Od Chudzielca (Chuderlawej Łapy) CD. Rzeki (Rzecznej Łapy)

Nie spodziewał się, że faktycznie jakieś posiłki przyjdą po tą lalusię, a tu proszę. Co prawda masywne i puszyste koto-podobne stworzenie nie wzbudzało w nim jakoś grozy, ale zawsze tu już było coś. Zjeżył się tak mocno jak tylko potrafił, aby tylko nie wyglądać tak marnie przy swoim przeciwniku. Rzucając tej kupie futra zajadłe spojrzenie, obmyślał plan jak pokonać sporego kocura. Warcząc na niego, okrążał go w kółko, utrzymując dystans na wypadek nagłego ataku. Jednak jednego się nie spodziewał. Nim zdążył zareagować Ośle Ucho złapał go za jego wspaniałą obroże i uniósł do góry, uniemożliwiając wszelkie ruchy.

— I co teraz? — zapytał bury, spoglądając na szarpiącego się w powietrzu Chudzielca.

— Zostaw mnie! Puść mnie durny pchlarzu! Jestem psem! Nie masz prawą mnie tak pomiatać koci wychodku! — krzyczał zdenerwowany liliowy, próbując jakoś dosięgnąć swoimi miniaturowymi kłami ciała wojownika.

Ośle Ucho spojrzał lekko zdziwiony na Rzekę.

— On się przypadkiem nie walnął za mocno w łeb? — spytał młodszą siostrę, widząc jak ta kręci łbem, przyjrzał się uważnie próbującemu się mu liliowemu. — Chyba lepiej jeśli Zajęcza Stopa go obejrzy nim wróci do siebie — stwierdził, wzdychając ciężko.

Chudzielec zirytowany na maksa, jęknął zły. Nie rozumiał, czemu te wiewiórcze bobki go tak zlewały, jakby był jakiś upośledzony.

— Chyba sam się walnąłeś w łeb wypchana kupo smalcu — warknął wściekle, mając nadzieję, że może dzięki wyzwiskom ten głąb postanowi go puścić.
Jednak jego zlepki przekleństw nie przynosiły zamierzanego efektu. Całą drogę zarówno kocur jak i mniejsza kotka zlewali go, doprowadzając Chudzielca do granic jego wytrzymałości. Gdy nagli się zatrzymali i bury położył go na ziemi, liliowy zaśmiał się szyderczo, by po chwili puścić się pędem przed siebie. Najwyżej kiedy indziej się zemści. Jednak ciągnąca się przed nim polana pełna kotów, skutecznie uniemożliwiła mu ten plan. Złowrogie ślipia myszojadów skierowały się automatycznie na niego. Było ich dużo. Na tyle sporo, że Chudzielec po raz pierwszy w życiu uświadomił sobie, że nie ma szans. Ich różnokolorowe sylwetki wypełniały zasypany śniegiem teren. Liliowy stał lekko przestraszony, próbując coś wykombinować. Wiedział, że musiał stąd uciekać. O niczym innym nie marzył jak o znalezieniu się z powrotem koło Pyrrhy i Dwunożnych. Jeden z kotów, o brązowym futrze i ślipiach w podobnej barwie, zaczął zmierzać w ich stronę.

— Ośle Ucho, co to za kociak? — zapytał spokojnie, przyglądając się uważnie Chudzielcowi.

Ten wyjątkowo poczuł przypływ odwagi, słysząc to upokorzenie i zjeżył się, wyszczerzając kły.

— Wypluj te słowa żałosna pokrako! Mówisz do najprawdziwszego psa, więc znaj swoje miejsce! — warknął, przymierzając się do zaatakowania czekoladowego kocura.

Nim udało mu się przeprowadzić atak na tą złowieszczą istotę, łapa burego kocura skutecznie mu to uniemożliwiła, przygniatając go do podłoża.

— Czapli Potoku, nie wiem co mu jest, ale cały czas plecie jakieś bzdury, że jest psem — szepnął do ucha zastępcy wojownik. — Nie pogoniłem go, bo widać, że ma coś nie tak z głową, może Zajęcza Stopa coś na to zaradzi — dodał ciszej, odsuwając się od starszego kocura. 

Czapli Potok spojrzał na próbującego się wyrwać z pod łapy Oślego Ucha agresora i kiwnął łbem. 

— Masz rację — stwierdził. — Zostawienie go samego sobie to najgorsze co możemy zrobić... — mruknął, odchodząc od nich.  —  Ośle Ucho, zaprowadź go proszę do medyczki, a później daj znać co stwierdziła 

Bury kocur kiwnął łbem i chwycił ponownie liliowego za obroże, pomimo jego licznych protestów i gróźb. 

* * *

Siedział na posłaniu ze mchu, wpatrując się żółte ślipia Zajęczej Stopy. Czuł się lekko otumaniony, lecz jego zmęczone ciało nie protestowało temu. Szylkretowa kotka podała mu jakieś ziarenka na uspokojenie, a później bardzo długo z nim rozmawiała. Wypytywała go o różne szczegóły, których nie pamiętał, rodziców, wczesne dzieciństwo, wieczorne zabawy. Była dla niego miła i uprzejma. Ba nawet traktowała go z jakąś dozą szacunku i nie podważała jego bycia psem jak reszta tych wiewiórczych bobków. Lekko zaskoczony tym Chudzielec opowiadał kotce, zadowolony z tego, że chociaż jeden z tych całych wojowniczych kotów nie był kompletnym idiotą i umiał się zwracać z należytym dla niego szacunkiem. Czuł jak coraz bardziej zamykają mu się ślipia, lecz ku jego niezadowoleniu pysk medyczki nadal ruszał się, wydając z siebie lekko wkurzające miauknięcia. Słysząc, że w końcu przestała mówić do niego, zamknął całkowicie ślipia i położył na miękkim posłaniu. 

— I co? — usłyszał głos w oddali. 

Nastawił zmęczone uszka, by podsłuchać rozmowę. Po pytaniu nastąpiło ciche westchnienie.

— Z nieznanych mi powodów kociak ten myśli, że jest psem. Nie wykluczam, że ma coś z głową, ale tu żadne zioła nie pomogą — padło stwierdzenie, którego sensu do końca Chudzielec nie zrozumiał. 

On miał tu coś z głową? To chyba tamci są jakoś świrnięci skoro nie potrafią odróżnić psa od kota.

* * *

Minęło parę wschodów słońca a on nadal tkwił w tym wypełnionym kotami obozie. Nie podobało mu się tu. Zdecydowanie. Ale pilnujący go cały czas Ośle Ucho nie ułatwiał cichego wymsknięcia się stąd. Czuł się jak mały szczeniak pilnowany przez całą watahę, by nie zrobił sobie krzywdy. I nie było by to takie złe, gdyby nie to, że jego watahą był klan dziwacznych kotów bawiących się w wojowników. Prychnął niezadowolony, zastanawiając się ile jeszcze będzie musiał siedzieć u tego całego medyka. W końcu chyba na nieskończoność go tu nie zamkną, co nie? 

— A ty czego tu? — warknął, widząc idącą w jego stronę Rzekę. 

<Rzeczna Łapo? sorry za gniota>