Od Klekotka CD. Korzonka

Życie w Klanie Nocy było... dziwne. Wszystko wydawało się takie ogromne, takie rozległe i nieskończone, a nikt nie zdawał się tym przejmować. Obserwował, jak koty z gładkim, nienastroszonym futrem wychodzą poza obóz, jak wracają uśmiechnięte i rozluźnione, w towarzystwie przyjaciół i puchatych kulek zwisających im z pyska. Klekotek nie wiedział, co może czekać za ścianami uplecionymi z wysokich trzcin, co mogą kryć warkocze z giętkich gałęzi, przed czym strzegą go liściaste zasłony... To rozmyślanie niesamowicie go męczyło. Podobnie co ciągła głośna obecność innych kociąt w żłobku. Nie przeszkadzali mu nieustannie; nie było aż tak potwornie, ale... momentami miał nadzieje, że tego dnia nie obudzą się, że ich sen będzie mocniejszy i dłuższy niż powinien. Nie miał oczywiście złych intencji; nie rozumiał, że jego zachcianka mogłaby się spełnić wyłącznie za sprawą dotyku zimnej śmierci, którą nieświadomie zsyłał na swoich towarzyszy z legowiska, lecz czasami zdawali się być aż nienaturalnie uzdolnieni w wydawaniu głośnych, piskliwych i przeciągłych dźwięków, w robieniu niesamowicie wielkiego rabanu, w rzucaniu się na siebie, w zbijaniu chmur kurzu i pyłu, w kopaniu sobie kulek z mchu, w podtapianiu się w brodziku... można by było jeszcze długo wymieniać. Najgorsze były momenty, kiedy harmider był tak ogromny, że nawet wsadzenie głowy pod ogon Kotewkowego Powiewu nie pomagało. Wtedy Klekotek wiedział, że ma dwa ostateczne wyjścia. Mógł poprosić piastunkę o wyjście na spacer, co jednak z każdym dniem stawało się trudniejsze, gdyż zimno wdzierało się do obozu ze wzrastająca siłą. Kotka nie miała zamiaru narażać drobnego, wątłego ciałka. Często mu mówiła, że musi na siebie uważać, bo jest ważny. Robiła to zwykle podczas poprawiania malunku lotosu, który widniał na jego czole. Kocurek nie przepadał za tym. Zasychająca farba była zbyt wyczuwalna i zdawała się ciągnąć go za krótkie futerko. Zdarzało się też, że przypadkiem opiekunka nakładała zbyt dużą ilość mieszanki, która potem skruszała się, lądując mu prosto na, jak i w nosie. Wiedział, że to znak rodu, wiedział, że pokazuję on, że jest ważniejszy od innych kociaków ze żłobka. Dla Klekotka to wszystko było znośne tylko dlatego, że na czole mamusi również widniał owy znak. No i nie miał najmniejszej ochoty protestować i szarpać się z o wiele starszą od siebie kotką. Był w stanie wytrzymać ten mały dyskomfort. Drugą możliwą formą ucieczki od roześmianej grupy była właśnie ucieczka do mamy. To jednak było znacznie trudniejsze do zrealizowania. Od kiedy przestał posilać się jedynie jej mlekiem, rodzicielka coraz częściej opuszczała kociarnie, aby wykonywać swoje wojownicze obowiązki. W zimniejsze noce przychodziła, aby mógł spać wciśnięty mocno w jej futro, ale z samego ranka wstawała, przysuwała go bliżej posiwiałej starszej, a następnie wychodziła... często nie wracała aż do wieczora. Klekotek zawsze czekał. 

Tego dnia też wybyła. Słońce jeszcze nie zawitało na niebie, a kocicy już nie było przy jego boku. Obudził się przy boku Kotewki mocno owinięty jej kitą. Ledwo udało mu się spod niej wykopać. Chciał to zrobić jak najciszej, aby nie odebrać sobie tych słodkich i rzadkich chwil błogiej ciszy. Lubił wstawać wcześnie. Lubił spokój, który rozlewał się po kociarni, kiedy rozbrzmiewały w niej jedynie senne pomruki. Tym razem jednak mu się nie udało. Nieporadna łapka stanęła prosto na ogonku Konwalii, która momentalnie otworzyła ślepka. Klekotek prędko znalazł się przy brodziku, gdzie zwykle przesiadywał, pozwalając wodzie obmywać swoje poduszeczki. Poruszenie się jednego dziecka Borówkowej Słodyczy nagle zmieniło się w idealny moment na rozpoczęcie dnia... no i zakończenie bardzo krótkiej pory ciszy i spokoju...

Wczesna pobudka sprawiła, że po szczytowaniu słońca większość kociąt odpłynęła w głęboką drzemkę, zawijając się w kłębki, przyciskając się mocno do rodzeństwa. Piastunka spoglądała na nich spod półprzymkniętych, chociaż bardzo czujnych i skupionych oczu. Po obiedzie wrócił na swoje wygrzane miejsce przy samym brzegu brodzika. Woda była zimna, więc raczej nie zanurzał się dalej niż wysokość pazurów. Kotewkowy Powiew poprosiła go, aby odsunął się jeszcze, ale pokręcił głową; westchnęła jedynie i wróciła na swoje miejsce. Dopóki nie był faktycznie przeziębiony, wszystko było w najlepszym porządku. Dodatkowo Mewi Puch mówił, że musi wyrosnąć na silnego i wytrzymałego kota, a to nie może się wydarzyć, jeśli będzie chorował po dotknięciu chłodnej płycizny. Poza tym lubił uczucie drętwiejących delikatnie łap. Było całkiem zabawne. 

— Heeeej… — odezwał się nagle głos za jego plecami. — Co robisz? Mogę z Tobą? — Jedna z córek białej wojowniczki pojawiła się po jego prawicy. Usiadła i przybliżyła się jeszcze bardziej. Ucho kocurka odwróciło się w kierunku syknięcia piastunki, która jednak nie wstała. Wiedziała, że ostrzeżenie zostało usłyszane i przez księcia, i przez czekoladową koteczkę. — Moje rodzeństwo poszło spać i zostałeś tylko Ty. Klekotek, prawda?

— Mhm... — mruknął, wracając do poprzedniego zajęcia.
— No to... co robisz? — ponownie zapytała, próbując zauważyć, gdzie dokładnie patrzy się młodszy. Nie odpowiedział, ale wskazał głową na tafle wody. — Ch-chcesz iść pływać? Nie jest za zimno na takie zabawy? 
— Nie! — powiedział twardo i głośno, aż piastunka lekko podniosła się na łapach. — Nie chce pływać... 
— No dobrze... To co robisz? Jak mi powiesz, to będzie łatwiej. Wiesz, nie umiem jeszcze czytać w myślach, chociaż byłoby to całkiem fajne, nie? Może podczas treningu wojownika tego uczą.
— Nie... — mruknął. Wiedział, że wytrenowane koty też tego nie potrafią...
"Gdyby umieli, to mama wiedziałaby, jak bardzo nie lubię zostawiać bez niej w kociarni..." — pomyślał i odwrócił się znowu w kierunku wody. 
— Żaby śpią — rzucił już spokojniej. — Jak patrze na mamę, jak śpi, to się budzi. Żaby też się obudzą. 

<Korzon?>