Szczerze, kocur nie miał zielonego pojęcia gdzie chce iść ze swoją przyjaciółką. Każda sekunda spędzona z nią była dla niego idealna. Młody wojownik czuł, że jest między nimi coś więcej. Kojący zapach futra kotki przyćmiewał jego myśli i oddalał go od uczucia złości. Kiedy nie był z nią, czuł się źle. Wystarczył ułamek sekundy w którym ich oczy się spotykają aby jego ciałem poruszył dziwny dreszcz a na pysk wszedł promienny uśmiech. Długo zastanawiał się nad tym co czuł do kotki. Nadal nie był do końca pewny tego wszystkiego. Nie potrafił znaleźć słów aby opisać stan w którym się znajdował kiedy ukrywał swój pysk w karku Wschodzącej Fali albo kiedy ta zasypywała go swoim pięknym śmiechem. Zatrzymali się dopiero odległość drzewa od obozu. Czarny Potok otwierał i zamykał pysk aby powiedzieć cokolwiek. Nie potrafił jednak znaleźć żadnego sensownego słowa. Wschodząca Fala uniosła brew spoglądając na swojego przyjaciela.
- To...gdzie idziemy?
- Idziemy...cóż, co ty na...plażę- wydukał cicho przebierając łapami. Wojowniczka kiwnęła głową po czym podreptała za swoim towarzyszem. Czarny Potok szedł sztywno, nie potrafił pozbyć się dziwnego uczucia, że właśnie dzisiaj stanie się między nimi coś...przełomowego. Chciał porozmawiać poważnie ze Wschodzącą. Odbierał z jej zachowania, że i ona patrzy na niego trochę inaczej niż przez pryzmat przyjaźni. Zeszli na dół po najmniej stromej części skarpy po czym usiedli na piachu. Szylkretka oparła się o bark czarnego kocura i westchnęła cicho. Wojownik wstrzymał oddech biorąc duży wdech. Woda miała bardzo dziwaczny, ale przyjazny zapach. Młody zbierał się w sobie, wiedział, że musi się odezwać i przerwać tą głuchą ciszę.
- Wschodząca Falo...ładnie dziś wyglądasz- zaczął przebierając łapami. Kotka uniosła lekko pyszczek i uśmiechnęła się delikatnie. Szturchnęła pyszczkiem kocura opuszczając wzrok na piasek.
- Dziękuję. Ty też...
- Chciałbym porozmawiać poważnie- wypalił Czarny Potok sztywniejąc- Wschodząca Falo, od dawna czuje, że między nami jest coś...dziwnego. Posłuchaj...czy ty coś do mnie czujesz?
Kotka zamarła. Jej futerko zesztywniało a ogon napuszył się. Wlepiła swoje zielone oczy w kocura i zadrżała lekko. Jakby bała się tego pytania. Czarny Potok odwrócił łeb, dziwna fala wstydu zalała jego kark.
- Ja...no wiesz, jesteśmy przyjaciółmi. Ale...czasami wydaje mi się, że jesteś kimś...no wiesz, ważniejszym- powiedziała po chwili ciszy bawiąc się piaskiem- a ty?
- Cóż ja...nie potrafię tego opisać. Zawsze jak na ciebie patrzę to się uśmiecham, moje serce robi się jakoś dziwnie lżejsze...a jak mnie przytulisz czy trącisz noskiem to dziwne ciepło mnie zalewa...no i strasznie plącze mi się język jak próbuję ci coś wytłumaczyć...jak na przykład teraz- Czarny Potok zamknął oczy i zaśmiał się nerwowo spoglądając w stronę morza- wszystkie te drobne rzeczy tworzą...tą Wielką Wodę która uderza mnie za każdym razem kiedy mogę po prostu być przy tobie. I tego właśnie chcę...chcę trwać u twego boku póki starczy mi sił. To moje największe marzenie...
Wschodząca Fala wlepiła swoje zdziwione spojrzenie w przyjaciela. Nie mogła uwierzyć w to co właśnie usłyszała. Siedziała w kompletnym bezruchu patrząc na spokojną wodę. Wojownik poczuł się bardzo dziwnie. Nareszcie powiedział jej wszystko, ukazał głębie swojego serca...a ona jakby się przeraziła. Musiał szybko sprotować sytuację. Nie zniósłby straty jej.
