Od Melodyjki

Delikatne promyki słońca przedostawały się do żłobka przez niedużą szczelinę służącą za wejście. Melodyjka strzepnęła puchatym ogonem, próbując wyjrzeć na zewnątrz przez cielsko Pląsającej Łapy zasłaniającej ów wejście. Młodej koteczce bowiem ani trochę nie podobał się jej fakt, że w kociarni zawsze było tak ciemno, ciasno, a całość była bacznie chroniona. Przez to nie miała wystarczająco dużego miejsca do zabawy, a panujący tu półmrok wcale nie ułatwiał sprawy. Na domiar złego posłanie Kwitnącej Polany i jej kociąt znajdowało się w kącie jamy najbardziej oddalonym od wejścia, przez co dobiegało tam jeszcze mniej światła. Co prawda Melodyjka mogła dosyć często wychodzić na dwór, żeby nie wiało tak nudą. Pozwalano jej zwiedzać obóz, mogła zawsze dręczyć wojowników, nawet wbrew im woli, a samo figlowanie z innymi kociakami na zewnątrz było wystarczająco fajne i ekscytujące… to dopiero było coś! Ale na nieszczęście były też dni, w które Melodyjka była zmuszona przez cały dzień kisić się w środku. Jej matkę co prawda mało obchodziło, co i gdzie robią jej bąbelki, więc młoda teoretycznie mogła być poza legowiskiem, jak długo tylko dusza zapragnie, jednak istniała jeszcze taka wredota jak pogoda, która niekiedy krzyżowała jej plany. Nie raz i nie dwa zesłała ulewę trwającą niemal cały dzień, akurat wtedy, gdy biedna, żądna nowych przeżyć i przygód koteczka planowała napad na legowisko wojowników lub zaczepianie starszych.
Tak było i tego dnia. Deszcz gęsto przecinał niebo, szumiał w uszach. Melodyjka parsknęła, położyła się i ukryła nosek między łapami, wsłuchując się w krople rytmicznie uderzające o podłoże. Storczyk i Krówka spali tuż obok wtuleni w równie śpiącą matkę, oddychając równomiernie. Pląsająca Łapa myła jedno ze swoich dzieci, lecz pozostałe były pogrążone się we śnie. Pylisty Świt, kotka oczekujące na swoje potomstwo również zwinęła się w kłębek, cicho pochrapując.
Szylkretka przewróciła się na drugi bok, wymachując przy tym w powietrzu przednimi kończynami. Strasznie, ale to strasznie się jej nudziło, a nie miała nic do roboty. Drzemać również nie zamierzała, bo po co? Skoro nawet nie odczuwała zmęczenia, po co miałaby tak marnować czas? Cóż, co prawda w tym momencie marnowała go jeszcze bardziej, niż gdyby miała ułożyć się do snu, ale co z tego, przecież z pewnością zaraz wymyśli coś ciekawego!
Tak więc, powoli się podniosła, stając tym samym na miękkim mchu. Uważnie obwąchała znajdujący się przed nią strzępek porostu, który nie był dokładnie pougniatany wraz z resztą, a sterczał jak nieznośny kłaczek na futrze. Bez większego zastanowienia się wyrwała go za pomocą pyszczka, by następnie wrócić do pozycji leżącej i odpowiednio zgnieść roślinkę tak, żeby nabrała kulistego kształtu, odpowiedniego do zabawy. Kiedy uzyskała już zadowalający ją efekt, szybciutko wstała i pacnęła mech poduszkami przedniej prawej łapy. Wedle oczekiwań, kulka przetoczyła się kawałek dalej. Melodyjka zamruczała, podbiegając do swojej nowej zabawki i trącając ją ponownie. Potem złapała ją w łapy, ułożyła się na grzbiecie i zaczęła nią podrzucać, przy okazji rozrzucając mech wszędzie dookoła. W pewnym momencie zapomniała już, że przed chwilą miała paskudny humor, bo na dworze pada i biedaczka nie ma co ze sobą zrobić. Zabawa już wystarczająco ją zajęła. Świeżo wykonana piłeczka pochłonęła ją do tego stopnia, że nie zauważyła, gdy podszedł do niej jeden z maluchów Pląsającej. Dopiero, gdy ten pisnął, zrozumiała, że tutaj jest. Był to Taniec, grubiutki bury kocurek o radosnych, zielonych oczach. Melodyjka zmrużyła ślepia. Nie miała zamiaru dzielić się swoją zabawką. Mech był jej i tylko jej.
— Ciego chcierz? Nie oddam ci, to moje — warknęła. W tej chwili totalnie nie obchodziło jej, że ten kociak był od niej znacznie starszy. Chciał zabrać jej rzecz? Chciał. Tylko to było w tym momencie ważne. Nikt nie miał prawa zabierać jej swojej własnej kulki, a już na pewno nie syn pieszczoszki!

<Tańcu?>