Od Orlikowego Szeptu cd. Koniczynki

Rozstał się z mamą w milczeniu. Kochana Koniczynka potrafiła pozwolić mu na zapomnienie o trudach tego świata, przynajmniej na moment. Spotkanie przerwał przymusowy patrol starszej kotki, która pożegnała się z synem. 

Orlikowy Szept planował zasnąć. Spokojny sen przerwał niepokój, narastający z chwili na chwilę. Pojawił się nagle. Nie dotyczył, co dziwne, Konwaliowego Serca czy Cętkowanego Kwiatu, a mamy. Nie zrozumiał, dlaczego tak bardzo pragnął wybiec i udać się z nią poza obóz. Swoje obowiązki spełnił, więc zasługiwał na wolne. Zmarszczył nos, czując intensywny zapach ziół. Bura partnerka wtuliła się w sierść białego. Wróciła od medyków, zamierzała zasnąć. 

Udawał, że śnił. Próbował wymusć w sobie senność, ta nie przychodziła. Niepokój nadal w nim był. Nie wyglądało na to, by zniknął. Starał się oddychać normalnie. Serce waliło mu jak po intensywnym polowaniu, a rozlatane nerwy nie uspokajały Orlikowego Szeptu. Powietrze stało się cięższe, coś próbowało go zabić. Głowa Cętkowanego Kwiatu dotknęła szyi ukochanego, zatykając tchawicę. 

Czuł się, jakby umierał i tracił kontakt z realnością. 

Podniósł się gwałtownie. Zadrżał, gdy do jego nozdrzy dotarło chłodne, nocne powietrze. Srebrna Skóra górował nad klanem burzy, wszyscy w legowisku spali. Rozejrzał się spanikowany. Klan  Gwiazdy próbował mu coś powiedzieć? Spojrzał w górę, chcąc uzyskać odpowiedź od srebrnych punkcików, jednak nie robił tego za długo. Tylko medycy znali wolę zmarłych. Spuścił głowę. Udało ku się uspokoić oddech, lecz nadal czuł niepokój. 

Przez chwilę zdawało mu się, iż słyszy krzyk Ciernistej Łapy. Nie wzdrygnął się na to wspomnienie. Zdziwił się, zdołał pogodzić się z tamtym wydarzeniem. Nauczył się akceptacji czyjejś śmierci, ale... 

- Coś się stało? - usłyszał szept Cętkowanego Kwiatu. Bura spojrzała na kocura ciemnymi oczami, tak pięknymi i spokojnymi. Machnęła z niepokoju ogonem, oczekując na odpowiedź. 

- Ja... Muszę iść po jakieś zioła uspokajające. Nie potrafię zasnąć już od zachodu słońca - miauknął Orlikowy Szept, podchodząc bliżej ukochanej. Polizał kotkę po uchu, chcąc dodać jej otuchy. Może chociaż w ten sposób pokaże jej, że nie był aż tak zestresowany, jak sam się czuł 

- O tej porze? Do medyków? - zapytała się podejrzliwie. 

- Pójdę i wrócę. Obudzę tylko jednego z nich. Wrócę, zasnę, jutro będę cały twój - rzekł biały. Był świadom zazdrości ukochanej. Kochał burą z całego serca, lecz, gdy spędzał czas z kimś innym, ciemnooka potrafiła oszaleć. Niejako traktowała drugą połówkę jak swoją własność, dlatego kocur ostrożnie podejmował temat innych kotów, z którymi przyszło mu spędzić czas. 

Cętkowany Kwiat zawęziła oczy, przyglądając się bacznie niebieskookiemu. 

- Dobrze. Idź już, będę czekać - miauknęła. 

Orlikowy Szept wyszedł cicho z legowiska, starając się nie obudzić nikogo. Przeszedł szybkim krokiem dystans, dzielący go od kącika medyków. Tuż przy wejściu do miejsca zamieszkania wyższych rangą członków klanu, usłyszał czyjeś nerwowe rozmowy. 

-... w pułapkę Dwunożnych. To stało się nagle. Weszliśmy w gęstszą trawę i stało się! - usłyszał głos Storczykowej Łodygi. Co kocur robił o tej porze u medyków? Dzisiaj towarzyszył mamie w patrolu. Serce Orlikowego Szeptu zabiło ze zdwojoną siłą. Zadrżał z niepokoju, miał dość tego paskudnego uczucia. Ostatnio klan burzy nawiedzało sporo nieszczęść. Miał wrażenie, że to dopiero początek. Starał się odgonić od siebie natłok negatywnych emocji, ale... 

- Podsumowując... Ona umarła. Kolejny członek odszedł do Klanu Gwiazdy... - miauknęła melancholijnie Zajęcza Stopa. 

- Co? Nie wierzę, że dotknęło to Koniczynkę. Dopiero, co została mianowana - dodał Jeżowa Ścieżka, zapewnie szurając nieśmiało łapami po ziemi. 

