Od Skały (Skalnej Łapy) CD Leszczynowej Bryzy

- Ale… - zawahała się na moment. To, co mówił kocur, brzmiało interesująco, przez co naprawdę miała ochotę go wysłuchać i w pełni dopytać o te wszystkie owocki. Z drugiej strony, babranie się w roślinach to robota medyków, a ona ze swoimi ambicjami na bycie wspaniałą wojowniczką nie miała czasu na takie pierdoły. – Czekaj, czyli… jest to bardzo ważne, by wiedzieć cokolwiek? – spytała. Jej mały móżdżek dawno aż tak intensywnie nie pracował, analizując więcej niż jedną sprawę na raz. Rzeczywiście, ci od ziółek nie zawsze mogli być w pobliżu, kiedy są potrzebni, więc chyba wypadałoby umieć sobie poradzić.
- Przecież mówię, że to jedyny sposób na przetrwanie. Nigdy nie wiesz, kiedy zostaniesz zraniona na kompletnym odludziu. Tylko odpowiednie rośliny sprawią, że będziesz mogła dalej żyć. Inaczej po tobie – westchnął. Z pewnością wiedział, iż z każdym zdaniem tylko bardziej zachęcał kociaka do rozmowy.
- No ale jeśli będę naprawdę super dobrą, w sumie to najlepszą wojowniczką, to nie dopuszczę nigdy do takiej sytuacji i zawsze będę mogła wszystko załatwić siłą! – miauknęła zadowolona z tego, do czego samodzielnie doszła w swoim łebku.
Rudy spojrzał na nią z niedowierzaniem i pokręcił głową..
- Nic nie rozumiesz, co? – zaśmiał się – Możesz być nie wiadomo jak silna, ale nic ci to nie da, kiedy zaatakuje cię zgraja wrogo nastawionych kotów, z której liczebnością nigdy sobie nie poradzisz. Istnieje też wiele innych stworzeń, z którymi nawet nie będziesz mogła porozmawiać, bo cię nie zrozumieją, a od razu zaatakują. Nie możesz polegać jedynie na sile. Musisz zacząć myśleć i otworzyć się na te medyczne sprawy, bo tylko to doprowadzi cię do jakiegokolwiek sukcesu. Dobry wojownik to taki, który potrafi używać mózgu lepiej od łap – oświadczył.
Skała przez dłuższą chwilę wpatrywała się w niego w milczeniu.
- Oh… Brzmisz na mądrego i chyba serio jesteś mądry.. – mruknęła, po czym momentalnie zerwała się na równe łapy – To opowiesz mi coś o tych roślinkach? Ale nie przynudzaj, tylko mów, jak jest naprawdę. – miauknęła z powagą, spoglądając na siedzącego po drugiej stronie żłobka brata. Gdyby chciała usłyszeć coś nudnego, to po prostu by sobie z nim pogadała. A tak to może się czegoś nauczyć od nowego osobnika, który wydawał się być naprawdę inteligenty.
- No więc.. – ledwo zaczął, a ktoś przyszedł z zewnątrz, przerywając mu.
- Leszczynowa Bryzo, chodź, to pilne – mruknął i od razu wybiegł. Modrzewiowa Kora akurat się obudził, więc rudy kiwnął mu głową na pożegnanie i skierował się do wyjścia.
- Ej! Miałeś mi o czymś powiedzieć – obruszyła się czarna, goniąc za nim.
- Nie dziś, kiedyś jeszcze o tym porozmawiamy – odparł tylko i zniknął w przejściu, pozostawiając zaciekawioną kotkę bez jakiejkolwiek wiedzy, która by ją usatysfakcjonowała.

***** 

Będąc uczniem w jej życiu pojawiły się w końcu jakieś zadania do wykonywania, dzięki którym nie nudziła się, a i nieustannie mogła się przemieszczać, co też sprawiało, iż tak naprawdę ciągle ćwiczyła. Ruch był dla niej niezwykle ważny, bo w ten sposób trenowała swoje ciało, by pewnego dnia zostać najsilniejszą wojowniczką wszystkich klanów.
Niosąc raz mech dla starszych, spostrzegła kątem oka rudawe futro. Momentalnie przypomniała sobie o wszystkim i ruszyła pędem do kocura, blokując mu drogę.
- Nie zapomniałam! – rzuciła na starcie – Miałeś mi opowiedzieć o roślinkach, pamiętasz? Wtedy, w żłobku. Byłam wtedy kociakiem, ale teraz jestem uczniem i już nigdzie nie możesz uciec! Więc teraz musisz mi koniecznie coś powiedzieć, bo jeśli ma mnie to uczynić w przyszłości lepszą wojowniczką, to muszę to wiedzieć już teraz! – oświadczyła, wbijając w niego natarczywe spojrzenie.

<Leszczynowa Bryzo? >