BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 27 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

03 marca 2021

Od Nostalgii CD. Szyszki

Nostalgia westchnęła, próbując się powtrzymać od brzydkich słów. Musiała pamiętać, że ten nieuk to nadal kociak Szyszki. 
— Już ma dwadzieścia księżyców na karku, a nadal nic nie potrafi złapać. — mruknęła niezadowolona, bijąc ogonem o ziemię. — On mnie w ogóle nie słucha. Weź mu coś powiedz. Postrasz starszyzną czy wygnaniem. Cokolwiek. — syknęła na czarnego.
Głóg położył uszy i prędko schował się za matką.
— No widzisz to? — prychnęła. — Jak mam z nim ćwiczyć, jak się chowa, gdy tylko podniosę głos. 
Szyszka spojrzała na swoją zastępczynie, a to na syna. Westchnęła cicho, próbując uzbierać myśli. 
— Głogu, czemu nie słuchasz Nostalgii? — zapytała syna. — Może jest trochę straszna, ale to naprawdę dobra kotka. — miauknęła spokojnie do czarnego. 
Drobny kocur spojrzał niepewnie na liderkę.
— Ja... ja naprawdę słucham się Nostalgii. — mruknął cicho uczeń. — Naprawdę. Pamiętam jej każde słowo. Po prostu... nie umiem tego tak dobrze powtórzyć. — schował pysk pod łapami. — Denerwuję się. 
Nostalgia wywróciła ślipiami. Sranie w banie. Lepszej wymówki dzieciak sobie wymyślić nie mógł. Trzepnęła ogonem. 
— Chyba mu nie wierzysz. — miauknęła do liderki. 
Czarna przejechała delikatnie ogonem po grzbiecie syna. 
— Wątpię by kłamał. — mruknęła Szyszka. — Ale też nie można tego tak zostawić. Ma wiedzę, ale brakuje mu pewności siebie. — westchnęła. 
— No więc co teraz? — zapytała Nostalgia. — Nie wyczaruję mu magicznie pewności siebie. Ma gadać do kałuży, że jest czegoś wart? 
Szyszka spojrzała na nią karcącym spojrzeniem i dała znak by odeszli od kocura.
— Nostalgio, dobrze wiem, że chcesz dla niego jak najlepiej. — zaczęła liderka. — Ale może spróbuj być wobec niego nieco mniej... krytyczna? 
Szylkretka zmarszczyła brwi. Jak była zbyt delikatna to Obłok skończyła bez jednej łapy, a uczeń Iskry umarł. Trzepnęła ogonem. Jakoś Bocian przetrwał jej trening i nie marudził. Wyrósł na porządnego wojownika i wszystko super. Ale nie Głóg pierdoła musiał mieć swoje urojenia. 
— Postaram się. — mruknęła niezadowolona. 
Szyszka była zbyt uległa wobec tego bachora. Pewnie gdyby nie był jej sama by dała w bęcki. 
— Dziękuję. — mruknęła czarna, uśmiechając się lekko. 
— N-nie ma sprawy. — burknęła i odbiegła. 

* * *

Sokół padł. Jej odwieczny wróg w końcu zdechł. Przeżyła lisiego bobka. Dobry humor nie schodził z szylkretki. Od razu życie stało się jakoś milsze i lżejsze. Z uśmiechem na pysku maszerowała przez obozowisko. Był taki słoneczny piękny dzień. Liście opadały na ziemię, zdobiąc ją wszelakimi barwami, a ciężkie jabłka spadały z jabłoni co jakiś czas, uderzając w łeb uczniów. Uwielbiała z Golec oglądać jak te durne młodziki stają się ofiarami drzew. 
— Piękny dzień, co? — mruknęła do Szyszki. 
Kotka jak głupia płakała za tą mysią strawą. Nostalgia miała ochotę nakopać nawet martwemu Sokołowi, że przez niego czarna zmarkotniała. No co za frajer. Trzepnęła ogonem. 
— Na pewno patrzy na ciebie z gwiazd, czy coś. — starała się pocieszyć liderkę. 

<Szyszko?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz