BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Wojna z Klanem Wilka i samotniczkami zakończyła się upokarzającą porażką. Klan Klifu stracił wielu wojowników – Miedziany Kieł, Jerzykową Werwę, Złotą Drogę oraz przywódczynię, Liściastą Gwiazdę. Nie obyło się również bez poważnych ran bitewnych, które odnieśli Źródlana Łuna, Promieniste Słońce i Jastrzębi Zew. Klan Wilka zajął teren Czarnych Gniazd i otaczającego je lasku, dołączając go do swojego terytorium. Klan Klifu z podkulonym ogonem wrócił do obozu, by pochować zmarłych, opatrzeć swoje rany i pogodzić się z gorzką świadomością zdrady – zarówno tej ze strony samotniczek, które obiecywały im sojusz, jak i członkini własnego Klanu, zabójczyni Zagubionego Obuwika i Melodyjnego Trelu, Zielonego Wzgórza. Klifiakom pozostaje czekać na decyzje ich nowego przywódcy, Judaszowcowej Gwiazdy. Kogo kocur mianuje swoim zastępcą? Co postanowi zrobić z Jagienką i Zielonym Wzgórzem, której bezpieczeństwa bez przerwy pilnuje Bożodrzewny Kaprys, gotowa rzucić się na każdego, kto podejdzie zbyt blisko?

W Klanie Nocy

Ostatni czas nie okazał się zbyt łaskawy dla Nocniaków. Poza nowo odkrytymi terenami, którym wielu pozwoliły zapomnieć nieco o krwawej wojnie z samotnikami, przodkowie nie pobłogosławili ich niemalże niczym więcej. Niedługo bowiem po zakończeniu eksploracji tajemniczego obszaru, doszło do tragedii — Mątwia Łapa, jedna z księżniczek, padła ofiarą morderstwa, którego sprawcy jak na razie nie odkryto. Pośmiertnie została odznaczona za swoje zasługi, otrzymując miano Mątwiego Marzenia. Nie złagodziło to jednak bólu jej bliskich po stracie młodej kotki. Nie mieli zresztą czasu uporać się z żałobą, bo zaledwie kilka wschodów słońca po tym przykrym wydarzeniu, doszło do prawdziwej katastrofy — powodzi. Dotąd zaufany żywioł odwrócił się przeciw Klanowi Nocy, porywając ze sobą życie i zdrowie niejednego kota, jakby odbierając zapłatę za księżyce swej dobroci, którą się z nimi dzielił. Po poległych pozostały jedynie szczątki i pojedyncze pamiątki, których nie zdołały porwać fale przed obniżeniem się poziomu wód, w konsekwencji czego następnego ranka udało się trafić na wiele przykrych znalezisk. Pomimo ciężkiej, ponurej atmosfery żałoby, wpływającej na niemalże wszystkich Nocniaków, normalne życie musiało dalej toczyć się swoim naturalnym rytmem.
Przeniesiono się więc do tymczasowego schronienia w lesie, gdzie uzupełniono zniszczone przez potop zapasy ziół oraz zwierzyny i zregenerowano siły. Następnie rozpoczęła się odbudowa poprzedniego obozu, która poszła dość sprawnie, dzięki ogromnemu zaangażowaniu i samozaparciu członków klanu — w pracach renowacyjnych pomagał bowiem niemalże każdy, od małego kocięcia aż po członków starszyzny. W konsekwencji tego, miejsce to podniosło się z ruin i wróciło do swojej dawnej świetności. Wciąż jednak pewne pozostałości katastrofy przypominają o niej Nocniakom, naruszając ich poczucie bezpieczeństwa. Zwłaszcza z krążącymi wśród kotów pogłoskami o tym, że powódź, która ich nawiedziła, nie była czymś przypadkowym — a zemstą rozchwianego żywiołu, mszczącego się na nich za śmierć członkini rodu. W obozie więc wciąż panuje niepokój, a nawet najmniejszy szmer sprawia, że każdy z wojowników machinalnie stroszy futro i wzmaga skupienie, obawiając się kolejnego zagrożenia.

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Dla owocniaków nadszedł trudny okres. Wszystko zaczęło się od śmierci wiekowej szamanki Świergot i jej partnerki, zastępczyni Gruszki. Za nią pociągnęły się śmierci liderki, rozpacz i tęsknota, które pociągnęła za sobą najmłodszą medyczkę, by skończyć na wybuchu epidemii zielonego kaszlu. Zmarło wiele kotów, jeszcze więcej wciąż walczy z chorobą, a pora nagich drzew tylko potęguje kryzys. Jeden z patroli miał niesamowite szczęście – natrafił na grupę wędrownych uzdrowicieli. Natychmiast wyraziła ona chęć pomocy. Derwisz, Jaskier i Jeżogłówka zostali tymczasowo przyjęci w progi Owocowego Lasu. Zamieszkują Upadłą Gwiazdę i dzielą się z tubylcami ziołami, pomocą, jak i również ciekawą wiedzą.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Wilka!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 7 grudnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

