

— Oby jak najszybciej. — Zacisnęła zęby. — Chciałabym, aby wszyscy jednogłośnie wypowiedzieli jej posłuszeństwo. Nie jest sprawiedliwą liderką, nadużywa swojej pozycji. Po raz kolejny. — Nawiązała do wydłużenia ich treningu. — Tyle dobrze, że nie kazała nam wrócić do żłobka. 

— Prawda. Nie jest. Jednak ci głupcy nie wypowiedzą jej posłuszeństwa, ponieważ im jest dobrze. Żyją z zamkniętymi oczami i udają, że nic się nie dzieje. Wytresowała ich, nie ma co — prychnął. — Szkoda, że nie doczekałem czasów, gdzie znów rządzimy... To był piękny okres...

— Przepraszam dziadku. Starałam się, abyś mógł zobaczyć Piaska chociażby jako zastępcę... — podjęła. Zbliżyła się do starszego. Ostrożnie oparła głowę o jego bok. 

Chciała, aby Rozżarzony Płomień mógł być dumny ze swoich wnucząt na starość, do samego końca swego długiego życia. Czuła gorzki żal, że przyszło mu być świadkiem upokorzenia dwójki z dzieci Leśnego Pożaru. Nie po to trenowali przez tyle księżyców, aby zabrano im wojownicze przywileje i żeby ktoś zaprzepaścił ich szansę na zmiany w klanie. 

W tym zepsutym do szpiku kości klanie, którego tereny najlepiej byłoby spalić do gołej ziemi. Tak, aby zacząć wszystko od nowa. Bez znajomości historii o Kamiennej Gwieździe czy Różanej Przełęczy, które były pomyłką w historii Klanu Burzy.

<Dziadku?>

Od Zasmarkanej Łapy (Smarka) CD. Różanej Przełęczy

 — Tak — potaknął jej. 

Mama opowiadała mu często o gwiazdach na niebie. Były to obiekty, które lśniły pięknie, wskazując drogę zagubionym kotom do domu. Uwielbiał słuchać tych nauk. Wydawały mu się magiczne i tak nierealne, że potrafił się w nich zatracić na wiele uderzeń serca. 

— I? Co o nich myślisz? — zapytała, a on chwilę się nad tym zastanowił. 

— Są cie-ciekawe. O określonej porze no-ocy są ustawione za-zawsze w ten sam sposób. Im ba-bardziej zbliża się dzień, tym ko-konkretne konstelacje są wyżej. Na-nawet jak się za-zakręci do-dookoła, nie zmienią swojego po-położenia. Idąc za nimi zawsze zna-znajdzie się drogę — wytłumaczył to Różanej Przełęczy. 

— Myślisz, że mają one jakieś połączenie z Klanem Gwiazdy? — zadała pytanie, a on się zdziwił. 

Nigdy nie słyszał o tym, aby gwiazdy były klanem. Zaraz jednak sobie przypomniał, że słyszał już gdzieś tą nazwę. To była chyba tutejsza wiara? On jednak niezbyt ją znał, aby móc się wypowiadać w tej kwestii. Urodził się w końcu samotnikiem. 

— Ni-niee wiem... Tej wia-wiary nie mają koty z Betonowego Świa-świata. Nie wie-wiem czy to ma zwią-ązek z waszą wiarą — uświadomił panią lider, która najwyraźniej oczekiwała od niego rzeczy dla niego niemożliwych. Bo skąd miał znać odpowiedź na to pytanie? Powinna zadać je tym, którzy byli starsi i mądrzejsi. 

— Mhm. A jak byś się czuł z możliwą przyszłą rolą wojownika? Myślisz, że byś sobie poradził w walce?

To pytanie go zaskoczyło. Zamrugał, aby upewnić się, że to nie sen i z otwartym pyszczkiem zaczął wpatrywać się w kocicę. Czy ona coś mu sugerowała? Czy usłyszała od Ostowego Pędu, że sobie nie radził?

— N-nie wiem... J-ja jestem fajtłapowaty i we-według mamy tchórzliwy, a-ale zrobię wszystko, aby w-was nie za-zawieść — zapewnił, kuląc się pod jej czujnym spojrzeniem. 

