Autor grafiki: urfavmaj4
OGÓLNEMNEMOZYNA
Poprzednie imiona: ///
Płeć: Kotka
Orientacja: Nieokreślona
Przynależność: Samotniczka > Klan Burzy
Ranga: Kocię
- - - -
Właściciel: urfavmaj4 (dc)
CHARAKTERYSTYKA
APARYCJA
Opis ogólny - Wysoka, szczupła kotka o długiej, niebiesko-złocistej szacie. Mnemozyna może i z charakteru przypomina ojca, jednak urodę przekazała jej matka – srebrne, podpalane kremem futro kontrastuje z ciemnymi pręgami na jej grzbiecie, a biel okala oczy, pyszczek, jak i tworzy drobny trójkącik na dole piersi i zdobi palce. Jej pysk znaczy blizna, przecinająca nosek i zahaczająca o wargę. Poduszki jej łap oraz nosek są w odcieniu ciepłego różu, a oczy błyszczą złocistym brązem.
Cechy szczególne - Blizna przecinająca pysk od prawej skroni do lewej strony pyszczka, nacięta warga oraz prawe ucho.
Kolor sierści - Niebieska bimetallic pręgowana klasycznie z bielą
Długość sierści - Długa
Długość sierści - Długa
Kolor oczu - Brązowe
Problemy zdrowotne - Brak
CHARAKTER
Kotka o ciętym języku, z którego jednak rzadko korzysta. Mnemozyna wychowała się w domu, w którym jej szczere słowo nie zawsze było dobrze odbierane – nauczyła się więc mówić to, co druga osoba wolałaby usłyszeć. Nie robi tego jednak z chęcią, a wręcz przeciwnie, więc w każde jej zdanie wkradają się emocje i kwas, który nosi w sobie od najmłodszego. Nie ufa innym łatwo, i swoim zachowaniem może okazjonalnie zniechęcać innych do zaufania jej.
Z natury jest kotką silnie empatyczną, która umie zrozumieć zarówno cudze cierpienie, jak i czynione zło, jednak nie zawsze decyduje się tę empatię okazać. Boi się zostać wykorzystaną przez własną nierozwagę. Intuicja i własne przeczucie są główną motywacją jej działań. Ma przeciętną jak na młodego kota wyobraźnię, a jej umysł działa na bazie skojarzeń; imion, nazw, miejsc i uczuć, tworząc między nimi wiązania i mapy, drążąc ścieżki w jej pamięci. Myśli strategicznie. Owa pamięć jest za to bardzo dobra, co jest zarówno pomocą, jak i kłodą podłożoną pod łapy – wszystkie cudze słowa zostają z nią z na długo i niezależnie od tego, jak bardzo zdaje się być nimi niewzruszona, wpływają na jej światopogląd i decyzje. Jest osobą nadzwyczaj sentymentalną i emocjonalnie inteligentną. Przykłada dużą wagę do szczegółów, do tonu, w którym ktoś wypowiedział jej imię, do spojrzenia, którym ją uraczył; mimo skłonności do roztrząsania każdego słowa wmawia sobie, że nieistotne jest to, co inni o niej myślą, dopóki te opinie nie będą jej grozić. Nie lubi słuchać plotek, a tym bardziej ich rozprowadzać – jakiekolwiek jednak powierzone jej informacje trzyma blisko serca. Sama nie wie, czy dlatego, że jest dobrą przyjaciółką, czy aby mieć przewagę nad tymi, którzy zadecydują jej zaleźć za skórę.
Takich brzydszych aspektów ma w sobie wiele. Mimo stronienia od kłótni jest kotką dyplomatyczną, dobrą w konfrontacji, umiejącą zachować obojętną minę i dobierać chłodne słowa, jednak momentami staje się aż nazbyt oschła i trudno jest stwierdzić, czy rzeczywiście jej na czymś zależy. W szczególności na innych kotach. Zdaje się, że wybacza łatwo i szybko, lecz w głębi serca długo trzyma urazę. Oprócz bycia oschłą ma również tendencję do odpowiadania agresją, jeżeli wystarczająco bardzo się ją sprowokuje. Nietrudno wprowadzić ją w konwersacji w dyskomfort, wypytując o personalne szczegóły bądź rzucając prześmiewczymi tekstami w jej kierunku, szczególnie jeśli nie jest w stanie ocenić intencji rozmówcy; można zauważyć napinające się miejsce i stroszące futro na karku, jak gdyby nie wiedziała, czy chce się z miejsca rozmowy ulotnić, czy raczej wysunąć pazury na drugiego kota. Jest w stanie owinąć swój umysł wokół czegoś do stopnia obsesji oraz okazjonalnie irytuje się, gdy nie jest u władzy w danej sytuacji czy relacji. Babka od początku mówiła jej, że wdała się w ojca – i mimo tego, że widzi podobieństwa, to nieco przeraża ją to stwierdzenie. Nie chce wyrosnąć na takiego kota, jakim zawsze się jej on wydawał; jakiego zawsze unikała. Nie wywyższa rodziny ponad przyjaciół, jednak boi się, że w jej przypadku więzy krwi z Horyzontem pozostawiły na niej szpetne znamię, które będzie jej towarzyszyć jeszcze na długo.
