Od Orzełka

Orzełek liczył już dziesięć księżyców. Niesamowite jak szybko potrafi płynąć czas. A może nawet trochę straszne, biorąc pod uwagę, że jeszcze nie tak dawno tulił się do brzucha matki w poszukiwaniu mleka, a teraz był już prawie u kresu swojego treningu. Zrozumiał, że nie było powodu do obaw. Mniej zaczął tęsknić za pełnym zabaw życiem w żłobku. Teraz był uczniem i musiał się wykazać. Pokazując się z jak najlepszej strony, przynosił dumę Sokołowi i Szyszce, którzy śledzili jego postępy. Siostry i brat także dawali sobie radę. Dlatego również Orzełek był dumny. Przez te księżyce zdążył poznać cały teren Owocowego Lasu oraz wyćwiczyć na błysk polowanie. Łapanie zwierzyny szło mu szybko i gładko, chociaż dopiero nabierał doświadczenia. Mentor mówił, że to przez jego posturę. 
Jabłko przyjrzał się swojemu uczniowi. Oboje kierowali się w stronę miejsca, gdzie miało dojść do treningu. Orzełek był bardzo ciekawy, czego dzisiaj nauczy go mentor. Przez gęste korony drzew, wpadało kilka kropel deszczu, świadczących o złej pogodzie. Krocząc po mokrej trawie nie dało się nie zauważyć leżących gdzieniegdzie liści. Pora Opadających Liści rozpoczęła się na dobre. 
- Dalej boisz się wspinać na drzewa? - rzucił Jabłko. 
Orzełek przyjrzał mu się wielkimi oczami.
- S-skąd to wiesz?
- Śpisz ciągle na ziemi, chociaż masz sprawne łapy. - parsknął wojownik.
Czyżby przez stwierdzenie o łapach porównał dymnego z Cichą, siostrą Jabłka? Kotka nie miała jednej łapy, przez co będzie musiała się na nowo nauczyć wspinać na drzewa. Na jednej z części gałęzi, mieściło się otóż legowisko uczniów. Westchnął, kładąc uszka. Nie odpowiedział.
- Na ten moment ci daruje, ale wiecznie spać na ziemi nie będziesz. Dojdziemy do lekcji wspinaczki. Nauczę cię najlepszego sposobu. - miauknął pewnym głosem kocur, zwiększając tempo ich marszu. 
Orzełek miał ochotę w duchu się rozpłakać. Jak to wspinaczki? On nie chciał! Wspinanie się na drzewa brzmiało strasznie w obliczu tego, że jako kociak prawie spadł! 
Jabłko zatrzymał się. Orzełek czasami miał wrażenie, że mentor chce by był we wszystkim najlepszy. Odwrócił się w jego kierunku i dymny dopiero teraz dojrzał Trzmiela. Przyjaciel Jabłka zbliżył się, ocierając ufnie o jego sierść. Kremowy zamruczał na powitanie. Bielik pewnym krokiem podbiegła do brata. 
- Ale fajnie, że mamy razem trening! 
- T-tak. - miauknął Orzełek, liżąc ją za uchem. 
Tylko co mieli ćwiczyć?
- Dzisiaj nauczycie się walczyć. To ważna umiejętność. Dzięki niej będziecie w stanie obronić nie tylko siebie, ale również wszystkich pobratymców. - miauknął spokojnie Trzmiel.
- I przylać każdemu wrogowi. - dodał Jabłko. 
Trening walki. Nareszcie. Orzełek machnął radośnie ogonkiem. Nie mógł się tego doczekać! 
Aż do górowania słońca na najwyższym punkcie, ćwiczyli podstawy ataków i uników. Dopiero gdy jasna kula zaczęła sunąć ku zachodowi, mentorzy zgodnie uznali, że czas na małą walkę. Oczywiście bez wysuwania pazurków. Sami usiedli niedaleko, chcąc obserwować postępy wychowanków. 
Orzełek napiął mięśnie. Poczuł jak adrenalina przechodzi przez jego ciałko. Był gotowy na atak. Bielik również, sądząc po jej ruchach ogonach. Ktoś z nich musiał pierwszy zaatakować. Postanowił zrobić to dla siostry. Ruszył w jej stronę, tuptając łapkami o podłoże. Kotka wykonała zwinny unik, celując następnie w jego bok. Orzełek z piskiem runął w pobliskie liście. Bielik wykorzystała moment i prędko wskoczyła na jego grzbiet, przyciskając go do ziemi. 
- Wygrałam! 
- Gratuluję. - miauknął z uśmiechem Orzełek. 
Dymny podniósł się na łapki, gdy tylko uczennica z niego zeszła. Odwrócił się w stronę mentora i widząc jego niezadowolony pysk, położył uszka. Zawiódł go? Dopiero się przecież uczył. 