— Rozumiem — odparła, a następnie odeszła. 

Było to dla niego naprawdę dziwne. Nie rozumiał czy przypadkiem nie popełnił jakiejś gafy. A może kocica uznała go za niegodnego tej funkcji? Cóż... Czas pokaże. 

***

Strach przed liderką wzrósł, kiedy to wrócił ze zgromadzenia wraz z matką. Został zdegradowany i na powrót odzyskał swoje stare imię. A to wszystko przez to, że zgubił się w tłumie i spanikowany próbował się zorientować w terenie, więc wszedł na jakąś skałę, która okazała się miejscem, gdzie przesiadywali liderzy. Tam też zasmarkał łapę Szakalej Gwieździe, która obiecała go zjeść, a potem... Potem nie pamiętał. Zemdlał. Obudził się dopiero, kiedy poczuł uderzenie w pysk. Żmijowa Łapa była na niego zła i dość mocno dała o tym znać. Wgryzała się w niego jak w piszczkę, lecz na szczęście jego czarna sierść skutecznie ukrywała sińce jak i gojące się już z wolna rany. Nie sprawiało to jednak, że zapomniał o tym co się stało. Wszystko go bolało, a musiał wymieniać mech w większości legowisk. Cały czas płakał. Jego łez nie było końca. Nawet nie zwracał uwagi, że gluty ciekną mu po pysku, bo i tak miał rozmazaną widoczność. 

Kiedy wyciągnął mech z legowiska uczniów, opuściły go siły. Przycupnął sobie na nim, by choć na chwilę zaznać wytchnienia. Nagle dojrzał ruch, ale to tylko Różana Przełęcz przeszła obok udając, że w ogóle go nie widzi. To chyba dobrze...? Skoro nie zareagowała mógł dalej płakać i smarkać w mech, aż go to nie znuży. 

<Róża?>

Od Wiśniowej Iskry CD. Piaskowej Łapy (Piaska)

 — Przewróciłem się na treningu przez to całe błoto i chyba coś sobie zrobiłem z łapą. Boli mnie jak na niej staje — podzielił się z nią swoim problemem. — Dałoby radę to szybko naprawić? Jak mama się dowie, że coś sobie zrobiłem, to nie puści mnie na trening przez księżyc! Bardzo na mnie chucha i dmucha — westchnął ciężko, przecierając łapą pysk. 

Medyczka pokręciła głową z niedowierzaniem, prychając pod nosem. 

— W tym tempie to połamiesz sobie wszystkie kończyny zanim w ogóle zostaniesz mianowany — rzuciła, ale zaraz zbliżyła się do syna Zięby. — Dajże mi tą łapę, a nie stoisz jakbyś ducha z Mrocznej Puszczy zobaczył. 

Gdy uczeń podniósł łapę z syknięciem pełnym bólu, obejrzała ją dokładnie. Nie była nienaturalnie wykrzywiona, ani nie widziała na niej żadnej otwartej rany czy oznak zakażenia.

— Jest zwichnięta. Nie ruszaj się, zaraz znajdę odpowiednie zioła.

Odwróciła się w kierunku składziku i szybko odnalazła korzeń żywokostu. Przeżuła go na papkę i ponownie podniosła łapę uczniaka, nakładając na nią okład. 

— Bardzo dziękuję — westchnął z ulgą. — Um... Przepraszam, że o tym wspomnę, ale dziadek dużo mi o pani opowiadał. To prawda, że kiedyś  na zgromadzeniu chcieli go zabić i miał połamane łapy? Aż tak niebezpiecznie jest na tych spotkaniach? Czemu Klan Gwiazdy nie interweniuje, gdy dzieję się takie zło? Pozostał z nimi jeszcze jakiś kontakt?

— Tak, to prawda, Piaskowa Łapo. Ale to były inne czasy. Klan Nocy mścił się za to, że Klan Burzy połączył siły z Klanem Wilka, by zdobyć ich tereny. Poza tym twój dziadek... miał skomplikowaną relację miłosną z jednym z Nocniaków. To, co go spotkało, po części wynikało też z jego winy. Nic ci się nie stanie, jeśli będziesz neutralny i będziesz trzymać się blisko innych kotów. Nie radziłabym ci jednak zbytnio spoufalać się z kotami, których szczerość możesz podważyć.

— Rozumiem... Dobrze, że teraz panuje pokój i nie jesteśmy narażeni na niebezpieczeństwo. Słyszałem te opowieści o wilczakach... Wiadomo w ogóle dlaczego chcieli nas zniszczyć?

Dobre pytanie. Wiśnia sama długo się nad tym zastanawiała, przynajmniej dopóki nie doszła do wniosku, że nie ma to najmniejszego sensu. Tylko Mroczna Gwiazda i wybrane koty wiedziały, dlaczego tak naprawdę chciał pozbyć się wszystkich Burzaków z powierzchni lasu. 

— To skomplikowane. Mroczna Gwiazda od długiego czasu gardził Burzakami, ale nie wiem, dlaczego. Jedynym Burzakiem, który mógłby wiedzieć coś na ten temat, była Tygrysia Gwiazda, ewentualnie Jeleni Puch. Ale radzę ci w tej kwestii nie bawić się w detektywa. Najwyraźniej Wilczacy mieli swoje powody. Można było się spodziewać, że prędzej czy później nas zaatakują. 

— Rozumiem... Oby znów tego nie spróbowali. A w zasadzie co z tym całym Jelenim Puchem? Podobno liderka go nadal trzyma. Dlaczego skoro nie przydaje się klanowi i jest niebezpieczny? — zadał kolejne pytanie niczym ciekawskie kocię.

— Być może z sentymentu. Jeleni Puch to syn Tygrysiej Gwiazdy. Może stał się... inny, ale nie uważam, żeby rzucenie go na pewną śmierć było etyczne. No, ale dość tych pytań, bo będziemy tu siedzieć do północy. Powiedz swojej matce, że to tylko drobne zwichnięcie.

Skinął głową. 

— Dobrze. Dziękuję bardzo Wiśniowa Iskro — pożegnał się z nią i wyszedł na zewnątrz.

Jeszcze chwilę odprowadzała go wzrokiem. Miała nadzieję, że wyrośnie na dobrego wojownika. Widziała w nim duży potencjał, znacznie większy, niż w przypadku jego rodzeństwa.

<Piasek?>

Od Lawendowej Łapy do Kuniej Norki

Piękny, duży motyl leciał powoli, trzepocząc skrzydłami zdobionymi czerwienią i niebiesko-żółtymi “oczkami”.

Bah.

Piękny, duży motyl leżał na ziemi, nadaremnie próbując ponownie się wzbić.

Bah.

Piękny, duży motyl leżał na ziemi bez życia.

Lawendowa Łapa kucnęła, ze skupieniem mierząc wzrokiem swoją ofiarę. Szturchnęła ją jeszcze raz łapą, by upewnić się, że ta napewno nie żyje. Następnie wysunęła pazury i jednym z nich zaczęła powoli rozdzielać czerwone skrzydła na paski. Wkrótce całe truchło zostało poszatkowane. Kotka podniosła się, z dumą oglądając swoje dzieło.

Fascynowała ją śmierć. To, jak kruche były niektóre istoty. Zainteresowanie to wzrosło, odkąd na jej pierwszym zgromadzeniu nieznajoma kotka, której nie znała imienia ani przynależności, podzieliła się z nią ciałem błękitnej ważki. Od tego momentu Lawendowa Łapa nie tylko bacznie obserwowała otaczające ją owady, ale także pozbawiała je życia. Zaczęła również przykładać większą uwagę do agonalnego konania zwierzyny, którą zabijała na pożywienie.