05 listopada 2025

Od Kory (Korowej Łapy) CD. Dębowej Łapy

Kocur wydawał się bardzo zirytowany brakiem obecności Słoty. Kora tego nie rozumiała, przecież teraz jej przyjaciółka była uczniem, to oczywiste, że musi dużo trenować. Sam zresztą też był uczniem i doskonale o tym wiedział! Chyba… A gdy zapytała go o imię, to zaczął monolog, równie oburzonym głosem. I wcale nie był miły… Kora była zmieszana, gdy ten tak agresywnie się przedstawił, kojarzyła imiona rodziców kocura, ale nie uważała tego za jakieś szczególnie ważne. Po prostu koty w klanie, do których ma mieć szacunek. Jak do wszystkich, oczywiście. Ten czekoladowy kocur chyba nie był uczony tego samego, bo gdy tylko równie już oburzona Kora, na hasło, że jej imię będzie ładniejsze później, otworzyła pyszczek, by coś powiedzieć, przerwał jej swoim puchatym ogonem i mruknął:
— Nie denerwuj się za bardzo, chyba nie chcesz być nielubiana przez popularnego ucznia, nieprawdaż? Ja cię przecież lubię.
Kora tylko zmrużyła oczy, analizując to, co jej powiedział. Jakim prawem on był niby popularny? Zresztą, wcale nie szukała towarzystwa, wolała samotność. No ale, chyba lepiej, żeby inni uczniowie ją lubili, prawda…? Westchnęła, odciągając jego ogon spod nosa.
— Nie brzmisz, jakbyś był miły — zauważyła.
— Bo jeszcze mnie nie znasz, jednak mogę to zmienić. — Uśmiechnął się i zaczął ciągnąć ją do wyjścia. Kora od razu się stawiała, ale oczywiste było, że nie poradzi sobie z siła ucznia. — Pójdziemy do moich przyjaciół, których możesz polubić i poznasz nas wszystkich lepiej w rozmowie — dodał jeszcze, co wcale Kory nie przekonało.
Jednak kotka nic nie powiedziała. Wątpiła, że to cokolwiek da, więc po prostu pozwoliła się starszemu wyciągnąć i zaprowadzić do grona uczniów. Gdy ją przedstawił, pochyliła się tylko bez słowa i usiadła gdzieś z boku. Nie odzywała się za wiele niepytana, siedziała z boku, wsłuchując się w rozmowy uczniów i unosząc brew na durne żarty. To był bardzo nie jej typ towarzystwa… Ale nie narzekała, przynajmniej nie było tu tak nudno, jak w żłobku. Zresztą, dwójka kocurów skupiła na niej swoją uwagę i zaczęli ją o wszystko wypytywać, więc zmuszona była odpowiadać, co też jakoś zabijało czas.

Teraźniejszość.

Kora już od jakiegoś czasu z dumą nosiła swoje imię ucznia. No i zaczęła treningi! Wraz z Dyniową Skórą codziennie coś robili. Najczęściej wspinali się na drzewa, no albo kotka uczyła Kory ataków, bo ta przecież miała bić się z innym uczniem… Dziś jednak ruda stwierdziła, że szylkretka musi nauczyć się też poruszać w tunelach.
— Tunele są ciemne, więc nie będziesz nic widzieć — ostrzegła. — Więc czego musisz używać?
— Innych zmysłów.
— Dokładnie! Będę iść trochę przed tobą, abyś miała zapach, ale wyjdę wcześniej. Jak się zgubisz, to poczekaj, znajdę cię — zapewniła, stając przed wejściem do tunelu. — Policz do pięciu i wejdź za mną. Idź za moim zapachem.
— W porządku. — Kora kiwnęła głową.
Mentorka weszła do tunelu, a kotka w głowie odliczała do pięciu, przy okazji z każdą liczbą biorąc głęboki wdech. Wreszcie również wepchnęła się do tunelu i przyłożyła nos do ziemi. Musi się skupić, tam nie było bezpiecznie… Piołunowy Dym ostrzegał ją przed tunelami, gdy ta była jeszcze mała. “Jest tam pełno przejść, które donikąd nie prowadzą. I dziur, w które możesz wpaść!” mówił. Dlatego musiała się skupić, bo nie widziała tego niebezpieczeństwa. Mogla tylko nasłuchiwać… Dlatego z nosem przy ziemi i nastawionymi uszami szła za zapachem mentorki, chociaż zapachy innych kotów jej przeszkadzały. Szybko zgubiła trop, lecz szła przed siebie, nasłuchując. Kotka nie mogła być daleko, bo czasem słyszała jej szurający ogon. Jednak ktoś wpadający na nią totalnie ją rozproszył, krzyknęła przestraszona, a potem spojrzała na zarys nieznajomego kota.
— Ała — miauknęła niezadowolona. — Uważaj, jak chodzisz!
— Jakbyś tylko usłyszała, że nadchodzę, to zrobiłabyś unik, albo cofnęła się do jakiejś szczeliny! — prychnął znajomy głos. No oczywiście, że Dębowa Łapa! Kto inny był tak… Głupi! — A teraz, gdzie jest drugiej wejście do tuneli?
Prychnęła na jego pytanie. Przecież był starszy, czemu ona miała mu pomagać? Sama tu była pierwszy raz! Nie przepadała za tym zbyt pewnym siebie czekoladowym kocurem i tak naprawdę nadal rozmawiała z nim tylko dlatego, że Słota go lubiła.
— Sama nie wiem. Rozproszyłeś mnie. — Wywróciła oczyma.
— To lepiej się odnajdź!
Kora ugryzła się w język, aby nie powiedzieć czegoś niemiłego. Ostatecznie to przez niego teraz rozmawiała z uczniami, a nie siedziała z boku. Znaczy, jasne, towarzystwo nie było jej potrzebne, ale gdy już je miała, to nie chciała go przynajmniej tracić.
— Dobrze — mruknęła za to. — Ale musisz być cicho.
— Tylko znajdź wyjście… — mruknął, ale faktycznie się uciszył.
Kotka znów przyłożyła nos do ziemi i ruszyła w wybraną przez siebie stronę, nasłuchując tylko czy wielki i niezwyciężony, zagubiony w tunelach, Dębek idzie za nią.

<Dębowa Łapo?>
[750 słów + nawigacja w tunelach]

[przyznano 15% + 5%]
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)