Od Szyszki

Instynkt kotki był wyczulony na najmniejszą oznakę smutku u swojego potomstwa. Jej uwadze nie umknęło więc, że Orzełek niezbyt chętnie się bawi z rodzeństwem. Obserwowała syna, leżąc na mchowym posłaniu. Obok niej leżała niedojedzona jeszcze wiewiórka, którą przyniósł Sokół. Kocur odwiedzał ich zawsze wtedy, gdy wojownicze obowiązki mu na to pozwalały. Miał czas dla swojego potomstwa. Cieszyło ją, że stara się o dobrą więź z ich pociechami. To dobrze wpływało na ich rozwój. 
Kociaki bawiły się w berka. Piszcząc z podekscytowania, śmigały po żłobku, psując panujący w nim porządek. Bielik wychodziła na prowadzenie, dopóki nie dotknęła jej łapka Płomykówki. Daglezja machnęła ogonkiem, zanim rzuciła się ze śmiechem przed siebie, wraz z Głogiem. Szyszka uśmiechnęła się czule na ten widok. Jej pociechy bawiły się w najlepsze, nie miała powodów do zmartwień. Mogłaby uciąć sobie krótką drzemkę, gdyby nie siedzący obok niej Orzełek.
Kocurek przekrzywił łebek, czując na sobie pytające spojrzenie mamy. Westchnął cichutko, następnie szurając łapką po ziemi. Coś musiało być na rzeczy, czym od razu zaniepokoił czarnulkę. Liznęła go za uszkiem, na co maluch zamruczał z wdzięcznością. 
- Dlaczego się nie bawisz, Orzełku? Źle się czujesz?
Choroby nie opuszczały Owocowego Lasu. Do legowiska Wschodu, trafiały coraz to nowe koty, z różnymi zdrowotnymi problemami. Wiadomo, że kociaki gorzej wszystko przechodzą i szybciej łapią. Wolała mieć pewność, że jej dzieciom nic poważnego się nie stanie. Za bardzo je kochała. 
- Nolnica stfieldila se jestem bsydki. - poskarżył się kocurek.
A więc o to chodziło. Czarna wojowniczka była u nich nie tak dawno i faktycznie zamieniła kilka słów z jej synem. Znała charakter Nornicy i wiedziała też, że w ostatnich dniach stała się bardziej drażliwa. 
- Nornica nie przepada za kotami o sierści innej niż czarna. Dla mnie jesteś najpiękniejszy. - liznęła go po łebku. - Mogę cię jakoś pocieszyć, skarbie?
Orzełek podniósł na mamę spojrzenie żółtych, lśniących z ciekawości ślepi. Odziedziczył je po niej. Uśmiechnęła się delikatnie, zachęcając go tym gestem. Kocurek zwinął się przy jej boku w ciasną kulkę, słuchając uspokajającego mruczenia mamy.
- Opofiec mi cos. - poprosił.
Skinęła głową. Nie widziała problemu, by podzielić się ze swoim synkiem jakąś historię. Znała ich bardzo dużo. Zmrużyła oczy w zamyśleniu, zanim wpadł jej do głowy jakiś temat.
- Istnieją istoty łyse, chodzące na tylnych łapach. Ich ciał nie obrastają futra, przemawiają dziwnym językiem, niezrozumiałym dla kocich uszu. Nazywani są Dwunożnymi. Zamieszkują dalekie Siedlisko. Nigdy ich nie widziałam, na szczęście, ale do czynienia miałam z ich Potworem, gdy byłam młodsza. 
- To nie bylas safse mama? - zdziwił się kociak.
Poruszyła wąsami z rozbawieniem. 
- Nie, Orzełku. Zanim przyszliście na świat, również przeżywałam swoje przygody. Wraz z twoim wujkiem, Brzózką, trafiłam do Klanu Lisa, gdy miałam kilka księżyców. Przyprowadziła nas twoja babcia, Różanecznik, zostawiając w ich szeregach. Rozpoczęłam trening pod okiem Płomykówki..
- Ale Plomykufka jest mala! - obruszył się. 
Zachichotała.
- Otrzymała imię po twojej babci, od strony taty. - liznęła kocurka. - Wracając. Będąc uczennicą spotkałam lisa. Wielkie, rude stworzenie! Poza Ogrodzeniem żyje ich mnóstwo. To niebezpieczne drapieżniki, obiecaj mi, że nigdy się do takiego nie zbliżysz.
Spojrzała na kocurka stanowczym spojrzeniem. Gdy tylko Orzełek kiwnął łebkiem, miaucząc cichą obietnicę, mogła wrócić do historii. Musiała jednak uważać. Jej kociaki zbyt dużo o świecie nie wiedziały, były jeszcze zbyt malutkie i lepiej, żeby Orzełek się nie przestraszył jakimś szczegółem. 
- Lis został pokonany. Ja poznałam twojego tatę, zostałam jego przyjaciółką, a zanim się obejrzałam, wyznał mi miłość i zostaliśmy partnerstwem. Podróż na nowe tereny odbyła się niewiele czasu później. O tym więcej powinien ci opowiedzieć tata, przeżył tam więcej przygód. - zmrużyła oczy. - Jeśli się nie mylę, po drodze poznał przyjaciela. Czasami narzeka, że już go nie spotka i dalej nie wie, czy został wojownikiem.
- To psyjaciele tes snikaja?
- Prawie, skarbie. Tacy prawdziwi nigdy cię nie opuszczą, ale należy szukać właściwie i bez pośpiechu. Zdarzają się też sytuację niezależne od nas. - miauknęła. 
Wspomnieniami odbiegła do swojej przyjaźni z Leszczynką. Zaczęło się niewinnie, a teraz? Wiele księżyców trwały już w tej pozytywnej, cudownej relacji i żadna z nich nie zamierzała tego zmieniać. Otuliła Orzełka ogonem, przenosząc wzrok na bawiące się dalej dzieci. Usłyszała wkrótce jego ciche pomrukiwanie senne i sama nabrała ochoty, żeby zasnąć.