Na koniec skrzętnie zakopała motyla, a raczej to, co z niego zostało. Usatysfakcjonowana z wykonanej przez siebie pracy, rozejrzała się po obozie. Tego dnia Szakala Gwiazda wyjątkowo zakończyła trening wcześniej i jej uczennica pierwszy raz od dawna miała trochę dłuższą chwilę dla siebie. W obozie jednak nie działo się nic szczególnie ciekawego, większość kotów wciąż była na polowaniu, patrolu czy szkoleniu. Lawendowa Łapa przeciągnęła się, ziewając przy tym szeroko. Właściwie drzemka by jej nie zaszkodziła. Tęskniła za tym, że jako kociak mogła drzemać kiedy tylko miała na to ochotę. Trzeba więc było wykorzystać tą okazję. Przed tym jednak podeszła do stosu zwierzyny, wybierając dla siebie pulchną ryjówkę. Po tragicznej porze nagich drzew, której kotka jednak tak bardzo nie odczuła przez hojność swojej mamy, nastąpiła bardzo urodzajna pora nowych liści. Lawendowa Łapa wróciła na swoje miejsce i z apetytem, ale i odpowiednią dla siebiej gracją spałaszowała żyjątko. Szkielet zakopała zaraz obok poszatkowanego przed chwilą motyla. Przez jej myśli przebiegła formułka z podziękowaniem Klanowi Gwiazd za posiłek, jednak było to tylko bezmyślne jej powtórzenie, bez żadnej refleksji. Następnie kotka odwróciła się i skierowała w stronę legowiska uczniów, myślami będąc już w krainie snów.

– Lawendowa Łapo, słonko, jesteś wolna?

Uczennica zatrzymała się, wypuszczając szybciej powietrze nosem z rozgoryczeniem. Odwróciła się jednak w stronę właściciela głosu, którym okazała się Kunia Norka i uśmiechnęła się.

– Tak, jestem. Potrzebuje pani czegoś? – zapytała uprzejmie.

Miała nadzieję, że to robota na zewnątrz. Niedawno kilku wojowników Klanu Wilka zmarło na nieznaną chorobę, której medycy nie byli w stanie opanować. Lawendowa Łapa nie sądziła, żeby był to najlepszy czas na przebywanie w legowisku medyków, w którym wciąż mógł unosić się smród choroby. Nie znała bliżej żadnego ze zmarłych i nie poczuła żadnych emocji związanych z ich odejściem, jednak z pewnością nie chciała się zarazić. Fascynowała ją śmierć, ale nie jej własna.

– Mogłabyś mi pomóc uporządkować zioła? Mam tyle na głowie, a nikogo do pomocy… ale oczywiście nie musisz, jeśli nie chcesz! – wyjaśniła medyczka.

Ugh. A więc jednak legowisko medyka.

– Oczywiście pani pomogę – odpowiedziała spokojnie, powstrzymując się przed ziewnięciem. – Tylko… czy Gęsi Wrzask jest w legowisku? – Nie ukrywała, że nie chciała mieć nic do czynienia z agresywnym kocurem.

– Nie nie, wyszedł po coś z obozu. – W głosie Kuniej Norki dało się usłyszeć ledwo wyczuwalną ulgę.

– Dobrze, już do pani idę – miauknęła grzecznie, ruszając za kotką do jej legowiska.

Naprawdę nie chciała teraz tu być, ale Kunia Norka zawsze była tak uprzejma i była tym medykiem, do której rodzina Ważkowego Skrzydła zawsze się zwracała, jeśli tylko miała wybór. Lawendowa Łapa uznała, że odmówienie jej byłoby bardzo niegrzeczne.

<Kunia Norko?>

[569 słów]

[Przyznano 11%]