MORALNOŚĆ
W duszy nie chce zła dla nikogo, kto w jej oczach na to nie zasłużył. Raczej nie jest pierwsza do przemocy, nad podniesieniem łapy zawsze wybierając dyskusję; chyba, że w emocjonalnym uniesieniu. Nie widzi siebie jako osoby, która posunęłaby się do czynów takich jak morderstwo, jednak w chwili zagrożenia zrobiłaby cokolwiek, aby przeżyć.
Nie została wychowana w uduchowionej rodzinie, jednak przywiązanie do nieba i gwiazd ułatwiło jej zrozumienie idei Klanu Gwiazdy. Nie było jej trudno przyjąć w niego wiarę, a wręcz przeciwnie, upewniło ją to w dotychczasowych przemyśleniach, które Teja zasiała w jej głowie.
CIEKAWOSTKI
↠ Ma dość szeroką wiedzę o gwiazdach i ich położeniu, przekazaną jej przez matkę; Teja przykładała dużą wagę do umiejętności nawigacji nocą, jak i do poznania nazw i historii gwiazdozbiorów.
↠ Lubi słuchać kotów z bogatym słownictwem; sama też chciałaby umieć takowym władać i ma słabość do wszelkiego rodzaju poezji. Jednak koty teatralnie mówiące prozą na co dzień zaczynają wchodzić jej na nerwy; uważa to za przesadnie sztuczne.
↠ Pachnie specyficzną mieszanką wilgoci i kurzu, a często także lawendą i suchą trawą.
↠ Bardzo lubi kolor niebieski i fioletowy, a także przygaszoną zieleń.
↠ Stroni od towarzystwa głośnych i nieprzewidywalnych kocurów.
↠ Stroni od towarzystwa głośnych i nieprzewidywalnych kocurów.
↠ Od śmierci matki panicznie boi się lisów.
↠ Jest ambiwertyczką.
↠ Urodzona pod koniec Pory Opadających Liści, pod znakiem łabędzia.
RODZINA
↠ Jest ambiwertyczką.
↠ Urodzona pod koniec Pory Opadających Liści, pod znakiem łabędzia.
UMIEJĘTNOŚCI
Poziom medyczny: ///
Poziom wojownika: ///
Słabe strony: Siła i szybkość reakcji; zbyt długo dobiera ruchy w walce, jest dość nieufna i często kłamie.
Mocne strony: Zwinność i wytrzymałość; ma predyspozycje do długich wędrówek, jest spostrzegawcza, ma dobrą pamięć oraz umie mówić zwięźle i na temat.
RELACJE
RODZINA
Ojciec - Horyzont — zabliźniony, nie tylko na ciele, ale i na duszy kocur, którego motywacją w życiu zdawało się być pozostawienie podobnych znamion na swoich najbliższych. Mnemozyna nie stroniłaby od powiedzenia wprost, że ojca nienawidzi; plujący jadem kocur po czasie dzielił wobec niej ten sam sentyment. Nie chce już nigdy być znana jako jego córka.
Matka - Teja [*] — kocica o złotym futrze i równie złotym sercu. Pierwsza osoba, którą Mnemozyna traktowała jak wzorzec; jej opiekunka i prowadząca przez życie gwiazda polarna. Jej tęsknota za matką jest nie do opisania, a obraz jej zakrwawionego pyska nawiedza ją w snach.
Rodzeństwo - ///
Partner - ///
Potomstwo - ///
INNE
↠ Babka Płonka (Jabłoń) — macocha Horyzontu; podstarzała kocica, której postać zawsze otulała ostra woń ziół i zgryźliwości. Budziła w niej niepokój i sprawiała, że uważnie stawiała wokół niej łapy, ale nie mogła nie zgodzić się z tym, że seniorka była nadzwyczaj mądrą osobą – i to w wielu dziedzinach, z których wiedzą niekiedy postanawiała się z Mnemozyną podzielić.
