Nikt nie mógł przewidzieć śmierci tych dwóch kotów, tak bliskich Bluszczowemu Pnączu.
Chociaż w rzeczywistości był ktoś, kto powinien już dawno zwrócić uwagę na ich problemy zdrowotne. I tym kimś był nie kto inny, jak on sam. Główny medyk Klanu Klifu, w którym wielu pokładało nadzieję, kiedy zdawało się, że konają wykończeni od choroby. Nie wiedział jednak, jak długo będą tak o nim myśleć, skoro nie potrafił pomóc bratu. To właśnie dla niego starał się być jak najlepszym w swojej pracy.
Do dziś pamiętał dzień ich mianowania. Kiedy wyszło na jaw, że Bluszcz zamierza podążać inną, uczniowską ścieżką. Sam już nie wiedział, dlaczego nie poinformował o tym wcześniej burego. Jego zdezorientowany wyraz pyszczka utknął mu we wspomnieniach. To spojrzenie, mówiące wprost „Jak mogłeś mi to zrobić? Jak mogłeś mnie zdradzić?”.
Zadrżał. Nie powinien roztrząsać przeszłości. Szczególnie teraz, gdy Srocze Pióro nie żył i tak naprawdę nie dało się z tym nic zrobić. Nie mógł go kolejny raz przeprosić. Jedyne co, to musiał pogodzić się z jego stratą.
Nie było to proste. Przecież jeszcze chwilę przed jego śmiercią rozmawiali ze sobą. Normalnie, jak gdyby nigdy nic. Tematy bywały różne i choć to liliowy miał więcej do powiedzenia, wydawało mu się, że buremu nic się nie działo. Nie zauważył, że coś jest nie tak, kiedy się z nim żegnał. Dał mu odejść, za co winił się coraz bardziej.
Znaleźli go z umazanym krwią pyskiem, a to tylko bardziej zadręczało Bluszcza. Sroczek był chory. Jego wątłe ciało wydawało mu się wtedy tak drobne, że nie był w stanie powiedzieć, co tak naprawdę było przyczyną śmierci. Był tak rozkojarzony, że jedyne co przychodziło mu do głowy, to myśl, że zawinił.
– Bluszczowe Pnącze!
Z początku zignorował wołanie. Dopiero zdanie sobie sprawy, że w tym momencie może dziać się komuś krzywda i jest gdzieś potrzebny, wytrąciło go z rozmyśleń. Powlókł wzrokiem za zbliżającą się ku niemu sylwetką, będącą już jedną z ostatnich żywych i bliskich mu osób.
– Co się dzieje, Cicha Kołysanko? – spytał, znowu starając się narzucić na pysk pogodny wyraz. Miał być w końcu dla innych wsparciem, a nie zbędnym zmartwieniem.
– Nie wytrzymuję już z nim! Truskawkowa Łapa mnie prędzej wykończy, niż będę w stanie zrobić z niego medyka! – jęknęła, siadając obok niego i grzebiąc łapą w stosie roślin leczniczych. – Nie sądziłam, że będzie z nim tyle roboty! – kontynuowała swoje żale.
– Truskawkowa Łapa tylko wydaje się problematyczny. Weź pod uwagę, że robi to przede wszystkim dla Firletkowego P… - Głos mu się załamał, na wspomnienie dawnej medyczki. Ona również była wspaniała, jak i Bursztynowy Pył. Ich dwójka zbudowała jego dzieciństwo i nauczyła go wszystkiego, co tylko się dało. A teraz to on był najstarszym medykiem, posiadającym własną asystentkę, która zwierzała mu się nieustannie z problemów z uczniem. – Dla Firletkowego Płatka – poprawił się. – Myślę, że powinnaś być dla niego bardziej wyrozumiała. Widzę w nim potencjał, a ty musisz pomóc mu go wykorzystać. Postaraj się być cierpliwa – poprosił, uśmiechając się do niej łagodnie.
– Łatwiej mówić niż zrobić – burknęła, machając z niezadowoleniem ogonem. – No dobrze. Spróbuję być spokojniejsza, ale nie licz, że będę aż tak spokojna jak ty jesteś – dodała.
– Dziękuję – miauknął rozbawiony i wziął głęboki oddech. – Chyba przejdę się na spacer pozbierać trochę ziół…
– O, świetny pomysł. Z kim idziesz? – zagadnęła, zrywając się na równe łapy.
– Tak właściwie to chętnie poszedłbym sam – przyznał, spoglądając dyskretnie na jej reakcje.
– Nie ma mowy. Poczekaj tu chwilę, znajdę ci jakiegoś wolnego wojownika do pomocy. Przyda się do noszenia roślin – rzuciła, cicho się śmiejąc i czmychając z legowiska.
Bluszcz nie zamierzał czekać. Wyszedł i rozejrzał się po obozie, który tętnił życiem. Koty dzieliły się językami, jadły wspólne posiłki i żartowały, siedząc przy pniach drzew. Wszystko wydawało się być w normie, chociaż dopiero co zmarł im lider, wspaniały wojownik, a jeszcze wcześniej – niczemu winna uczennica.
Uciekł do lasu. Dawno nie biegał i czuł, jak szybsze tempo wykańcza jego oddech. Mimo to nie zatrzymywał się, dopóki szmer obozu nie ucichł. Gdy pozostał sam na sam z własnymi myślami, poczuł się lepiej.
Uwielbiał Klan Klifu. Szanował każdego wojownika i był niezwykle dumny z możliwości bycia częścią tak wspaniałego społeczeństwa. Nie mógł jednak ukryć swego zagubienia. Od czasów śmierci matki łapały go wyrzuty sumienia, że to wszystko to jego wina.