- Ale rozumiem jak ty nic nie czujesz. Możemy dalej być przyjaciółmi, to nic złego...tylko błagam...nie zostawiaj mnie.
<<Wschodząca Falo? Wybacz, ale umieram mocno>>
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Wojna z Klanem Wilka i samotniczkami zakończyła się upokarzającą porażką. Klan Klifu stracił wielu wojowników – Miedziany Kieł, Jerzykową Werwę, Złotą Drogę oraz przywódczynię, Liściastą Gwiazdę. Nie obyło się również bez poważnych ran bitewnych, które odnieśli Źródlana Łuna, Promieniste Słońce i Jastrzębi Zew. Klan Wilka zajął teren Czarnych Gniazd i otaczającego je lasku, dołączając go do swojego terytorium. Klan Klifu z podkulonym ogonem wrócił do obozu, by pochować zmarłych, opatrzeć swoje rany i pogodzić się z gorzką świadomością zdrady – zarówno tej ze strony samotniczek, które obiecywały im sojusz, jak i członkini własnego Klanu, zabójczyni Zagubionego Obuwika i Melodyjnego Trelu, Zielonego Wzgórza. Klifiakom pozostaje czekać na decyzje ich nowego przywódcy, Judaszowcowej Gwiazdy. Kogo kocur mianuje swoim zastępcą? Co postanowi zrobić z Jagienką i Zielonym Wzgórzem, której bezpieczeństwa bez przerwy pilnuje Bożodrzewny Kaprys, gotowa rzucić się na każdego, kto podejdzie zbyt blisko?W Klanie Nocy
Ostatni czas nie okazał się zbyt łaskawy dla Nocniaków. Poza nowo odkrytymi terenami, którym wielu pozwoliły zapomnieć nieco o krwawej wojnie z samotnikami, przodkowie nie pobłogosławili ich niemalże niczym więcej. Niedługo bowiem po zakończeniu eksploracji tajemniczego obszaru, doszło do tragedii — Mątwia Łapa, jedna z księżniczek, padła ofiarą morderstwa, którego sprawcy jak na razie nie odkryto. Pośmiertnie została odznaczona za swoje zasługi, otrzymując miano Mątwiego Marzenia. Nie złagodziło to jednak bólu jej bliskich po stracie młodej kotki. Nie mieli zresztą czasu uporać się z żałobą, bo zaledwie kilka wschodów słońca po tym przykrym wydarzeniu, doszło do prawdziwej katastrofy — powodzi. Dotąd zaufany żywioł odwrócił się przeciw Klanowi Nocy, porywając ze sobą życie i zdrowie niejednego kota, jakby odbierając zapłatę za księżyce swej dobroci, którą się z nimi dzielił. Po poległych pozostały jedynie szczątki i pojedyncze pamiątki, których nie zdołały porwać fale przed obniżeniem się poziomu wód, w konsekwencji czego następnego ranka udało się trafić na wiele przykrych znalezisk. Pomimo ciężkiej, ponurej atmosfery żałoby, wpływającej na niemalże wszystkich Nocniaków, normalne życie musiało dalej toczyć się swoim naturalnym rytmem.Przeniesiono się więc do tymczasowego schronienia w lesie, gdzie uzupełniono zniszczone przez potop zapasy ziół oraz zwierzyny i zregenerowano siły. Następnie rozpoczęła się odbudowa poprzedniego obozu, która poszła dość sprawnie, dzięki ogromnemu zaangażowaniu i samozaparciu członków klanu — w pracach renowacyjnych pomagał bowiem niemalże każdy, od małego kocięcia aż po członków starszyzny. W konsekwencji tego, miejsce to podniosło się z ruin i wróciło do swojej dawnej świetności. Wciąż jednak pewne pozostałości katastrofy przypominają o niej Nocniakom, naruszając ich poczucie bezpieczeństwa. Zwłaszcza z krążącymi wśród kotów pogłoskami o tym, że powódź, która ich nawiedziła, nie była czymś przypadkowym — a zemstą rozchwianego żywiołu, mszczącego się na nich za śmierć członkini rodu. W obozie więc wciąż panuje niepokój, a nawet najmniejszy szmer sprawia, że każdy z wojowników machinalnie stroszy futro i wzmaga skupienie, obawiając się kolejnego zagrożenia.
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
Mioty
Miot w Klanie Burzy!
(dwa wolne miejsca!)
Miot w Klanie Klifu!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)
F I N A L L Y
OdpowiedzUsuń