- O nie... Biedny Orliczek... Znaczy on i jego rodzeństwo - miauknęła Konwaliowe Serce 

- Ktoś będzie musiał wesprzeć ich w tej niedoli, bo po śmierci matki serce najbardziej boli. Zwykła rozmowa nie przyniesie ukojenia, ale odegna pozostałe zmartwienia - odezwał się Śpiewający Wiesiołek, drugi towarzysz ostatniego patrolu Koniczynki.

Zapadła cisza. Żaden dźwięk nie śmiał dotrzeć do uszu Orlikowego Szeptu. 

Kocur stał blisko wejścia, wmurowany w ziemię niczym kamień.

Stracił ją, cynamonka odeszła. 

Czuł szok. Cofnął się, drżąc. Niepokój zniknął, jakby wystarczająco zabawił się ciałem młodocianego wojownika. Ujrzał przed oczami wszystkie spędzone z nią chwile. Dzieciństwo, wplecenie kwiatków w futro, pogodny uśmiech, kolejna nostalgiczna opowieść o Ostrzeniu, przerwanie bójki z Mniszkiem, pogodny dialog z nią i Bluszczykiem. 

Z każdą chwilą docierał do niego ten fakt. 

Koniczynka zmarła. Przez coś od Dwunożnych. 

- Nie, nie, nie... To nie jest możliwe - szepnął do siebie. - Zmyślają.. Zmyślają - mówił do siebie, oddalając się nadal od legowiska medyków. Tylko... Po co Jeżowa Ścieżka czy Zajęcza Stopa kłamaliby na temat stanu cynamonowej kotki? W głosie Konwaliowego Serca wyczuwał smutek. Storczykowa Łodyga wypowiadała się o Koniczynce w formie przeszłej, a poetycki Śpiewający Wiesiołek wyrażał chęć udzielenia potomstwu Ostrzenia. 

Nie kłamali, mówili prawdę. 

Zrozumiał to. 

Wrócił szybko do legowiska i położył się w kącie, nie idąc nawet do burej partnerki. Położył się i płakał. Pozwolił łzom płynąć. Starał się nie wydawać żadnych dźwięków, nie zamierzał rozpowiadać wiadomości o utracie kochanej matki aż do świtu. Stracił cenną sojuszniczkę. 

Już nigdy nie będzie miał wplątanych w futro kwiatów. Już nigdy nie zobaczy pełnych radości, dwukolorowych oczu. Już nigdy nie usłyszy perlistego śmiechu Koniczynki.

Zamknął oczy. Pragnął pobiec do jakiejś nory i tam oddawać się cierpieniu. Nadal nie mógł opuszczać klanu, więc pozostało tylko legowisko.

Dlaczego odeszła? Dlaczego teraz, kiedy stracił pozytywne relacje z rodzeństwem, a Konwaliowe Serce pachniała klanem wilka? 

Zadawał sobie tyle pytań. Na żadne nie znalazł odpowiedzi. 

Patrząc na nocne niebo zdawało mu się, że zobaczył dwie spadające gwiazdy, mrugające ku niemu przyjaźnie.

Został sierotą. Aż do dnia śmierci. Pomimo obecności rodziców na firmamencie nieba.

Próbował się uspokoić i poczuć obecność Ostrzenia i Koniczynki obok siebie. Nie potrafił. Spotkał tylko samotność i odtrącenie przez przodków. 

- Co się stało? - Cetkowany Kwiat usiadla obok białego, widząc go. Ukochana położyła się po dłuższej chwili milczenia. - Nie płacz, proszę. Co ci powiedzieli? Odmówili ziółek? - zaśmiała się serdecznie, ale cicho, aby nie obudzić reszty wojowników. 

Spojrzał na nią, widząc w jej spojrzeniu radość. Coś, za czym tak tęsknił. Szczęśliwemu chwilę wdawały mu się odległe jak nigdy dotąd. Czekał na szczęście, a to nie przychodziło. Zamiast tego słyszał o kolejnych skonaniach burzaków. 

Patrząc w ciemne oczy burej próbował zabrać z nich radość, aby zapomnieć o smutku.

- Ona...ona... - jąkał się. Z ust wydobywał się tylko szloch. Z wielką trudnością dobierał słowa. Zapomniał, jak się miauczy? Dobre sobie. -... Umarła... Moja mama... - Zamknął oczy, a z nich poleciały łzy. 

Cętkowany Kwiat wtuliła się w ukochanego. 

- Nie jesteś sam. Wiem, co czujesz. Tak samo przeżywałam śmierć siostry. Nie zostawię cię z tym samego. Słyszysz? Nie zrobię tego - miauczała bura. - Klan do Orliczka. 

Orliczek... Tak nazywała go Koniczynka. Kolejne wspomnienie. Kolejny kafelek wspomnień. Kolejna otwarta rana w sercu.

Kiwnął głową. 

Cudem zasnął, czując przy sobie obecność ukochanej, która i tak nie była w stanie uspokoić kaskady smutku we wnętrzu Orlikowego Szeptu. 

Na następny dzień odbył się szybki pogrzeb cynamonki, podczas którego milczał.

Wspominał dawne czasy, odcinając się od realności.

Również i jemu przyszło na chwilę umrzeć. 

<żegnaj, mamke>