Od Miłostki CD. Sekrecika

Kilka wschodów słońca po ataku na Jaśminowiec

Zmierzyła kocura tak morderczym spojrzeniem, że niemal sama nie przestraszyła się swojej mordki, odbijającej się w jego ślepiach. Tak strasznie nie chciała, aby ktokolwiek się nią teraz przejmował. Każdy rodzaj uwagi był zły. Wszystko, co spotkało ją po tym jednym popołudniu... wszystko było złe. Nie było kota, który nie patrzył jej na łapy, nie było momentu, w którym była sama, nie było oddechu, który mogła wziąć w spokoju. Miała tego dosyć. Miała dość tego, że w ich oczach stała się jakimś nieprzewidywalnym potworem, jakąś bestią, która może w każdej chwili rozszarpać twoje potomstwo i zatruć ci starszą babkę. Po co jej była taka społeczność? Po co jej były koty, dla których jest jedynie emocjonalnym balastem i kolejną rzeczą, której muszą doglądać niczym nabuzowanego, krwiożerczego kociaka? No i po co jej był ten przygłupi, młodszy, słabszy i kompletnie bardziej bezużyteczny brat, który teraz wgapiał się w nią, oczekując jakiejś błyskotliwej odpowiedzi, a co gorsza tego, żeby podkuliła ogonem pod brzuch i od razu skierowała się z powrotem na gałąź, na swoje cieplutkie legowisko, gdzie zapadłaby w żałosny sen, po którym nastałby tylko jeszcze bardziej żałosny dzień wypełniony jakże żałosnymi obowiązkami. O nie. Tego Miłostka nie miała zamiaru tolerować. Nie teraz. Nie po tych wszystkich rzeczach, które musiała znieść.

— Ja jestem niespełna rozumu?! Czy ty widzisz, jak oni mnie traktują? Jak jakiegoś borsuczego bachora! Łażą za mną, wypytują, zatrzymują przed obozem... Wynosiłeś kiedyś mech zaszczany i zapocony przez własną matkę, ciotkę... jeszcze nie wiadomo kogo?! — warknęła w końcu, próbując jednak zachować względnie cichy ton. Usłyszała, że dzisiaj przy wejściu miał czatować ich ojciec, a to znaczy, że najpewniej dawno leżał już skulony pod krzewem, oddany w opiekuńcze objęcia Wszechmatki, z którego wyrwie go dopiero szturchnięcie zwiadowcy, prowadzącego pierwszy poranny patrol. To była jej szansa. Jedyna na długi, długi czas. 

— Żartujesz sobie, prawda? Jesteś aż tak ślepa, tak głupia? — Wojownik był szczerze zszokowany. 

— Nie? A wyglądam, jakby było mi do śmiechu? Wyglądam, jak ktoś, komu na myśli figle, dowcipy? — Teraz stała już całkowicie odwrócona do płowego przodem. 

— Jeśli figlami nazywasz skakanie innym do gardeł, to tak. Tak, wyglądasz. — Sekrecik owinął sobie ogon wokół łap. Miał być może nadzieje, że jego stoicka postawa sprawi, iż siostra wróci z nim do bezpiecznego legowiska. 

— Jak zaraz stąd nie wyjdę, to obiecuje, że faktycznie komuś skoczę.

— I dasz im to, czego dokładnie chcieli? To na co czekali? — Otworzył szerzej oczy. 
— Nie — wypluła zbyt głośno, zbyt szybko. — Dlatego rozwiąże to inaczej. 
— To znaczy?
— Odchodzę — wyrzuciła, jakby była to najbardziej codzienna decyzja. 
— Jesteś niepoważna? — zapytał ponownie. 
— Jestem w pełni poważna i pewna swoich czynów. — Zaczęła już wstawać, ale kocur ja uprzedził. 
— Nie idziesz sama — powiedział stanowczo, robiąc kolejne kilka kroków w jej kierunku. 
— Zatrudnisz mi niańkę? Kto to będzie... — Udała zamyśloną, stukając się pazurem w bok głowy. — Może motylek barwny, może sarenka... A może to zamienione w ptaszka Kruszynka... Hmmm, tyle możliwości. 
— Ja idę z tobą. — Wojownik przeszedł obok niej i skierował się ku wyjściu. Miłostka nastroszyła ogon. Odwróciła się i z szeroko rozwartymi oczami wpatrywała się w brata. W końcu on też zerknął przez bark w tył i złapał jej wzrok. — No co? Rozmyśliłaś się? 

— H-hej! Nie możesz! — Wystrzeliła za nim, doganiając go prędko. Miała ochotę złapać go za ogon i przycisnąć kamieniem, ale bała się, że piśnie, a to obudzi cały obóz. — H-h-hej! Prze-przestań! — Te słowa wyjęczała żałośnie. To miała być jej misja, jej zmiana...

— Jak masz zdradzać Owocowy Las, to chyba nie myślałaś, że pozwolę ci to robić samej, co? Nie bądź niemądra. — Szedł dalej przed siebie, co każdy krok ściszał trochę głos. 
— Nie mamrocz tak. Ojciec jest na warcie. Nawet jakbyś wrzeszczał i skakał niczym na wiewiórczych godach, nie ruszyłby wąsem. — Dogoniła go. 
— Oho! I to jeszcze staruszkowi pod nosem chcesz zwiewać. Nie masz serca. 
— Mam na nosie! — warknęła i dodała: — To jedyna szansa. Wiesz, jak rzadko dają mu to do roboty. Jest w tym potworny! Borsuki mogłyby nam roznieść cały obóz, a on przekręciłby się tylko na drugi bok.

— Chyba że usłyszałby pisk mamy. 
— No tak... Chyba że usłyszałby pisk mamy... — powtórzyła, zwieszając głowę. 
"Nie myśl o niej, nie myśl o nim. Nie możesz się rozmyślić; pożałujesz tego." — mówiła samej sobie na okrągło, próbując zatrzymać łzy, zbierające jej się w kącikach oczu. Nie mogła płakać, nie przy Sekreciku. 

— Ostatnia szansa — mruknął w końcu. Stali przed wyjściem. Słyszeli pomruki starszego wojownika z drugiej strony; spał spokojnie, głęboko i ani myślał przerywać swoich słodkich snów. Miłostka przełknęła ślinę i kiwnęła łbem. Razem, na paluszkach, przeszli przez tunel w krzewach. Nie patrzyła na czekoladowy, posiwiały pysk. Nie miała serca. W bezpiecznej odległości stanęła, a brat spojrzał na nią pytająco. Może spodziewał się, że szybko jej się odwidziało, ale... nie. Pointka czuła, jak ciężar spada jej z serca, a łapy w końcu stają się wolne i lekkie. Zimny, ale rozbudzający wiatr zadął jej w pierś, a ona odetchnęła głęboko. Następnie zaśmiała się bez kapki goryczy czy żalu. 
— Kto ostatni na Wrzosowej Polanie ten glut z nosa Ambrowiec! — zawołała i nie czekając na kocura, wystrzeliła do przodu. 

<Sekrecik?>