Od Brzozowego Potoku

Spacerował w okolicy Drogi Grzmotu, oczywiście zachowując bezpieczną odległość. Wizja połamanych kości i zmiażdżonych narządów wewnętrznych przez łapy potworów, działała na niego jak kąpiel w lodowatym strumieniu. Mimo to, gdy przychodziła pora patrolu zawsze chciał być w grupie, która doglądała ten skrawek, który gdyby nie było Drogi Grzmotu graniczyłby ze Klanem Wilka. A skąd takie zainteresowanie u niego właśnie tym klanem? Wzięło ono początek podczas jednego z ostatnich patroli…
- Czemu Klan Klifu jest tak źle postrzegany? Słyszałem coś o jakiś wojnach ale to tylko urywane zdania – miauknął do Piaszczystej Mgły i Spopielonego Kwiatu.
Obie kotki się zamyśliły, jednak biała we plamy odskoczyła we krzaki za zdobyczą, został sam ze kremową wojowniczką.
- To zaczął Klan Nocy, ponoć coś się tyczyło zemsty ale dokładnie nie wiem, zaatakował nas, zginęło wtedy wiele kotów – odparła smutno – a potem chcieliśmy zmienić miejsce obozu aby w razie ponownego ataku, nie znali położenia naszego obozu, więc zaatakowaliśmy Klan Wilka, zrywając sojusz.
Zamyślił się, teraz więcej rozumiał ale wciąż odczuwał jakiś gorzki posmak we pyszczku, jakby irytację? Nie rozumiał skąd się u niego pojawiły negatywne odczucia. Spojrzał na kotkę.
- Dziękuję za wyjaśnienie, zapewne nie było dla ciebie łatwe, jestem wdzięczny – odparł i posłał jej delikatny uśmiech.
Właśnie tamtego dnia zrodziła się w nim pewnego rodzaju niepokój czy faktycznie jest tam gdzie trzeba oraz współczucie dla Klanu Wilka. Od tamtej pory przychodził tutaj i obserwował z ukrycia granicę raz na jakiś czas dostrzegając błysk kocich ślepi. Wahał się czy tam nie pójść, czy nie zobaczyć jak sobie radzą jego członkowie, wtedy natychmiast przed oczyma pojawiała się okrutna wizja walki ze kilkoma przeciwnikami naraz. Dzisiaj jednak czuł, że chęć jest silniejsza niż rozsądek. Obejrzał się czy nie ma żadnego rówieśnika w okolicy i skoczył we krzaki. Pruł na przód aż hałas przejeżdżających Potworów kuł uszy a nos drapany był przez spaliny. Zaraz dojrzał Drogę Grzmotu. Serce waliło jak młot, obejrzał się i odrzucił strach. Przebiegł najszybciej jak potrafił i gdy poczuł pod łapami miękką trawę odetchnął. Do jego nozdrzy doszła woń Klanu Wilka, ostrożnie stawiał kroki, bacznie obserwując teren. Aktualnie był sam środek dnia, więc doskonale widział, chociaż w nocy także nieźle jego oczy dawały sobie radę. Przeszedł trochę głębiej w ich terytorium i bacznie nasłuchiwał, bo istniała ogromna wręcz szansa, że napotka patrol. Doszedł w okolice Wielkiego Jaworu, i wtedy się zatrzymał.
Co on właśnie robił? Co on sobie myślał? Powinien być lojalny swojemu klanowi! Mimo to jednak nie potrafił ślepo być oddanym liderowi i klanowi, czuł, że wtedy jakby chciał robić dobrą minę do złej gry.
Dostrzegł kilka kotów, zapewne należały do patrolu. Zaczął się powoli cofać, ostrożnie stawiał kroki aby nie zainteresować ich. I wtedy usłyszał prychnięcie, serce mu stanęło. Odwrócił się i dostrzegł szylkretową kotkę ze najeżonym futrem i wysuniętym pazurkami.
- Co tu robisz chociaż odpowiedź mi się zdaję znam, szpiegu – wysyczała – nawet nie próbuj atakować, jak zauważyłeś tam są inni.
On szpiegiem? Atakować ją na jej własnym terytorium? Nie on chciał tylko się upewnić… że właśnie co? Lisi Bobek! Przełknął ślinę i się uspokoił, skoro już jest to musi przedstawić swoje intencje.
- Nie, ja nie szpieguję ani tym bardziej nie chciałem ciebie zaatakować, ciebie ani innego kota ze twojego klanu! – czuł jak nerwy go zjadają – ja po prostu chciałem zobaczyć… jak sobie radzicie.
Kotka zdawała się być zaskoczona, sierść jej delikatnie ale mimo to pazury miała wciąż wysunięte a w oczach wrogość.
- Już widzę jak wojownik Klanu Klifu martwi się o koty ze Klanu Wilka! Sami nas wypędziliście!
- Ja nie brałem w tym udziału, wtedy jeszcze nie należałem do Klanu Klifu – miauknął błagalnie, usłyszał, że ktoś się zbliża – proszę cię, nie oceniaj mnie na wzgląd poczynania mojego lidera, kiedy się o tym dowiedziałem, pragnąłem zobaczyć jak sobie radzicie, naprawdę! Ukryj mnie, nie pożałujesz!
Cętkowany Ogonie?