Od Deszczowego Futra C. D Dziczej Łapy

jagodowy dżem zrobiony

Tego dnia chyba nie zapomni przez całe swoje życie.
Odkąd tylko został mianowany, chyba nigdy tak bardzo w życiu nie chciał na powrót zostać uczniem. Jastrzębi Szpon był jak wrzód na tyłku. Nie dawał mu żadnego spokoju, wysyłał na każdy patrol czy to łowiecki, czy graniczny. Deszczowe Futro wyglądał jak cień samego siebie, jednak nie dawał tego po sobie poznać. Nie mógł pokazać, że jest słaby, zjedliby go. Może nie dosłownie, ale nadal.
Napędzała go złość skierowana w kierunku Jagodowej Gwiazdy. Od czasu ceremonii jego i Tonącego Słońca żaden uczeń ani kociak nie został mianowany. Tak jakby lider nie miał ochoty tego robić. Dzieciaki cioci Żwirki powinny już kończyć treningi, a kisili się w żłobku. Dodatkowo, ilekroć widział jego parszywy uśmieszek, gdy wychodził lub wracał z Oszronioną Łapą z treningów, miał ochotę wydrapać mu oczy.
Wszystko z powodu jednego głupiego uczucia, które często nawiedzało go w towarzystwie krótkołapej. Nie potrafił jednak go z niczym porównać, więc pozostawało ono dla niego niewiadomą. Często sprawiało, że czuł się w pobliżu niej nieswojo. Rzadko udawało się im podtrzymać rozmowę, która najczęściej sprowadzała się do tematu pogody. Gdy pytał się o trening, Oszroniona Łapa milkła lub odpowiadała wymijająco.
Od jakiegoś czasu zauważył, że cichła coraz bardziej. Czasem zauważał w jej oczach cień strachu, gdy jakikolwiek kocur do niej podchodził. Nawet Dzicza Łapa, co było co najmniej niepokojące.
Wracając, Deszczowe Futro martwił się o szylkretkę. Chciał jej w jakiś sposób pomóc, tylko nie wiedział jak.
Tego dnia wracał z kolejnego patrolu, ledwo wlecząc za sobą łapy. Był z nim jeszcze Bursztynowa Bryza, jednak na nieszczęście także Rybka, która postanowiła wyjść ze żłobka. To co, że była królową. Sama zgłosiła się do patrolu, a Jastrzębi Szpon nie oponował. Był więc zostawiony sam na sam z Lipową Łapą, która rzucała mu raz po raz mordercze spojrzenia. Nie dość, że ona, to napatoczył się też ni stąd, ni z owąd Dzicza Łapa, wracający z polowania. Hura, spotkanie Klubu „Zabijamy Wzrokiem” uznał za rozpoczęte.
Odetchnął z niebywałą ulgą, gdy znaleźli się w obozie. Może wreszcie będzie mógł odpocząć od tego wszystkiego i pospać chociaż przez moment.
— Deszczowe Futro… — legowisko chyba jeszcze musiało poczekać.
Oszroniona Łapa poprosiła go o rozmowę pod Płaczącym Strażnikiem. Zgodził się od razu, widząc jej spojrzenie, które mówiło mu, że jest to coś poważnego.
To, co tam usłyszał, wstrząsnęło nim do głębi. Patrzył się na szylkretkę nieobecnie, dopóki nie uciekła w stronę lasu. Nie zauważył odbiegającego burasa, chwilę stojąc niczym w transie. Otwierał i zamykał pysk, chcąc w jakiś sposób zareagować na usłyszane wieści. Oszroniona Łapa musiała… przejść coś takiego?
Wysunął pazury, jeżąc się niczym szczotka. Co za parszywa, zapchlona strawa dla wron! Powinien od dawna gnić gdzieś w lisiej dziurze, z dala od nich wszystkich. Już wcześniej uważał go za obłudnego kocura, jednak za taki czyn powinien cierpieć w Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd wieczne katusze. Przejechał pazurami po jednym z większych kamieni pod płaczącą wierzbą. Dźwięk, który wydobył się z jego gardła, brzmiał jak ryk wściekłej bestii. Nie daruje nikomu, kto będzie krzywdził jego klan, a zwłaszcza najdroższe mu koty.
Jego umysł przyćmiła biała gorączka, sprawiając, że w nosie miał swoje moralne wartości. Chciał sprawić, by Jagodowa Gwiazda cierpiał. Zrobić mu taką jesień średniowiecza, że zdechnie jednocześnie dziewięć razy i więcej już nie wstanie. Jaki on był głupi, żeby nie widzieć takich rzeczy. Dlatego Szron unikała tematu treningów, dlatego tak często drżała na każdy niespodziewany ruch z jego lub innego kocura strony. Biegł przez siebie w amoku, nie zwracając na nic uwagi. Dotarł do obozu, dysząc żądzą mordu i nienawiści.
