Od Lipieńka CD. Wełnianki

Przez chwilę tylko patrzyłem na Wełniankę, próbując zrozumieć, jak właściwie odpowiedzieć na jej pytanie. Zmarszczyłem lekko nos, a moje uszy poruszyły się niespokojnie na boki. Wcześniej słuchałem opowieści Złocistego Widlika z zaciekawieniem, ale chyba nigdy nie zastanawiałem się nad nimi aż tak dokładnie. Były dla mnie przede wszystkim historiami. Czymś, co dobrze się słuchało, kiedy siedziało się wygodnie w żłobku, podczas gdy starszy kot opowiadał o dawnych czasach, Klanie Gwiazdy i rzeczach, których sami nie mogliśmy zobaczyć.

Teraz jednak słowa Wełnianki sprawiły, że wszystko zaczęło wydawać mi się odrobinę bardziej skomplikowane. Spojrzałem gdzieś ponad jej głową, jakbym spodziewał się znaleźć odpowiedź przywiązanym do trzcin sufitem albo pośród zabawek wiszących nad naszymi głowami. Skoro każdy kolor miał mieć swojego ptaka, to rzeczywiście… musiało ich być naprawdę dużo. I każdy musiałby wiedzieć, gdzie ma polecieć. No i skąd właściwie ptaki miały wiedzieć, jaki kot powinien zostać przyniesiony?

— Hmm… — mruknąłem przeciągle, siadając wygodniej. Ogon owinąłem sobie wokół łap, a wzrok przeniosłem z powrotem na siostrę. — To chyba oznaczałoby, że każdy z nas ma swojego ptaka.

Zawahałem się, po czym uniosłem jedną łapkę, jakby to miało mi pomóc policzyć wszystko, co właśnie przyszło mi do głowy.

— Tylko… skąd one wiedzą, dokąd lecieć? I dlaczego niektóre koty są takie same, skoro powinny mieć różne ptaki? — Przechyliłem głowę, coraz bardziej marszcząc czoło. — Przecież czasami rodzeństwo ma podobne futro. To wtedy jeden ptak przynosi kilka kociąt? Czy może zabiera je wszystkie naraz?

Na moment wyobraziłem sobie wielkiego ptaka, który próbowałby unieść kilka kociąt jednocześnie. Wąsy zadrżały mi z rozbawienia na samą myśl o tym, chociaż szybko spoważniałem. Coś mi w tej historii zwyczajnie nie pasowało. Nie wiedziałem jeszcze co, ale czułem, że brakowało w niej jakiegoś kawałka.

— A co, jeśli ta historia wcale nie mówi wszystkiego? — zapytałem w końcu ciszej. Spojrzałem na Wełniankę z wyraźnym zaciekawieniem. — Może ptaki to tylko takie wyjaśnienie dla kociąt? Żebyśmy wiedzieli, skąd się bierzemy, zanim będziemy wystarczająco duzi, żeby poznać prawdziwą odpowiedź.

Zamilkłem na chwilę, po czym dodałem, już trochę mniej pewnie:

— Bo gdyby naprawdę przynosiły nas ptaki… to chyba Złocisty Widlik musiałby wiedzieć, który ptak przyniósł mnie.

