BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Kres panowania Judaszowcowej Gwiazdy kryję się niemal a rogiem; wszyscy o tym wiedzą. Nie każdy jest jednak gotowy na zmiany, które nadejdą po odejściu aktualnego lidera na Srebrną Skórkę. Nastroję w Klanie Klifu są na pierwszy rzut oka dobre i spokojne; konflikt z Klanem Wilka zdążył powoli odejść w zapomnienie, nawet jeśli tereny nie zostały jeszcze odzyskanę, a burzliwa sytuacja z samotniczkami zdaję się być już jedynie koszmarem przeszłych księżyców. Po nocach jednak słychać szepty... Duża część Klanu Klifu nie jest przychylna swojej zastępczyni, która już zdaje się przygotowywać do wprowadzenia się do nowego legowiska. Koty snują domysły, rozmawiają, krytykują nie tylko Pikującą Jaskółkę, ale i nie odpuszczają na starość Judaszowcowej Gwieździe, który nie słynie z podejmowania decyzji, które przypadają do gustu ogółowi. Może się wydawać, że rodzina, której zapisane miało być w gwiazdach uratowanie nadmorskich kotów, nie jest jednak tak pobłogosławiona, jak uważano. Konflikt lidera ze swoim przybranym synem Mirtowym Lśnieniem, a również tajemnicze kocięta, których doczekała się jego adoptowana córka Źródlana Łuna... To wszystko pokazuję kruchość i niestabilność rzekomej gwiezdnej opatrzności. Ciemne cienie rzucane są na tereny Klanu Klifu, a widok spadającego powoli mewiego pióra może być ostatnim, co będzie ci dane dostrzec. Niczym mroczny omen, ptaki krążą nad Klifiakami, czyhając na nich jak na swoje bezbronne ofiary. Atakują niespodziewanie, szybko i z niesamowitą wytrwałością; bezpiecznym nie jest nawet najbardziej doświadczony wojownik. Czy Klan Klifu zdoła odzyskać wewnętrzną stabilność? Czy krzyki skrzydlatych drapieżników przestaną w końcu zwiastować śmierć? Czy koty powrócą na drogę, którą rzekomo oświetla Klan Gwiazdy?

W Klanie Nocy

Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.
Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Znajdki w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Znajdki w Klanie Klifu!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 8 lutego, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

08 lutego 2023

Od Blanki

Wiatr cicho przygrywał dwóm samotniczkom, ukrytym w kartonowym schronieniu, gdy parę ulic dalej potwory zatrzymywały się i ruszały, zagłuszając rozbijające się o surowy chodnik krople deszczu. Blanka wpatrywała się w rażące, żółte światła bijące z oczu samochodów, ze zmarszczonymi brwiami, korzystając ze spokojnej chwili, by oddać się przemyśleniom. Tyle się już zmieniło. Ledwo pamiętała wygodnickie życie pieszczoszka - wygodne posłanie zastąpił twardy, przeciekający karton, regularne posiłki stały się okazjonalnymi skrawkami odpadów wyrzucanych przez Wyprostowanych, a spokój czterech ścian wymienił się z walką o przetrwanie na ulicy. Wciąż przeklinała Bylicę za to, co jej zrobiła, zabierając ją z domu, od właścicieli, których już twarzy nie pamiętała. Byli daleko za miastem dzieciństwa, nawet gdyby chciała, nie wróciłaby do miejsca, w którym, chociaż przez krótki czas, dorastała. Wszystko w tym nowym życiu w które została wrzucona było surowe, niebezpieczne, niegościnne… więc dlaczego nie uciekła? Dlaczego, odzyskując wolność od Bylicy zdecydowała się zostać, jako włóczęga na ulicach?
Spojrzała na opartą o jej bok, pogrążoną w śnie Sójkę. Jej ciepły oddech na jej futrze raz po raz łaskotał ją miarowo. Czuły uśmiech nieznacznie uniósł kąciki pyska Blanki, gdy delikatnym gestem poprawiła niesforną kępkę dłuższego futra na łebku młodszej, przez który ta co chwilę strzepywała nieprzytomnie uchem. Zwykle zaszyte zaćmą oczy teraz ukryte były pod powiekami, gdy szylkreta odpoczywała otulona nieco żałośnie wyglądającym, nie wyczesanym ogonem bengalki. Do kartonu nagle wpadł mokry Wypłosz, trzymający jakąś siatkę w pysku. Rzucił ją szybko w kąt, po czym obtrzepawszy się z deszczu dopiero obejrzał się po ich po ich kartonowym gniazdku. Kocur najwidoczniej nie docenił ckliwej scenki, bowiem zmarszczył szybko brwi i skrzywił nos, z niesmakiem patrząc na odpoczywające kotki.
— Nie za dobrze ci? — burknął, z niezadowoleniem machając kikutem. Bengalka tylko wywróciła oczami, by zaraz z roześmianym wyrazem pyszczka zaprosić kocura, by i on położył się obok. W ciszy najpierw obniżył łeb, kładąc po sobie uszy, by zaraz zrobić kilka kroków i łapa za łapa wcisnąć się między dwie kotki, z zadowoloną miną rozbudzając Sójkę. Ta za to wyciagnęła sennie łapę, najpierw w jednym kierunku, potem drugim, by ostatecznie położyć ją na mordzie Wypłosza i odsunąć jak najdalej się da.
— Idiota.
— Ej no, było nie spać, to byś się nie obudziła — zaskrzeczał bury, odpłacają się szylkrecie tym samym. Sójka warknęła niezadowolona, wymieniając się z Wypłoszem serią niepoważnych ciosów, niczym młode rodzeństwo.
— No już, już, spokojnie! — zakrzyknęła w końcu Blankaz pobłażaniem, na co pozostała dwójka prychnęła cicho pod nosem, mordując się nawzajem spojrzeniami. — Dobranoc! — Zarządziła, rozkładając się wygodniej na posłaniu. Sójka szybko znowu się ułożyła i przymknęła oczy, a Wypłosz oparł się o kotkę, zaraz zaczynając chrapać, biorąc Blankę na litość, by ta nie zrzucała go z siebie. Zamiast tego ułożyła łepek na nieco wilgotnym futrze, dzieląc się z kocurem swoim ciepłem, by ten podczas chłodnej nocy się nie przeziębił. Zasypiając, zerkała z uśmiechem to na Sójkę, to na Wypłosza, ze spokojem i poczuciem bezpieczeństwa odpływając powoli w sen.
Mimo niedoborów jedzenia, codziennych trudności i niebezpiecznych ścieżek, doszła do wniosku, że nic by nie zmieniła. Nie mieli wygód, ale mieli siebie nawzajem. Nareszcie nie czuła się samotna. Nareszcie miała kogoś, na kim wiedziała, że może polegać. I to sprawiało, że wszystko było tego warte.

Postać NPC: Sójka
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)