Widząc Dziczą Łapę pod cielskiem lidera, jego źrenice zmieniły się w pionowe kreski. Tak nie będzie, więcej już nikogo nie zrani. Bez żadnego ostrzeżenia, rzucił się na Jagodową Gwiazdę, strącając go z Dzika i pozbawiając go tchu. Poturlali się jeszcze przez chwilę, gdzie w jakiś sposób czarnemu udało się uciec spod łap Deszczowego Futra. 
— Kolejne nic niewarte ścierwo — warknął ochryple lider — Też zamierzasz zginąć w szczytnym celu?!
Dymny kocur nawet się nie odezwał. Odzyskał na moment czystość myśli i spojrzał jeszcze na Dziczą Łapę. Widząc, że oddycha, odetchnął cicho z ulgą. Jak dobrze, że żyje. Nie potrafiłby znieść tego, że Oszroniona Łapa cierpiałaby jeszcze bardziej. Czemu ten głupek na niego nie zaczekał? Mieli te same intencje.
— Raczej zabić — wysyczał jadowicie, szastając wściekle ogonem.
Nie minęło uderzenie serca, a niebieski kocur rzucił się na Jagodową Gwiazdę. Syn Gepardziego Futra uśmiechnął się kpiąco, unikając szarży Deszczowego Futra. Cętkowany okręcił się zwinnie, jednak nie na tyle szybko, by móc dopaść go ponownie. Mimo odniesionych wcześniej przez Dziczą Łapę ran i starego wieku Jagodowa Gwiazda radził sobie w walce co najmniej dobrze. Był o wiele szybszy od niego i miał za sobą księżyce doświadczenia. Deszcz czuł się jak uczeń, który nie potrafił złapać jednej małej płotki. Parszywca zgubiła jednak zbyt duża pewność siebie.
Przymykał jedno oko, w które spływała mu stróżka krwi sącząca się z dziury po uchu.
Niebieski wojownik zgrabnie próbował go wymanewrować w kierunku miejsca zebrań tak, by tego nie zauważył. Atakował od strony otwartego ślepia, pozwalając mu się cofać. W którymś momencie po serii uników i trzaskaniu się po pyskach pazurami lider odbił się od kamienia, którym wspierana była kłoda przy jego legowisku. Odwrócił zaalarmowany głowę, na co Deszczowe Futro od dawna cierpliwie czekał. Rzucił się do kocura, zbijając go z nóg.
Widział przez moment jego przerażone spojrzenie, gdy leżał przyszpilony do ziemi jak jakiś mierny chłystek. Po chwili uśmiechnął się jednak szyderczo, patrząc w oczy dymnego kocura.
— Nie masz odwagi, by to zrobić — mruknął pewnie lider.
Tyle wystarczyło Deszczowemu Futru na podjęcie decyzji. Warknął głucho, odsłaniając zęby i wbijając pazury w ciało czarnego. Usłyszał pełen gniewu wrzask kocura, gdy złapał za jego szyję, zaciskając szczęki.
Trzymał szamoczącego się Jagodową Gwiazdę za gardło, przyciskając go łapami do ziemi. Na nic była jego szybkość w starciu z siłą niebieskiego wojownika. Syn Srebrnego Pyska rzucał się coraz słabiej, aż w końcu Deszczowe Futro mógł usłyszeć jego rzężenie. Chwile potem padł martwy, a puste granatowe oczy patrzyły się na niego z wyrzutem.
„Jak śmiałeś to zrobić nędzny kmiocie” zdawały się mówić „Ty nic niewarte lisie łajno!”
— I wzajemnie — mruknął nienawistnie w jego stronę, wypluwając z obrzydzeniem krew lidera.
Czekał, na to aż wstanie. Czekał, żeby zabić go jeszcze raz. I jeszcze raz. Tyle razy, ile będzie potrzeba. Minęło jednak kilkadziesiąt uderzeń serca, a kocur ni śmiał się podnosić.
Nie zauważył nawet, jak reszta Klanu Nocy zaczęła niepewnie podchodzić do nieruchomego ciała Jagodowej Gwiazdy. Nie zwrócił też uwagi na biało-czarną smugę, która wymknęła się z obozu.
Każdy mięsień Deszcza był gotowy, by ponownie rzucić się w jego kierunku.
Nos zdobiła szeroka rana, a uszy były w niezbyt dobrym stanie. Pysk i łapy zdobiła powoli zasychająca posoka.
Po dłuższym czasie, gdy czarny kocur nie podnosił się, Deszczowe Futro zrobił niepewny krok w tył. Poczuł wstręt do samego siebie. Zabił kota. Zabił bez żadnych skrupułów i chciał to zrobić ponownie. Należało mu się, wiedział o tym. Taki kot jak on nie powinien w ogóle istnieć na tym świecie.
…nie zmieniło to faktu, że uderzyły w niego wyrzuty sumienia.

< Oszroniona Łapo? >