Od Szyszki

Starsza kotka zamoczyła łapy w  strumieniu. Chłodna woda miło je musnęła, oczyszczając również z błota. To osiadło się po polowaniu. Czarna kotka pochyliła się i opłukała również pyszczek. Malowało się na nim zmartwienie. Ostatnie wydarzenia w Owocowym Lesie nie były pocieszające. 
— S-szyszko! 
Czujne uszy przywódczyni drgnęły. Odwróciła się w stronę niosącego się echem głosu. Na widok biegnącej Uszatki poczuła nieprzyjemny ucisk w żołądku. Wyszła z wody, otrzepując łapy na brzegu i w kilku susach znalazła się przy Uszatce. Wojowniczka zatrzymała się zdyszana, łapiąc pośpieszne oddech. 
— Co się stało? — w głosie Szyszki dało się słyszeć zaniepokojenie. Wbiła oczekujące i pełne zmartwienia ślepia w te należące do kotki. 
— Sokół.... jest z nim gorzej. 
Oczy Szyszki otworzyły się szerzej z przerażenia. Stan jej partnera pogorszył się po śmierci Gąski. Już wcześniej nie było z nim dobrze, ale to właśnie tragiczna śmierć karmicielki doprowadziła do jego przeniesienia do starszyzny. Liderka zaglądała do niego często w przerwie od obowiązków. Łapy odmówiły jej posłuszeństwa i musiała je zmusić do ruchu. Ominęła Uszatkę, puszczając się biegiem w kierunku obozu. Czuła wiatr ocierający się o jej sierść, w uszach słyszała rytmiczne odbijanie swoich kroków. Gnając przez znajomy sad modliła się jedynie do przodków, żeby nie było za późno. Jeśli to miało być ich pożegnanie, kotka musiała zapewnić go o swojej obecności.
Zahamowała w ostatniej chwili, przekraczając próg obozu. Pobratymcy zwrócili na nią uwagę, ale nic nie powiedzieli. Szyszka rozejrzała się w poszukiwaniu Wschodu. Dostrzegła go opuszczającego właśnie legowisko starszych. Prędko podbiegła do kocura. 
— Uszatka mówiła, że stan mojego partnera się pogorszył. Pomogłeś mu, prawda? — spojrzała błagalnie w oczy syna Pszczółki. Ten pokręcił głową z rezygnacją. — On.... umiera, tak? 
— Przykro mi, Szyszko. Na każdego przyjdzie pora, a Sokół jest już w takim wieku, że ciężko mu zwalczyć chorobę. Ostatnio miał zbyt duże problemy ze zdrowiem. Nie potrafię mu pomóc. 
Kotka zacisnęła zęby. Na litość Klanu Gwiazdy, czemu tragedie muszą spotykać akurat ich?! Odprowadziła spojrzeniem medyka. Ciągnął ogon po ziemi, spoglądając na własne łapy. Kolejna śmierć na pewno nie polepszy jego wyrzutów sumienia. Westchnęła gorzko. Jak miała się pogodzić z nadchodzą śmiercią partnera? Chciała być dla niego wsparciem, ale czy sama odnajdzie w sobie dość siły, żeby pożegnać go w ostatniej drodze? Po tych wszystkich sezonach szczęśliwego życia? W jej oczach zgromadziły się łzy. 
Powoli weszła do środka. Przełknęła ślinę. Jej policzki były mokre, przetarła je łapą. Rozejrzała się po wnętrzu. Jej uwagę skupił Pędrak jękający, że wszyscy umrą, że to koniec, że śmierć wyzwoli cierpiących. Czarna kotka na widok Sokoła, podeszła do niego pośpiesznie. Niemal rzuciła się w znajome niebieskie futro. Pachniał powietrzem, lasem, ale również śmiercią. A to ostatnie wcale jej się nie spodobało. Wtuliła się w jego futro pozwalając, by ich ogony się ze sobą złączyły. Kocur położył głowę na wyciągniętych łapach. Jego bok coraz słabiej się unosił w rytm zwalniającego oddechu. Oczy starszego wojownika zaszły mgłą. Zakaszlał kilka razy z widocznym wysiłkiem. 
— Cześć. — przywitał partnerkę cichym głosem. Szyszka liznęła go łagodnie za uchem. — Cieszę się że wtedy na mnie wpadłaś. 
Słyszała to już, ale te słowa zawsze potrafiły sprawić, że zrobiło jej się cieplej na sercu. Ona również się cieszyła. Gdyby wtedy na siebie nie wpadli, może nie byliby obecnie partnerami. Miała szansę zostać partnerką i matką. Nigdy nie żałowała, że ich historia właśnie tak się potoczyła. Bliskość futra Sokoła, jego głos i obecność były dla niej bardzo ważne. I chociaż w ich życiu czasami było pod górkę, to ważne, że znaleźli stały grunt.
