Od Zaćmionej Łapy

Zaćmiona Łapa to średniego rozmiaru kotka o żółtych oczach oraz futrze, które wyglądem przypomina dwa koty przecięte na pół. Jedna z połówek kotki jest czarna, zaś druga ruda pokryta licznymi pręgami na ciele. Ten wygląd sprawia, że Zaćmiona Łapa jest jedyna w swoim rodzaju. Wspomniana wcześniej uczennica właśnie przesiadywała w legowisku medyka, gdy nagle do środka wpadł znajomy jej kocurek. Był to Mysia Łapa, świeżo mianowany uczeń, który nie tak dawno dołączył do ich klanu jako kociak. Nim się koteczka obejrzała, ten już rozpoczął swój trening… Dosyć szybko ten czas mija. Za szybko…
— Zaćmiona Łapo! — miauknął kocurek, tylko aby w następnej chwili dopadł go atak kaszlu… Kaszel? Może to tylko chrypka? Jednak nie, gdy koteczka usłyszała, jak w oddali kolejny kot kaszle, ta poczuła się jakby miała zaraz paść na pysk i nie wstać. Epidemia kaszlu, tylko tego brakowało, wręcz wspaniale…
— Mysia Łapo, proszę ciebie, nie mów mi że to jest kaszel… — powiedziała uczennica, patrząc na niego jakby kocurek zabił jej rodzinę, na co ten się zaśmiał.
— Oczywiście, że to kaszel! Właśnie przyszedłem ci o nim powiedzieć! — pisnął uradowany tym faktem. Cóż… Dobrze, że kocur powiedział jej o chorobie, ale dlaczego on jest taki szczęśliwy?
— Dziękuję, że mi o tym mówisz ale dlaczego tak się cieszysz? — zapytała nareszcie, nie mogąc powstrzymać pytania.
— Oh, to oczywiste, Zaćmienie! Jak jestem chory nie muszę trenować, czyż nie? — wyjaśnił kocur, uśmiechając się od ucha do ucha. Fakt, to był powód do szczęścia.
— Okej, muszę ci przyznać rację… To jest powód do szczęścia. — odpowiedziała, cicho się śmiejąc. Ten kocurek miał w sobie to coś co przyciągało innych do niego niczym magnes. To jest dopiero talent. — A teraz mów, co ci dokładnie jest?
— Kaszlę! — odpowiedział krótko, na co kotka musiała się powstrzymać aby nie walnąć głową w ścianę.
— Cóż, tyle to i ja widzę jak i słyszę… — miauknęła krzywiąc się, gdy usłyszała głośny kaszel gdzieś z centrum obozu. Kocurek oczywiście to też usłyszał, gdzie odpowiedzią jego był nerwowy śmiech.
— Kaszle na zielono, to dobrze czy źle? — zapytał, na co kotka westchnęła, czując jednocześnie mieszankę stresu jak i ulgi. Przynajmniej nie pluł krwią, zawsze jakiś plus czyż nie?
— To… Dobrze. Podam ci szybko odrobinę kocimiętki i w mgnieniu oka ci ten kaszel przejdzie… — miauknęła Zaćmiona Łapa wyciągając z magazynku zielono-szaro gałązkę, oraz roślinkę na długiej łodydze z kwiatkami na czubku oraz liśćmi. — Proszę, zjedz to. Podałam ci krwiściąg oraz kocimiętkę, jedno ci wzmocni organizm, a drugie pozbędzie się kaszlu… Może nie będzie to idealne w smaku, ale najważniejsze jest to, że zioło zadziała. — dodała kotka, podając uczniowi zioło pod nos, na co ten je prędko wziął do pyska i zjadł, automatycznie się krzywiąc.
— Eugh… Dziękuję Zaćmiona Łapo… — mruknął, zniesmaczony.
— Do usług. Połóż się teraz na legowisku dla chorych na czas twojej choroby, aby upewnić się, że nie rozniesiesz jej po całym klanie… Później do ciebie zajrzę i gdy będzie potrzeba to podam drugą dawkę. — zakończyła kotka w ten sposób swoją wypowiedź. Mysia Łapa jeszcze raz jej podziękował, a następnie udał się na wyznaczone przez kotkę miejsce w oddzielnej sekcji legowiska medyków.

[504 słowa - trening medyka]

[przyznano 10%]

Event NPC: Mysia Łapa

Wyleczeni: Mysia Łapa