Od Gryczanej Łapy

Początek nauki nawigowania w tunelach był ciężki i średnio przyjemny. Zimne, ciemne tunele, stęchłe powietrze, niepokojące echa. Czarna ziemia, zlewająca się z jej futrem w stopniu, gdzie nie wiedziała już czasami gdzie kończy się Gryka, a gdzie zaczyna tunel. Jej łapy mało zgrabnie przesuwały się po grząskiej, wilgotnej ziemi, idąc powoli do przodu, tak, jak dostała instrukcję. Lewo, prawo, na skos, znowu w lewo… Gryczana Łapa pokręciła nosem, metaliczny zapach ziemi otępiał wszystkie jej zmysły, nie tylko węch. Czuła, że traci orientację, a każde kolejne rozwidlenie zapętla ją z powrotem na sam początek trasy. Jej głowę powoli zaczęły wypełniać coraz mroczniejsze myśli, kiedy godziny spędzone pod ziemią, (a może nawet dni), zaczęły rozciągać się w nieskończoność. Kiedy chciała już się poddać i pozwolić ciału wrócić do pierwotnej formy na ziemi, nagle, na kolejnym takim samym rozwidleniu, promyk nadziei rozświetlił jej drogę. Jej oczy uderzył zaraz po tym niemal niebiański zapach, który wręcz prosił, aby nim podążyć. Udała się pospiesznie w tym kierunku, nagle znajdując siłę, żeby pokonać resztę ścieżki w parę wybić serca. Po wychyleniu pyska i zaczerpnięciu pięknego, cudownego, świeżego powietrza, blask słońca oślepił na chwilę uczennicę. Wygramoliła się i zamrugała parę razy, a jej oczom po paru wybiciach ukazała się powoli z rozmycia piękna, choć niewielka, kwiecista polana, otoczona gęsto rosnącymi młodymi brzózkami. Pomiędzy brzozami aż roiło się od wszelkiego rodzaju kwiatów, dużych i małych, których to woń musiała ją tu zwabić na samym początku. Niebo było całkowicie czyste, jednak nie słychać było dzisiaj śpiewu ptaków. Kotka nieśmiało postawiła parę łap na trawie, gniotąc przy tym niechcący parę małych kwiatuszków, które to smutnie spłaszczyły się w ziemię. Dech lekko zaparło jej w piersi, wciąż nie mogąc uwierzyć w piękno tej sceny, powoli dawała się wciągnąć coraz to dalej, tonąc między kolorowymi łodygami i liśćmi. Jej oczy zwróciły uwagę na wyróżniający się szczególnie na polanie jeden kwiat, pnący się jakby osamotniony do góry, dający zupełnie inne odczucie od reszty. Był wyjątkowo piękny, wyglądał jak mak, ale jego płatki były bielsze od świeżo wymytego futra Lawendowej Łapy. Środek, który otulały, czernią przypominał jej własne futro, na samym środku stała jednak fascynująco wyglądająca czerwona kropka, lśniąca w taki sposób, że wyglądała wręcz na mokrą. Nie była pewna, czy widziała kiedyś ten gatunek. Jakiś rodzaj maku? Biały mak? Będzie musiała zapytać o to medyka. Skusiła się, aby przycisnąć nos do środka pąka, dając sobie jeszcze parę oddechów na delektowanie się chwilą i wyjątkowym zapachem, zanim do jej głowy wkradł się pewien pomysł. Co jeśli weźmie go ze sobą? Kwiat w jej mniemaniu wyglądał na coś rzadkiego i wartego uwagi, jeśli medyk się tym nie zainteresuje, to chociaż będzie mogła przyozdobić nim żłobek. Wiatr zebrał się na chwilę, potrząsając liśćmi drzew na górze i falując całym zaułkiem lekko złowieszczo. Może gdyby Gryczana Łapa zwróciła na to więcej uwagi, to usłyszałaby od niego coś ważnego. Czując lekką bryzę na policzku, kotka zamknęła oczy i zacisnęła swoje kły na łodydze, odrywając kwiat od ziemi. W tej samej chwili trzask łamanej rośliny przeistoczył się w jej uszach w głośne chrupnięcie kości, a przyjemna woń polany usłanej kwieciem zmieniła się z powrotem w metaliczny zapach, tak silny, że mógłby być to równie dobrze smak. Otworzyła szeroko oczy, znowu odnajdując się w ciemnym tunelu, jednak tym razem wątłe światełko, nie wiadomo skąd, oświetlało jej drogę z jednej strony. W pysku nie trzymała już pięknego maku, a luźne truchło świeżo zabitego szczura, które zachwiało się pod wpływem jej gwałtownego wzdrygnięcia. Wypluła zwłoki przerażona, rozglądając się frenetycznie dookoła. Jej pysk i podniebienie przytłaczał smak krwi, która skapywała powoli na ziemię pod jej łapami, obok ciała gryzonia.

kap.

Co się dzieje? Znowu przez przypadek sobie coś przyśniła podczas szkolenia? Gdzie była jej mentorka?

