Od Kwiatu Jaśminu

Dawniej zieloną trawę pokryła gruba warstwa białego puchu. Płatki śniegu wirowały w delikatnym tańcu. Ogołocone z liści drzewa uginały się pod naporem mocnego, chłodnego wiatru. Zwierzyny ubywało z każdym dniem, który był zimniejszym od poprzedniego. Przeminął dawny blask, którym słońce dawało nam chęci do polowania, patroli lub nawet zwykłych spacerów. Dni mijały powoli i leniwie. Nawet jeśli do zamkniętej stodoły nie wpadał mroźny wiatr w duszy każdy kot czuł Porę Nagich Drzew. Długa sierść dawała ochronę przed zimnem, ale nie mogła całkowicie zaoferować mi ciepła. Dawno pogodziłam się z myślą, że nie będzie jak dawniej. Nie wrócę do matki i rodzeństwa, nigdy nie poznam uczucia jakie czuje się podczas mianowania na ucznia, a potem na wojownika. Para samotników, która kazała mi siebie nazywać rodzicami, kazała mi tej nocy pilnować stodoły w której spali, jakby ta miała nagle dostać nóżek i sobie pójść. Księżyc niedawno zajął miejsce na samym środku nocnego nieba. Zwinięta w mały kłębek siedziałam w jakimś suchym gąszczu. Byłam potwornie zmęczona jednak ze wszystkich sił próbowałam wytężyć zmysły i nie zasnąć. Wiem, że gdyby mnie rankiem zastali śpiącą tutaj, skończyłabym pewnie jak ten idiota Widoczek. Nawet ciesze się, że go już nie ma. Był strasznie denerwujący. Jedyną rzeczą na którą mam aktualnie ochotę to długi, głęboki sen. Z tych pasjonujących, jak odchody myszy przemyśleń , wyrwał mnie jakiś szelest w pobliżu. Może to tylko jakaś mysz czy inny mały zwierz, ale coś w mojej głowie szepnęło mi, że powinnam to sprawdzić, bo inaczej zanudzę się tu na śmierć. Leniwie wstałam i wyszłam z suchej kryjówki. Od razu poczułam nieprzyjemne uczucie stania się bardzo szybko bardzo mokrym. Zanim zdążyłam postawić choć jeden krok, usłyszałam skrzypnięcie drzwi od stodoły. Obróciłam się i zobaczyłam  ciemnoniebieskie oko wlepione w moją osobę, właśnie teraz zdałam sobie sprawę, że wyglądam jakbym chciała jak najszybciej spierdolić z okolicy.

<Szramuś?>