BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Klifu!
(trzy wolne miejsca!)

Znajdki w Owocowym Lesie!
(trzy wolne miejsca!)

Znajdki w Klanie Burzy!
(trzy wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

05 czerwca 2023

Od Chryzantemowej Krwi do Lisiego Ogona

Słońce paliło od jakiegoś czasu niemiłosiernie, z każdym dniem coraz mocniej. W takich momentach Chryzantema dziękowała losowi, że podarował jej krótką, jasną sierść. Tego samego nie był w stanie powiedzieć Astrowy Migot, którego długa, a do tego czarna widocznie utrudniała funkcjonowanie tą porą zielonych liści. Chryzantemowa Krew spojrzała na resztę patrolu, który prowadził wojownik. Za nim podążała grupa burzaków, ciągnących po suchej ziemi ponuro ogony. Z milczących Rumiankowego Wschodu i Kwiecistego Pocałunku odznaczała się mrucząca coś niezrozumiale pod nosem ruda, osobliwie wyglądająca kotka. Wyglądała na zirytowaną całą sytuacją, która ciągnęła się od księżyców w Klanie Burzy.
Chryzantemowa Krew podążała za nią ciekawskim wzrokiem, podobnie jak za innymi kotami, które zaczęły się powoli rozchodzić po równinie. Ususzona trawa i nagrzana do gorąca ziemia nie zwiastowała jednak dla nich owocnych łowów. Wojowniczka usiadła, rozglądając się w poszukiwaniu cienia. Na próżno było go jednak szukać w Klanie Burzy, a zwłaszcza w tym miejscu. Z utęsknieniem patrzyła na rzekę, marząc w tej chwili o niczym innym (prócz skrycia się od słońca, oczywiście) niż łyku świeżej wody. 
— Gorąco jak w pożarze — stwierdził Aster, próbując kontrolować gdzie rozpierzchają się wojownicy Klanu Burzy. Ogon Chryzantemowej Krwi drgnął. Powinna coś odpowiedzieć? Czy kocur chciał prowadzić z nią jakąś rozmowę? Nie była na to przygotowana!
— Bardzo — odmiauknęła Chryzantema po kilku długich uderzeniach serca, nerwowo mrugając. — Poza tym p-pogoda jest ogólnie kiepska.
— Paskudna — syknął i usiadł, machając ogonem. Aster wbił spojrzenie jak zęby we wroga w burzaków, a Chryzantema podążyła jego śladem. Kwiecisty Pocałunek trzymała w pysku małą mysz, jej jasnobrązowy kompan natomiast szedł z pustymi łapami. Gdzie jednak była Lis? Kotka nie potrafiła dosięgnąć wzrokiem jej charakterystycznego futra. Czyżby uciekła? Łapy jej zadrgały. Czy Aster tego nie zauważył? A może myślał, że to ona to kontroluje? Rozglądała się poddenerwowana uważniej, jednak wszystko co była w stanie dostrzec to suche, puste łąki. Już miała pytać czarnego, ale zza wzgórza w końcu wyłonił się rudy łebek. Chryzantema poczuła ogromną ulgę. Uff...
Lisi Ogon szła w stronę reszty kotów z małym królikiem, dumnie trzymanym przez nią wysoko. W tą porę zielonych liści zajęczaki wyglądały na jedyną zwierzynę, jaka pozostała na tych terenach w większej ilości niż śladowej. Burzaczka dołączyła do reszty swoich współklanowiczów w ciszy, ale Chryzantemowa Krew czuła potrzebę rzucania jakiegoś komentarza. Od dawna czuła, że musi być śmielsza! Jak to zrobić inaczej, niż pokazaniem tym nierozsądnym królikojadom, gdzie ich miejsce?
— Dziwi mnie, że udało Ci się złapać cokolwiek — powiedziała do rudej chłodno, próbując grać twardziela. W jej głowie brzmiało to lepiej... Widząc, że jedyne co Lis robi to posyłanie jej niechętnego spojrzenia kontynuowała. — Może f-f-faktycznie potraficie robić cokolwiek... w porządku. — Poczuła, jak czerwienieje na twarzy. To brzmiało tak żenująco! Ugh... dlaczego bycie normalnym wilczakiem było tak toporne?

<Lisi Ogonie?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)