– Tutaj. – Rozległ się nagle głos za Gryką, przysparzając ją o mocniejsze zabicie serca. – Nie skończyłaś jeszcze swojego treningu na dziś.

Gryczana Łapa natychmiast przekręciła się w tunelu, stając teraz pyskiem w pysk ze złotą wojowniczką o kamiennym wyrazie twarzy.

kap.

Kotki wpatrywały się w siebie nawzajem, jedna z nich panicznie próbując odnaleźć oddech.

– Podnieś to, co porzuciłaś – kazała jej dudniącym głosem wojowniczka.

– O-oh.. Oczywiście – wymamrotała nadal niesłychanie nieswojo czująca się uczennica. Oblizała nieprzyjemnie ciążącą jej w pysku krew, po czym odwróciła się mozolnie znowu do swojej zwierzyny. 

kap.

Kiedy jednak spuściła wzrok na zimne i nierówne podłoże tunelu, parę sekund zajęło jej zorientowanie się, że nie patrzy już na to samo, co wcześniej. Pod jej łapami leżały zwłoki o nieomylnym kształcie i rozmiarze czegoś, co nie mogło nigdy być szczurem. Krzyk, który wydobył się z jej gardła nie można było uznać za kontrolowany, ani cywilizowany. Obraz jak i dźwięk zaczęły jej się rozmazywać i poczuła, że spada.

Uczennica gwałtownie wyprostowała łapy i z przerażonym sapnięciem otworzyła oczy. Przed jej pyskiem znajdowali się śpiący Lawendowa Łapa i Śnieżna Łapa. Bała się przez moment, że jej krzyk obudził dwójkę, ale na szczęście wyglądało na to, że krzyknęła tylko we śnie. Czy to był sen? Gryczana Łapa jeszcze przez chwilę nie była do końca tego pewna. Poranek miał niedługo nastać, jednak czarna kotka do końca dnia, a nawet przez parę następnych nocy, nie mogła otrząsnąć się z koszmaru. Następnym razem, kiedy włożyła łapy do tunelu, Ostatni Świt musiała prawie, że siłą wpychać ją, żeby w ogóle poszła dalej. Nie było to doświadczenie, które spłynęłoby po niej jak po kaczce.

[876 słów plus nauka nawigacji w tunelach]

[Przyznano 23%]

Od Zasmarkanej Łapy (Smarka) CD. Szepczącej Łapy (Szepczącej Pustki)

Nie wiedział dlaczego kocur nazwał go panią, ale nie skomentował. Zajrzał do nory i powoli się w niej zagłębił. Była ciemna i mogła na pierwszy rzut oka wydawać się straszna, ale wiedział ze swojego doświadczenia, że to miejsce było schronieniem. Kiedy opuścili Betonowy Świat to właśnie takie cudy natury służyły mu za dom. Dlatego też nie bał się, a z kocięcą ciekawością, wchodził dalej, by sprawdzić czy ta nora było zdatne do życia. 

Nie czuł jednak zapachów żadnej zwierzyny, więc musiała być opuszczona. Była także długa i miała parę rozwidleń. Za sobą czuł Szepczącą Łapę, który za nim podążał. Czyli jednak wszedł. Aż był zaskoczony. Mimo to jego towarzystwo dodawało mu otuchy. 

 — Pu-pusto — stwierdził po chwili, kiedy znaleźli się w większej komorze, gdzie mogli się wyprostować. Kończyła się jednak ślepą uliczką. — Można by-byłoby zrobić z tego nawet mi-miłe miejsce na se-sen — zauważył.

Szept przecisnął się obok niego, aby ujrzeć to co mówił przed chwilą. 

— Oh wow, zawsze chciałem odkryć całe nic — rzucił sarkastycznie, nie będąc pocieszonym w żadnym wypadku. — No ja tam nie wiem. Szczerze nie przepadam za ciasnymi miejscami — wytłumaczył, podchodząc do jednej ze ścian i opierając na niej łapę, jakby coś oceniał.

— Ja-ak to się mówi... Ciasne, a-ale własne — wibrysy mu zadrgały z rozbawienia. — Mo-możemy wyjść jak źle się czu-czujesz — zaproponował. 