Powstrzymał się od łez. Nigdy nie płakał. Nie uważał tego za oznakę słabości, ale po prostu nie miał ku temu powodów. Aż do teraz, gdy jego rodzina i bliscy byli w całkowicie innym położeniu, niż on.
Podniósł wzrok ku niebu, próbując doszukać się znaku o ich obecności wśród gwiazd. Czy byli razem? Czy kiedy i na niego przyjdzie pora, znajdzie się wśród nich miejsce dla niego? Będzie mógł przeprosić ich za wszystkie swe błędy i otrzymać przebaczenie?
Przełknął ślinę. Mogą minąć księżyce, nim będzie mu dane się o tym przekonać.
Pochylił głowę, obserwując, jak jego łzy tworzą pod nim niewielką kałużę. Czuł się słaby. Pierwszy raz w życiu nie wiedział, co ma zrobić. Jak miał sobie poradzić, będąc sam? Dlaczego śmierć była czymś tak niespodziewanym? Nie można było się z nikim pożegnać, tylko pewnego dnia po prostu się kogoś traciło, nie zdając sobie sprawę, że poprzednia rozmowa była tą ostatnią.
Zadrżał, słysząc blisko siebie szelest liści. Ale nie miał ani odwagi, ani sił, aby podnieść głowę i zbadać to. Chciał po prostu dostać odpowiedź na wszelkie martwiące go sprawy. Potrzebował wiedzieć, co ma teraz zrobić, aby przestać się tym wszystkim zadręczać.
Rozwiązanie jego wszystkich problemów pojawiło się wręcz znikąd. To był ułamek sekundy, nim ciemny i duży kształt zaszarżował na niego zza pobliskiego krzaka. Dzikie zwierzę było zbyt szybkie, by mógł odskoczyć od jego ataku.
Nie bolało tak bardzo, jak się spodziewał. Fala cierpienia wcale nie zalała jego ciała. Dopiero po paru sekundach zdał sobie sprawę, że umiera. Ale nie bał się, ani nie smucił. Wręcz w ostatnich chwilach, na jego pysku pojawił się słaby uśmiech.
Był szczęśliwy. Szczególnie wtedy, gdy jasność rozświetliła jego otoczenie, a w oddali spostrzegł różne, kocie sylwetki. Widział dwie postacie, które zwróciły jego uwagę.
Cieszył się, bo nie musiał się już niczym przejmować. Spokój zapanował nad jego duszą, gdy znalazł się blisko matki i brata. Wtedy dopiero uznał, że jego życie było udane. A wywnioskował to tylko po najpiękniejszym zakończeniu, jakiego nawet nie oczekiwał.
Skończył wśród tych, których kochał najbardziej.
BLOGOWE WIEŚCI
BLOGOWE WIEŚCI
W Klanie Burzy
Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkęW Klanie Klifu
Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?W Klanie Nocy
Wiele księżyców zajęło, by Klan Nocy podniósł się z zgliszczy po strasznej powodzi. Niestety i w tym czasie wśród szuwarów nie mogło być spokojnie, gdyż w szeregach wojowników żył zdrajca i morderca. Jego czyny prędzej czy później ujrzały światło dzienne, a rudy wojownik, niejaki Pluskający Potok, dostąpił egzekucji z wyroku Spienionej Gwiazdy oraz reszty klanu. Sam czyn stracenia wykonał Szałwiowe Serce, książę i zarazem potomek nowej liderki klanu. Kolejnym hucznym wydarzeniem było przekazanie władzy dotychczasowej liderki. Klan stanął przed wyborem zagłosowania na Mandarynkowe Pióro bądź Algową Strugę, które dotychczas pełniły rolę zastępczyń. W demokratycznym głosowaniu wojownicy wybrali srebrną kotkę jako nową liderkę. Spieniona Gwiazda odeszła na zasłużoną emeryturę, gdzie ostatnie chwile swojego życia spędziła z bliskimi kotami. W noc zgromadzenie, kiedy to przodkowie zstąpili na ziemię w blasku pełni, odeszli z trzema duszami, których ciała zostały znalezione wtulone w siebie nawzajem. W tej cichej śmierci klan pożegnał Spienioną Gwiazdę, dotychczasową piastunkę Kotewkowy Powiew, która niejednego z wojowników wychowała za kociaka, oraz Kolcolistne Kwiecie. Klan jednak nie mógł długo opłakiwać starszych, gdyż na ich językach znajdowało się imię pewnej czekoladowej szylkretki i to kolejnej wśród najmłodszych członków. Niektórzy uważają, że to zły omen od gwiezdnych przodków, którzy jakoby ostrzegali Nocniaków, by Ci nie wystawiali ich przychylności na próbę.Szybko jednak klanem wstrząsnęła wieść o kolejnej zdradzie, tym razem ze strony członka rodu. Błękitna Laguna wyjawił z gałęzi sumaka sekret swojego brata. Całemu klanu obwieścił, iż point od księżyców spotyka się z kaleką wojowniczką z Klanu Klifu, a na potwierdzenie słów księcia, Porywisty Sztorm wspięła się na sumak i przyznała, że na własne oczy widziała, jak oskarżony kierował się w stronę granicy z Klanem Klifu. "Zdrajca" został uziemiony z zakazem opuszczania obozu na czas nieokreślony, lecz nie wiadomo czy to ostateczna kara, jaka spotka kocura, czy dopiero jej początek. Czy w klanie zapanuje upragniony spokój? Jakie liderka ma plany względem klanu, mając w swych łapach władzę?
W Klanie Wilka
Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).
W Owocowym Lesie
Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?W Betonowym Świecie
nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.MIOTY
Mioty
Miot w Klanie Burzy!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)
Miot w Owocowym Lesie!
(brak wolnych miejsc!)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz