Od Klekotka CD. Złocistej Łapy

Chociaż nie rozumiał zbyt wiele, wiedział, kim są koty, które najczęściej przebywały w jego najbliższym otoczeniu. Najważniejsza oczywiście była mama Murena. Mama Murena była spokojna i nie ruszała się zbyt gwałtownie, zwłaszcza kiedy leżał na jej przednich łapkach. Dawała mu ciepłe mleko, miała ciepłą sierść, a jej głos sprawiał, że było mu ciepło również w serduszku. Kochał mamę Murenę najbardziej na świecie i nic nigdy nie mogłoby tego zmienić. Był przy niej niemal cały czas, kiedy tylko było to możliwe, a kiedy wychodziła ze żłobka, wyczekiwał jedynie momentu, kiedy powróci. Tatę Mewi Puch nie kochał tak bardzo. Był głośny i chaotyczny, ruszał się zbyt prędko i mówił za dużo, co sprawiało, że Klekotek musiał kłaść uszy po sobie, co tylko naciągało skórkę na czole, a tym samym sprawiało, że zaschnięta farba ciągnęła jego krótkie włoski. Wolał już Panią Kotewkę, która może nie była taka, jak jego mama (chociaż wyglądały bardzo podobnie), ale była zdecydowanie bardziej akceptowalna niż tata. Opowiadała mu o wielu rzeczach, co bardzo podobało się cichemu kociakowi. Nie wiedział jednak, co ma myśleć o bardzo widocznych różnicach w traktowaniu go i innych maluchów w kociarni. Oczywiście, byli oni starsi, więc potrzebowali mniej nadzoru, ale... czy to faktycznie była taka różnica? Był przecież niemal tak samo wysoki, co oni, nie mówiąc już o fakcie, że Słodką przerósł błyskawicznie. Wytłumaczeniem tego wszystkiego miał być fakt, że jest członkiem królewskiego rodu, ale... nie wiedział, czy podoba mu się to. Skoro jest specjalny... dlaczego ma być słabszy i potrzebujący pomocy? Jego towarzysze byli znacznie bardziej urazogenni, znacznie częściej musieli czekać na ingerencje Kotewki, znacznie chętniej wymyślali zabawy, które kończyły się bójkami czy innymi nieciekawymi konsekwencjami. Mimo to oczy piastunki zwykle wlepione były w jego nieruchomą i wyprostowaną sylwetkę. Nawet jeśli jedyne co robił, to nasłuchiwał przy wejściu do żłobka lub przy brodziku. Coraz rzadziej widywał Panią Borówkę, która była całkiem sympatyczna. Nie mówiła do niego, co bardzo mu się w niej podobało. No i była całkiem ładna. Miała przyjemny pysk. Klekotek nie lubił, kiedy koty miały brzydkie, wredne mordki. Raz odwiedził ich kot o brzydkim, krzywym pysku. Nie podobało mu się to; od razu zamknął oczy i otworzył je dopiero kiedy głos ucichł. Oprócz czwórki maluchów Borówki, w legowisku była jeszcze jedna kotka - Łezka. Nie przeszkadzała mu. Była najpewniej najbardziej lubianą z całej gromady, chociaż nie do końca wiedział, skąd się tam wzięła. Jej jedynym, ale dość sporym minusem był fakt, że z jej powodu do kociarni od czasu do czasu zaglądał brzydki kot o niesympatycznym pysku. Dlatego Klekotek nie rozmawiał z Łezką. Bał się, że szylkretka wyrośnie na takiego dorosłego, jak brzydki kot. No i był jeszcze jeden młody kocur, który kręcił się przy Pani Kotewce. Dużo mu opowiadała, ale nie takie same rzeczy, jakie mówiła im. W dodatku był znacznie większy od nich. Przerastał nawet Konwalie, która była z nich wszystkich zdecydowanie najpokaźniejsza. Klekotek był nieco sceptyczny co do niego. Kociaki tak nie wyglądała, a przecież mieszkają w tym miejscu, bo są właśnie nimi. Dlaczego ktoś, kto nie jest nimi, ani nie jest mamą lub Panią Kotewką, może tyle przesiadywać z nimi. Czy chciałby być kociakiem? Może jest smutny, że nie ma już przy sobie swojej mamy? A może faktycznie mech jest u nich najwygodniejszy... tak powiedziała przecież raz piastunka. Pamiętał, że był tam od samego początku, ale nikt nigdy nie powiedział mu, czym dokładnie się zajmuję. Wiedział, że nazywał się Złocista Łapa, ale to tyle. Wiele razy starszy próbował wejść z Klekotkiem w dłuższą dyskusję, ale zawsze wybierał najgorsze możliwe momenty. Klekotek często bywał czymś zajęty. A to obserwował, jak woda napływa i cofa się z brodzika, to musiał pilnować, aby mysz, którą przyniesiono Kotewce, nie ożyła i nie odbiegła... Miał dużo na głowie, a starszy kocur wydawał się niezdolny do uszanowania tego. W przeciwieństwie do niego książę nie obijał się w kociarni z własnej woli.
W końcu jednak nastał dzień, w którym musiał się przemóc. Nie mógł już milczeć. 
Pierwszy raz to właśnie Złocista Łapa miał mu pomóc z własnym obowiązkiem utrzymania się w czystości. Najczęściej robiła to mama, czasem Pani Kotewka, ale nie on... 
Uczeń trzymał go delikatnie, nie chcąc sprawić mu bólu, ani zrobić krzywdy. Na początku kociak siedział spokojnie, mając nadzieję, że cała pielęgnacja będzie trwała może kilka chwil, ale kiedy po raz kolejny został ostrożnie przekręcony na drugi bok, zawarczał cicho. Sam dźwięk był niemal niesłyszalny, ale samo drżenie jego ciała sprawiło, że kocur zawahał się. 
— Och przepraszam, coś cię zabolało, Klekotku? — zapytał spokojnie, chociaż w jego głosie słychać było faktyczną nutkę strachu. 

— Mm... nie... — mruknął niezadowolony. 
— To, co się stało? Powiesz mi? Jeśli mi powiesz, będziemy mogli coś na to poradzić i rozwiązać ten problem. Jeśli jednak faktycznie coś ci dolega, coś cię boli, może pójdziemy razem do Różanej Woni, co ty na to? — Głos kocura był miły, ale to nie wystarczyło.
— N-nie chce. — Wyślizgnął się spomiędzy łap Widlika i rozejrzał się po żłobku. Kotewkowy Powiew zajmowała się czyszczeniem maluchów Borówkowej Słodyczy wspólnie z samą wojowniczką, która niedawno wróciła do obozu. Zazdrość ukłuła księcia. Odwrócił się i zaczął dokładnie rozglądać się po kociarni. Chodził pośpiesznie, zaglądając w każdy kąt. Dwie starsze kotki co jakiś czas spoglądały na niego, ale dopóki nie robił sobie krzywdy, były w stanie zaakceptować to typowe, dziwaczne zachowanie. Kotem, który nie był, okazał się uczeń piastunki, który podniósł się i zaczął dreptać za maluchem w jedną i w drugą stronę, próbując zrozumieć bez pytań, czego ten tak naprawdę szuka. W końcu poddał się i zaczął:
— A mógłbym pomóc ci jakoś inaczej? Widzę, że próbujesz coś znaleźć. — Klekotek odwrócił się z lekko skwaszoną mordką. 
— Mamę... — mruknął, a następnie rzucił okiem na Borówkę, jakby chciał zaznaczyć wszelkie niesprawiedliwości, jakie krył ten świat.

<Złocisty?>