<Wełnianko?>

Od Wełnianki do Lipieńka

Jeśli była jedna rzecz, której Wełnianka szczerze nie cierpiała – poza byciem ignorowaną przez starszych, zmuszaną do pójścia spać zaraz po zachodzie słońca czy jedzenia tych paskudnych, smakujących mułem ryb, które jej mamusia zwała karpiami (fuj!) – to była to nuda. Okropna, nieprzerwana nuda. Jej koledzy z miotu Sennej Łzy opuścili chwilowo żłobek, aby rozprostować łapki na spacerze z mamą. Królowa zabrała wraz z nimi Milczka, którego rodzeństwo w tajemniczych okolicznościach zniknęło niedawno ze żłobka. Wełnianka nie tęskniła za nimi szczególnie, nie zdążyła wszak nawiązać z nimi zbyt silnej więzi – ale jednak w ich legowisku zrobiło się przez to znacznie ciszej i trochę samotniej…
Biało-ruda miała plan, aby zaprosić do zabawy Drzemlika i, być może, również jego siostrę, ale niestety i oni byli tym razem nieobecni. Zgodnie ze słowami piastuna zabrani zostali do medyków na wizytę kontrolną – czy coś takiego. W każdym razie koteczka nudziła się okropnie, leżąc na swoim mchowym łóżeczku i licząc zabawki zawieszone pod sufitem kociarni. Za każdym razem ich ilość była inna, co niesamowicie ją frustrowało – jak i frapowało. Przecież nie mogły się przemieszczać, a nigdy nie widziała, aby ktoś je zrzucał lub zawieszał nowe!
W pewnym momencie ta niesamowicie pasjonująca czynność została jej przerwana. Zastrzygła uszami, słysząc ciche szuranie dobiegające z ich kącika w kociarni. Uniosła łebek, szeroko otwierając duże, brązowe ślepka. Och, jej braciszek w końcu się obudził! Uśmiechnęła się pod nosem łobuzersko. Przykucnęła nisko na łapkach, przygotowując się do skoku i – hyc! – wybiła się z piaszczystego podłoża, lądując tuż na nim.
— Cześć, leniuchu! — miauknęła rozbawiona, gdy ten jeszcze dość skonfundowanym, ledwo obudzonym wzrokiem przyglądał się jej z nieskrywaną konsternacją. — Te, no… Jasne coś już dawno wzeszło, a ty się wciąż leniłeś!
— Masz na myśli słońce? — zapytał, po czym zgrabnie zrzucił siostrę z siebie, prędko wstając i otrzepując się z ziemi. — Ale ty jesteś dzikuską, wiesz? Nawet nie dasz mi spokojnie wstać…
Brat wystawił psotnie język w jej stronę, po czym dał jej lekkiego kuksańca. Ta odwdzięczyła mu się tym samym, po czym oboje zaczęli się śmiać.
— Wiesz co, Lipieńku — zaczęła po chwili, zatrzymując się na moment, aby w głowie poszukać odpowiedniego słowa (które jak na złość nie chciało do niej przyjść!). — Zastanawiałam się nad…
— Nad? — Przechylił łebek w bok, siadając i owijając ogon wokół łapek, wylizując przy okazji sterczące niezgrabnie po spaniu futerko.
— No wiesz… Ach, nie lubię tego, że brakuje mi… Słów, tak. — Spuściła łebek, wpatrując się przez chwilę w podłożę, sfrustrowana. — Pamiętasz historie, które opowiadał nam Złocisty Widlik?
— Pewnie, że tak — odparł od razu, chociaż bez wielkiego entuzjazmu. Wełnianka nie spodziewała się po bracie innej odpowiedzi. On zawsze lubił wchodzić piastunowi w słowo i dopytywać o powód, dla którego dana opowieść potoczyła się tak, a nie inaczej. Był widocznie zirytowany, gdy kremowy zrzucał wszystko na karb tradycji.
— No, więc… Tam była taka jedna, o pochodzeniu małych kotów. I o tym, co je przynosi.
— O ptakach?
— Właśnie, tak, dziękuję! Tego słowa mi brakowało… — westchnęła cicho, po czym kontynuowała, na nowo ożywiona dzięki pomocy burasa. — W każdym razie, zastanawiam się, jak to działa. Skoro wszyscy mamy inne kolory… A każdy kolor przynosi inny ptak… To czy każde z nas przyniósł ktoś inny? — Zdawała się tym pytaniem szczerze przejęta, jakby odpowiedź udzielona przez kocurka miała nieść za sobą jakieś wielkie konsekwencje.

< Lipieńku? >