Mieli tylko sprawdzić tunel, a skoro już wiedzieli co na końcu było, nie musieli tu dłużej przebywać. On w przeciwieństwie do syna liderki, lubił takie przestrzenie. Dzięki temu czuł się bezpieczniej, ponieważ nikt nie zaatakowałby go znienacka, a musiałby przejść przez jedyną dziurę, którą miał tuż przed nosem. 

— Nie no, niekomfortowo to nie, raczej nudno — wytłumaczył Szepcząca Łapa. — Chociaż można to zawsze rozkopać.

Chciał poszerzyć to miejsce? Nie wiedział czy to dobry pomysł. Zwierzęta, które wybudowały to schronienie wiedziały co robiły. Oni mogli szybko zaprzepaścić ich prace i zostać pogrzebani żywcem. Dlatego też zebrał się na odwagę i wsunął pomiędzy kocura jak i ścianę, aby powstrzymać go przed zrobieniem głupoty. 

— Le-lepiej nie. Jeszcze się za-zawali. — Położył swoją łapę na jego piersi. — Możemy zbadać jeszcze ten drugi tunel. 

— Racja. Nie jestem fanem wąchania kwiatków od dołu. — Tym razem nie było żadnych pań przodem ani nic. Kocur po prostu skierował się zaraz do wyjścia. Zdziwiło go to, bo sądził, że chciał jeszcze zbadać tą przegapioną odnogę, ale może rzeczywiście znudziła go ta zabawa?

Kiedy znaleźli się na zewnątrz, wrócili do obozu. 

***

Zasmarkany siedział i wpatrywał się w mech, który właśnie wyciągnął z legowiska wojowników. Tak strasznie go bolało ciało po tym, jak matka wgryzała się w niego jak w piszczkę. A to wszystko przez to, że się zgubił, wpadł w łapy liderki Klanu Wilka i stracił przytomność. Przyniósł jej wstyd, jak i tym wszystkim kotom, które przyjęły go pod swój dach. Różana Przełęcz była wściekła. Zdegradowała go i już nie był Łapą, a zwykłym Smarkiem. Jego kariera wojownika stała teraz pod znakiem zapytania. Ale nie martwił się tym jakoś bardzo. Bardziej przerażała go liderka, która nakazała mu wymieniać mech we wszystkich legowiskach poza starszyzną, bowiem do nich oddelegowała Północną Łapę. Na dodatek pomagali mu w tym Piasek i Lew, którzy także wrócili do swoich kocięcych imion. Widok tak wściekłej rudej powodował w nim chęć zaszycia się w jakimś kącie. 

A żeby było tego mało, to wciąż nocami śnił jak Szakala Gwiazda groziła mu śmiercią. Te jej zakrwawione kły... To było ostatnie co zapamiętał. Potem obudził go ból, który przeszedł mu wzdłuż pyska. Sądził, że za to odpowiadała złota, ale nie. To była Żmijowa Łapa. Dawno nie widział jej tak wściekłej. Biła mocniej i brutalniej, a on ze słabości ledwo stał na własnych łapach. 

Teraz też całe ciało go bolało, więc wylewał łzy. Spadały kropla za kroplą na mech, a on nie był w stanie nawet się ruszyć. 

Nagle usłyszał kroki. Nie zdążył zareagować, gdy ktoś klepnął go w plecy, powodując napływ większej ilości łez i pisk, którego nie zdusił.  

— Gratuluje występu! — usłyszał znany mu głos. 

Uniósł spojrzenie zapłakanych ślip na Szepczącą Pustkę, a następnie od razu wtulił się w jego futerko, niczym małe, zagubione kocię. 

— Jestem ża-żałosny... Mogłem w ogóle nie iść na to zgro-zgromadzenie — wybełkotał, osmarkując kolegę. — A te-teraz to Szakala Gwiazda chcę mnie zje-zjeść, a Ró-Różana Przełęcz jest na mnie wście-wściekła. A-a to była po-pomyłka. Ja-ja nie wiedziałem, że ta-tam siedzą liderzy. Chcia-chciałem tylko... tylko... znaleźć dro-drogę wśród tych kotów. 

<Szept?>