— Ja też. — miauknęła łamiącym się głosem. 
Czy jeszcze kiedyś się spotkają? 
Znali się tak długo, że po jego odejściu nastąpi pustka, której nie będzie potrafiła zapełnić. 
Jedno serce, dwa koty. 
— Powiedz dzieciom... że jestem... dumny. — Sokół mówił coraz słabiej, ale w jego oczach widziała prawdziwą miłość. — Kocham was... jesteście... moją rodziną...
Zacisnęła mocno ślepia żeby nie pozwolić łzą spaść na ziemię. Szorstki język partnera przejechał po jej pyszczku. Zlizał łzy swojej partnerki i dotknął ją nosem w czułym geście.
— Walcz.... dla nas...
Otworzyła oczy, które z ogromnym bólem i rozpaczą spoglądały w te zmęczone i pełne tęsknoty Sokoła. Syn Płomykówki otarł się policzkiem o ten jej, a ona ponownie się w niego wtuliła, słuchając bicia jego serca. Kocur kaszlnął kolejny raz z trudem, ale nie skarżył się na ból. Typowy Sokół. Nie lubił słabości i nigdy jej nie okazywał. Nie chciał nigdy współczucia, litości... był prawdziwym, dobrym wojownikiem. Oddanym do samego końca swoim wartością, rodzinie i ich grupie. 
Dlaczego to nie mógł być koszmar, z którego łatwo się obudzić?!
— Kocham cię, ty mysi móżdżku. Obiecałeś mi, że mnie nie zostawisz. Nasze dzieci muszą mieć ojca, Sokół! Tak bardzo nie chce... — pokręciła głową. — Jeszcze wiele wschodów słońca przed tobą... 
Ich pyszczki... dopiero teraz dostrzegła, że mieli na nich siwe włoski. Oznaka starszego wieku, niestety tak bardzo nieuniknionego i czekającego wszystkich. Przeleciały jej przed oczami wszystkie wspomnienia związane z kocurem; ich pierwsze spotkanie, wspólne polowanie, pierwsza kłótnia, jego przeprosiny Nostalgii, opieka nad jego młodszym rodzeństwem, wspólna wędrówka, narodziny ich kociąt i wiele wiele pięknych i smutnych chwil. Nie wyobrażała sobie życia, w którym miało go zabraknąć. 
— Obiecałeś... 
Jego wzrok zaszedł mgłą. 
— Nie mogłem sobie... nawet wyobrazić... lepszego zakończenia. — wymruczał. — Zawsze sądziłem... że zginę podczas walki... jak wojownik...
Jego wzrok przesunął się gdzieś poza Szyszkę. Czarna kotka podążyła za nim, lecz nic nie dostrzegła. Pełen bezsilności i łez wzrok ponownie skierowała na kocura. Uśmiechnął się smutno.
— Myszołów...
Serce ścisnęło kotkę z niewyobrażalnego bólu. Bezsilnie była świadkiem odchodzenia partnera. Ich ogony pozostały złączone, a Szyszka cały czas tuliła się swoim bokiem do tego jego. Słuchała słabnącego bicia serca kocura. Sokół zamknął oczy. Zapanowała niebezpieczna cisza. Kolejne uderzenia serca zdawały się trwać wiecznie. Czas stanął.... podobnie jak oddech kocura. Jego bok przestał się unosić.
Szyszka przysunęła nos do szyi niebieskiego. 
— S-sokół? 
Nie odpowiedział. 
Trąciła go nosem. Raz.... drugi.... 
— S-s-sokół? — powtórzyła kolejny raz. — Nie.... N-nie.... NIE!
Nie żył. On.... on naprawdę ją zostawił. Kotka wydarła się na całe gardło. Jej krzyk pewnie rozniósł się echem w obozie.... zapewne zaraz ktoś przyjdzie zobaczyć co się stało.... zaczną się szepty, składanie kondolencji, płacz jej najbliższych.... teraz nic nie miało znaczenia. Widziała już tyle śmierci, a to dalej bolało tak bardzo. Straciła jednego z bliższych kotów.... nie mogła mu pomóc, gdy umierał na jej oczach. Wtuliła się w jego sierść, ciągle podświadomie licząc, że się jeszcze obudzi.... że zaśmieje się, poliże ją po policzku i obiecuje wspólny spacer. Nie poruszył się, gdy płakała w jego futro.