Od Błękitnej Łapy

Zmierzchało już kiedy dwie kotki wychodziły z obozu. Błękitna Łapa drżała z podekscytowania. Złota Melodia już dawno obiecała jej wieczorne polowanie. Miało to ponoć podszkolić słuch i węch młodej terminatorki. W świetle zachodzącego słońca niewiele było widać, więc trzeba było polegać na tych dwóch wcześniej wymienionych zmysłach.
Jasna sierść jej mentorki odcinała się na zboczu, kiedy Złota Melodia prowadziła Błękitną Łapę pod wielkie drzewo.
- Czy pamiętasz jaką to drzewo ma nazwę?
Błękitna Łapa wytężyła wzrok wpatrując się w ciemny kształt, rysujący się na horyzoncie.
- Burzowe Drzewo – powiedziała już pewnie Błękit, pusząc ogonek z dumy, że zapamiętała tę nazwę.
Jej mentorka skinęła głową.
- Tak, to pod nim się spotkamy, kiedy skończymy polowanie. To jest kiedy na niebo wzejdzie księżyc. Zrozumiałaś?
Błękitna Łapa skinęła łebkiem.
- No to do roboty – Złota Melodia oddaliła się w kierunku przeciwnym od Błękit.
Niebieska kotka pobiegła kawałek i zatrzymała się, wsłuchana w odgłosy nocnych zwierząt. Parę razy przeleciało nad nią coś huczało głośno. Błękitna Łapa nie przejęła się tym jednak. Polowanie o zmierzchu okazało się nie tak proste, jak kotka z początku myślała. W ciągu pół godziny zdołała jednak złapać trzy myszy i jednego nornika. Stwierdziła, że wystarczy. Pozbierała upolowaną zwierzynę i ruszyła w kierunku Burzowego Drzewa. Stanęła pod nim i przymrużyła oczy. Wtem coś uderzyło ją w głowę. I to od góry! Serce Błękitnej Łapy zabiło trzy razy szybciej niż normalnie. Była pewna, że to trening sprawdzający jej umiejętności walki. Zasyczała, ale zanim zdążyła unieść łeb. Coś popchnęło ją w bok tak silnie, że aż się wywróciła. Potem ostry… dziób ciął poduszkę jednej z jej łap. Błękit wiedziała już, że to nie trening. Obok niej przeleciał ciemny opierzony kształt. Sowa! Złota Melodia opowiadała jej często o tych ptakach. Były duże i niebezpieczne. Zazwyczaj polowały na myszy, ale zdarzało im się zjadać nieostrożne kociaki. Kiedy ptak znów podleciał Błękitna Łapa była przygotowana zacisnęła zęby na jego piórach, a potem gardle. Ptak orał jej boki pazurami, ale ona nie puszczała. W końcu sowa po raz ostatni trzepnęła skrzydłem i znieruchomiała. Niebieska kotka odczekała kilka uderzeń serca, a dopiero potem ją puściła. Za sobą usłyszała szybkie kroki, a raczej bieg. Odwróciła się gotowa stawić czoła nowemu niebezpieczeństwu, ale była to tylko Złota Melodia.
- Błękitna Łapo, dlaczego tak krzyczałaś? – złota kotka wyszła z krzaków, a na widok swojej uczennicy, aż wstrzymała oddech. – Na Klan Gwiazdy! Błękitna Łapo co się stało?
Błękit spojrzała na swoje futerko. Rzeczywiście wyglądała okropnie. Zaczęła je wylizywać i układać, a w ustach czuła metaliczny posmak krwi.
- Sowa mnie zaatakowała – mruknęła pomiędzy jednym liźnięciem, a drugim.
Jak się okazało nie potrzebnie, bo Złota Melodia dostrzegła już  ptaka. Szeroko otworzyła oczy.
- Dzięki Klanie Gwiazd, że nic ci się nie stało – mruknęła. – Możesz chodzić?
Błękitna Łapa doprowadziła swoje futerko do porządku, a jej rany już się zasklepiły. Wstała i zaprezentowała więc swoje możliwości. Sprzeciwiła się jednak Złotej Melodii gdy ta chciała ponieść sowę. Jej mentorka oddała, więc zdobycz, ale nie chciała nawet słyszeć o sprzeciwie swojej uczennicy, jeśli chodzi o wizytę o medyka. Błękitna Łapa poczłapała więc z dumną miną do Burzowego Serca. Ten stwierdził, że kotce nic nie będzie, ale na wszelki zatamował jej rany pajęczyną.