 W  drugiej rundzie było już łatwiej. Wiedział na co ma uważać i jak powinien atakować. Tym razem to on powalił Bielik, wskakując wcześniej na jej kark.
Wrócili do obozu wraz z zachodem słońca. Pomarańcz lśnił na horyzoncie, ale z dołu trudno było go dostrzec. Na szczęście deszcz na moment przestał padać, więc mógł chociaż na chwilę cieszyć się suchym futerkiem. Wróciwszy do obozu skierował łapki w stronę sterty ze zdobyczą. Wybrał dla siebie małą mysz, żeby większe kąski zostawić bardziej głodnym.
- Hej, Orzełku! Jak minął trening? 
Odwrócił się w stronę taty. Sokół siedział przy jabłoni, kilka skoków od wejścia do żłobka, posilając się nornicą. Kocurek znalazł się szybko przy nim, zajmując miejsce naprzeciwko. Zanurzył ząbki w pysznym, soczystym mięsie stworzonka. Przełknął szybko. Pychota. Piszczka napełni jego brzuszek. 
- Dobrze. Nauczyłem się walczyć. Znaczy dopiero uczę, ale Jabłko mówi, że całkiem dobrze się zapowiada, a on zawsze ma rację. - miauknął uczeń. 
Sokół poczochrał łapą jego łebek. 
- Z pewnością robisz postępy. - miauknął. Orzełek zauważył jak krzywi się z bólu, który zapewne przeszedł po jego ciele. Ostatnio ojciec był bardziej osłabiony. Jego liczba obowiązków się zmniejszyła, a on sam rzadko wystawiał nos z legowiska. Chyba, że akurat spędzał czas z Szyszką, lub swoim nowym uczniem. 
- Tato, dobrze się czujesz? - spytał, przekrzywiając głowę. 
Spodziewał się, że niebieski skłamie. Rodzice nigdy się nie przyznają.
- Pewnie. - uśmiechnął się słabo. Jego wzrok zatrzymał się na horyzoncie, w miejscu gdzie ciągnęło się dalekie Ogrodzenie. Z tej odległości nie było go widać. Znajdowało się zbyt daleko w Owocowym Lesie. - Myślałem ostatnio o moim koledze. Barwinkowej Łapie. Chciałbym się z nim ponownie spotkać i dowiedzieć, jak ułożyło mu się życie. 
Orzełek przeniósł wzrok na tatę. 
- Barwinkowa Łapa? Dziwne imię.
- Wieczny uczeń. - stwierdził Sokół. W oczach ojca dojrzał tęsknotę. - Mój przyjaciel. Ostatnim razem widzieliśmy się podczas wielkiej wędrówki. Obiecałem, że pojawię się na jego mianowaniu, ale wiele wydarzeń mi w tym przeszkodziło. 
- Z jakiego był klanu? 
Słyszał od Szyszki zarówno o wędrówce, jak i kilka ciekawostek o klanach. Nie chciał też zasmucać ojca. Zdawało się jednak, że Sokół z przyjemnością wraca do tych odległych wspomnień.
- Klanu Klifu. 
- Jak wyglądał?
- Czarna sierść, biała plamka na nosie, niebieskie oczy i zbyt wesoły uśmiech. - wybuchł krótkim śmiechem. - Mam szczęście do czarnych kotów, co? 
Orzełek kiwnął łebkiem. Znowu ich spojrzenia zatrzymały się na horyzoncie. 
- Może się jeszcze kiedyś zobaczycie?
Pysk Sokoła nabrał powagi. 
- Wątpię. Minęło naprawdę dużo czasu. - podniósł się na równe łapy z cichym stęknięciem. - Mam tylko nadzieję, że jakoś się trzyma i nie rozniósł jeszcze całego klanu.
Sokół odszedł kilka kroków, poruszając po bokach ogonem. Syn Szyszki obserwował jak odchodzi wielkimi żółtymi oczami. Poznanie przyjaciela ojca byłoby cudowne. Znał wszystkich mamy oraz żyjących członków rodziny, ale zawsze marzył by dowiedzieć się jeszcze więcej z życia rodziców, a najlepszym sposobem będzie poznanie korzeni. 
- Tato! - Orzełek wskoczył na równe łapy. Podbiegł szybko do kocura, który zatrzymał się, żeby na niego poczekać. Uczeń spojrzał na ojca z powagę. - Ja go znajdę. Obiecuję.
Sokół odpowiedział małym uśmiechem. Nie wierzył mu? Przekroczenie Ogrodzenia było praktycznie niemożliwe, jeśli ktoś taki jak Orzełek nie lubił łamać zasad. Ale dla niego był gotowy podjąć każde ryzyko.
Szykuj się Barwinkowa Łapo. Musisz się spotkać z tatą.