↠ Wichura — syn Płonki, wuj; młodszy od Horyzontu kocur, którego ego jednak wyrastało wyżej niż te jej ojca. Jego przesłodzone słowa i krzywe uśmiechy jedynie wprawiały ją w dyskomfort, utrudniając jej ocenienie jego prawdziwego charakteru. Trzymała się od wuja z daleka.
↠ Biały Strumień — jeden z członków patrolu Klanu Burzy, który znalazł ją tego nieszczęsnego wieczoru; nie jest pewna, czy powinna mu bezwzględnie ufać, ale jego praktyczne i bezpośrednie usposobienie coraz bardziej ją do tego skłania. Mnemozyna nie wie, gdzie by skończyła, gdyby przewodnik nie przekonał jej do zaakceptowania pomocnej łapy. Mimo krótkiego czasu, który minął od momentu ich poznania, czuje się do kocura przywiązana; bardziej, niż kiedykolwiek wobec Horyzontu czy Wichury.
SZKOLENIE
Mentor - ///
Uczniowie obecni - ///
Uczniowie dawni - ///
HISTORIA
Urodzona jako jedyna córka Tei i Horyzontowi, kocicy, której młody kawaler zakręcił w głowie, i owego kawalera, który z czasem okazał się wcale nie być takim dobrym materiałem na ojca. Gdy pierwsze księżyce zauroczenia minęły, a Teja zdążyła poznać resztę wędrującej rodziny Horyzontu – Jabłoń i Wichurę, było już za późno. Brzuch młodej kocicy spęczniał wraz z pierwszymi opadającymi liśćmi. Mnemozyna przyszła na świat tuż przed pierwszymi śniegami, pod krzakiem głogu, który zamieszkiwali jej rodzice; blask księżyca padł na jej pozłacany pyszczek w tym samym momencie, w którym zwilżyły go łzy Tei.
Od chwili, w której otworzyła oczy czuła, że matka nie była szczęśliwa w miejscu i relacji, w której się znalazła, a co za tym idzie – ona sama również nie pałała sympatią do ojca i jego rodziny. Towarzystwo Horyzontu zdawało się wyciągać z niebieskiej same negatywy. Pierwsze księżyce życia spędziła w mało przyjaznym środowisku, stapiając swoje kroki uważnie wokół kotów, które nie bały się nie tylko podnieść na siebie głos, ale i łapę. Horyzont obchodził się ze swoją partnerką w sposób umniejszający jej osobie, traktując ją jak byle pomagierkę i zabawkę, którą można się znudzić i odstawić na bok; córkę próbował sobie za to owinąć wokół pazura, jak nie miłym słówkiem, to groźbą. Atmosfera w domu gęstniała z każdym wschodem słońca, a gdy wpatrywała się w brązowe, rozgniewane oczy ojca, w jego zachowaniu widziała jedynie własną zajadliwość – i nie wiedziała, czy powinna być z tego dumna, czy jednak się tego bać. Jedynymi momentami wytchnienia zdawały się być wyjścia na lekcje z Teją; matka wzięła na swoje barki obowiązek nauczenia Mnemozyny o prawach świata, w którym się znalazła. Nauki kocicy pokrywały wszystko, od podstaw tropienia i polowania, po nawigację i znajomość nocnego nieba, do którego zamiłowaniem Teja zaraziła córkę – a czego matka nie wiedziała, to przy odrobinie szczęścia dopowiedziała babka Płonka.
Jednego z letnich wieczorów, na takowej lekcji, o której nikt inny nie wiedział, na drodze obu kotek stanęła lisica. Krwawej jatki, która rozegrała się pomiędzy dwoma broniącymi potomstwa drapieżnikami, Teja nie opuściła w pełni życia. Mnemozyna, stanąwszy oko w oko z dogorywającą matką, zadecydowała się na jedyną logiczną rzecz – ucieczkę. Nie mogła jednak wrócić do domu, nie wtedy, kiedy spotkałoby ją tam więcej gniewu za to, że śmiała opuścić legowisko, niż przejęcia tym, że otarła się o śmierć. Nie przeżyłaby tam długo bez matki. Biegła, o rozoranym pazurami pysku i drżących łapach; biegła na północ, tam, gdzie Teja zawsze kazała jej biec. Blask gwiazdy polarnej doprowadził ją na polany, których granice przesiąknięte były ostrym, kocim zapachem – i w ten właśnie sposób natrafiła na patrol owych kotów, z Białym Strumieniem na czele, który dał jej nowy dom w Klanie Burzy.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz