Od Zroszonego Nosa C.D Srebrnego Deszczu

Chłodne powietrze wbiło w nią swoje lodowate szpony, powodując dreszcze. Otworzyła oczy, przy okazji ziewając. Obóz spowijała ciemność. Dzisiejszej nocy, księżyc przykryły chmury, zwiastujące kolejne opady śniegu. Słyszała spokojne oddechy pozostałych wojowników. Brakowało dwóch kotów – Srebrnego Deszczu i Szepczącego Wiatru. O ile kocura przed snem widziała to niebieskooka kotka przepadła jej ze wzroku już jakiś czas temu. W tamtej chwili pewnie by pomyślała o próbie odnalezienia dawnej przyjaciółki ale jej umysł zaprzątała inna myśl – Gdzie się podział Srebrny Deszcz? Kiedy kładła się spać, mogła przysiąc, że czuła jak ten wtula się w jej sierść.
Przeciągnęła się, wbijając pazury w chłodną ziemię. Wyszła, czując pod łapami chłodny śnieg. Miała już dosyć Pory Nagich Drzew, ciągle mróz, głód i przygnębienie. Wyczekiwała Pory Nowych Liści niczym uschnięty kwiat deszczu. Śnieg także jej zaczynał przeszkadzać. Przylepiał się do futra, które momentalnie stawało się wilgotne, zostawiało się w nim zdradliwe ślady… zaraz, zaraz. Ślady!
Jeśli Srebrny Deszcz wyszedł niedawno, mogła go wytropić po śladach! Spojrzała na odciski łap, które prowadziły do tunelu w murze obozu. Zaczęła podążać za nimi w nadziei, że ją doprowadzą kocura.
^*^*^*^*^
Gdyby Klan Gwiazd przesłał jej jakąś wizję tego, co zobaczyła zabrałaby ze sobą kogoś. Było już za późno jednak. Widziała Srebrny Deszcz, otoczony przez grupkę cuchnących kotów z obrożami na szyi. Wśród nich rozpoznał jego ojca – Smołę. Poznała go po tych zielonych niczym trawa oczach. Błagała Gwiezdnych o wsparcie, o jakiś pomysł, który uratowałby ją i kocura z tej sytuacji bez uszczerbku na zdrowiu, któregokolwiek z nich.
Słyszała szyderstwa słane ku niemu ze strony kotów. Dla nich on był żałosną imitacją dzikiego kota. On wysłuchiwał ich dzielnie ale jego drgający ogon zdradzał, że się denerwował. Naprawdę potrzebowała dobrego pomysłu. Mogłaby teraz pobiec do klanu ale jakby to wyglądało? Srebrny Deszcz nie miał ran ani starganego futra, więc nie mogłaby im wmówić, że został zaatakowany przez grupę samotników. Poza tym, wydałaby się wtedy sytuacja sprzed wielu księżycy, gdy to we dwójkę przegnali natarczywego ojca kocura. Przymknęła powieki zakłopotana. Co miała zrobić? Nie mogła tak po prostu się zdradzić, bo skończyłaby jako karma dla wron. Przydałby się jakiś logiczny plan.
Jej uwagę przykuła szylkretowa kotka z różową obrożą. Odłączyła się od grupy i wyszła, prawdopodobnie na jakiś mini-patrol, sprawdzić zapewne okolicę. Źrenice Zroszonego Nosa rozszerzyły się. Nagle do jej głowy wpadł dosyć niepewny plan ale do jego wykonania potrzebowała drugiego kota z klanu.
Wiedziała już kogo poprosi ale wpierw musiała obezwładnić tamtą kotkę. Zaczęła się za nią skradać, uważnie stąpając po śniegu, który w każdej chwili mógł ją zdradzić. Samotniczka nie dbała o dyskrecję a raczej nie potrafiła jej sobie zapewnić. Każdy jej krok kończył się głośnym skrzypnięciem i głośnym przekleństwem. Kiedy znalazła się na długość zająca od niej, skoczyła na nią i przednimi łapami wcisnęła jej głowę w biały, lodowaty puch. Szylkretowa wierciła się przez jakiś czas jeszcze ale w końcu znieruchomiała. Zroszony Nos złapała ją za kark i zaciągnęła pod najbliższe drzewo. Zaryzykowała stosując tą metodę. Niepokoiła się o fakt, że mogła ją udusić ale boki kotki unosiły się rytmicznie. Żyła.
Znalazła jakąś starą borsuczą norę. Upewniła się, że zapach był stary, ułożyła ciało intruzki i pognała w podskokach do obozu.
^*^*^*^*^
- Tato, obudź się – szturchała kocura, który mamrotaniem zdradzał, że nie za bardzo miał ochotę wstawać – Tato!
- C-co? – mruknął zaspany – Zroszony Nos? O-o co chodzi?
- Chcę abyś ze mną gdzieś poszedł ale wpierw obiecaj, że cokolwiek tam zobaczysz lub usłyszysz nikomu nie powiesz, dobrze?
- A cóż to takiego ważnego – szepnął, powoli się podnosząc, przy okazji ukazując rządek białych zębów podczas ziewnięcia – że mam zachować dyskrecję?
- Dowiesz się na miejscu, ale mogę ci zaufać prawda?
- Oczywiście, ale wiedz, że mam złe przeczucia.
^*^*^*^*^
Łososiowy Pysk dreptał przy jej boku. Rozbudził się podczas drogi. Milczał, jakby oczekując aż sama córka mu wyjawi czego od niego chce. Wiedziała, że wiele ryzykowała mieszając w to innego kota ale sama nie dałaby rady.
W końcu doszli do odpowiedniej nory. Kotka ruchem ogona kazała poczekać ojcu na odległość. Ten posłał jej zaniepokojone aczkolwiek spokojne spojrzenie. Wstawiła głowę do nory, obawiając się, że mogłaby nie zastać tam szylkretki a jej plan wziąłby w łeb. Poczuła jednak futro pod nosem i bijący od niego odór Drogi Grzmotu. Zniesmaczona chwyciła za kępkę futra i wyciągnęła wciąż nieprzytomną samotniczkę.
Pręgowany kocur wygiął się w łuk, gdy zobaczył kotke. Zasyczał i pusząc futro jakby powiększył się dwukrotnie.
- Kto to jest?! Co się dzieje Zroszony Nosie?! – odsłonił zęby.
- Nie mam pojęcia kim ona jest ale musisz wiedzieć, że Srebrny Deszcz ma kłopoty – miauknęła spokojnie, chcąc dać ojcu do zrozumienia, że nie pora na agresję.
- Kłopoty? Jakie?
- Długo by opowiadać ale w lesie jest grupka samotników i…
- Czemu nie powiadomiłaś Milczącej Gwiazdy? – przerwał jej – Zmobilizowała by klan i wypędziłaby tą bandę łobuzów!
- Ech to nie takie proste.
W skrócie opowiedziała Łososiowemu Pyskowi o Smole, ojcu Srebrnego Deszczu i ich wcześniejszym spotkaniu. O tym, co mogłoby oznaczać dla jej partnera, gdyby ktokolwiek z klanu poza nimi się o tym dowiedział.
- Nie wiesz, co by powiedziała Milcząca Gwiazda, ostatnio złagodniała, okazałaby pewnie wyrozumiałość – gładził nastroszone futro na grzbiecie i szyi – Chociaż z drugiej strony rozumiem twoją lojalność wobec Srebrnego Deszczu. Cieszę się, że to właśnie mi to powiedziałaś, wiem, że ufasz mi jak córka winna zawierzać ojcu.
- Mam w końcu fantastycznego ojca – podeszła bliżej i liznęła kocura w nos – I mogę na nim polegać.
- Zawsze do usług.
Akurat szylkretowa zaczęła się wybudzać. Jęknęła, stęknęła aż w końcu zaczęła coś mamrotać.
- C-co się stało? – pytała zdezorientowana, próbując się podnieść – Co…
Zroszony Nos nie dała jej dokończyć wgryzła jej się w grzbiet i powaliła, przy okazji upychając grudkę śniegu w pyszczek. Przyszpiliła ją do podłoża i wysyczała wściekle do ucha:
- Słuchaj mnie uważnie zgniła, kupo futra. Znalazłaś się na terytorium Klanu Wilka. Powinnam cię za to zabić ale dam ci szansę odejść – zdziwiła się słysząc swój groźnie brzmiący ton ale miała nadzieję, że był wystarczająco poważny aby kotka uwierzyła.
- Nnn-ie b-je s-iię cebe ty – mówiła z trudem przez śnieg włożony w pysk ale powoli biała masa topiła się w jej pysku, więc mówiła coraz wyraźniej – Mój ojciec jak tylko się d-dowie to cię zabije.
- Nie rozśmieszaj mnie. Myślisz, że przerazi mnie jakiś zapchlony samotnik?
- Jest z moimi braćmi, wystarczy, że zawołam a przyjdą i cię wypatroszą. Zrobią z ciebie padlinę!
- Ilu ich jest? Pięciu? Dziesięciu?
- Trzynastu a razem z moim ojcem czternastu – kotka chciała zgrywać pewną siebie ale powoli wyczuwała jej narastający lęk, w końcu nie widziała swojego napastnika.
- Nie bądź śmieszna – parsknęła – Klan Wilka ma drugie tyle wojowników a ja wysłałam swojego towarzysza do obozu aby sprawdził okolicę, czy nie ma więcej takich intruzów jak ty – kiwnęła na Łososiowy Pysk aby nic nie mówił.
- C-co? – wydukała z przerażeniem.
- Jestem jednak litościwa i mogę ci dać szansę ich ostrzec.
Kotka zaczęła drżeć. Bała się. Zroszony Nos osiągnęła zamierzony cel.
- To jak będzie?
- Odejdziemy i nigdy nie wrócimy, przysięgam!
- Niech będzie, dzisiaj mam akurat dobry dzień.
Wypuściła ją. Ta natychmiast się podniosła i pognała na złamanie karku, przed siebie, nie oglądając się. Miała nadzieję, że kotka odnajdzie swoich po zapachu.
- Groźna z ciebie kotka ale wciąż nie wiem skąd wytrzasnęłaś pomysł, że Klan Wilka ma aż tylu wojowników.
Zroszony Nos podeszła do ojca i wyjaśniła mu swój plan. Kocur zgodził się na niego, z wahaniem należy dodać, i oboje zmierzali w kierunku, gdzie banda bezdomnych kotów otoczyła srebrnego kocura.
^*^*^*^*^
Kiedy doszła, zauważyła, że przed Smołą kuli się przed chwilą wypuszczona kotka. Szybko się uporała z odnalezieniem ich. Opowiadała z przerażeniem w oczach. Srebrny Deszcz natomiast przyglądał się temu i przysłuchiwał oczami wielkimi jak spodki.
Westchnęła i przedarła się przez gąszcz gołych krzewów. Wszystkie koty zwróciły na nią uwagę. Smoła przyglądał jej się z zainteresowaniem aż z obrzydliwym uśmiechem na pysku zaśmiał się.
- O… niedoszła ukochana Srebra, czyżbyś znowu bawiła się w bohaterkę?
- Odejdźcie stąd inaczej poznacie czym jest gniew Klanu Wilka i Klanu Gwiazd.
Zgromadzone koty przyglądały się kpiąco. Szylkretowa stanęła na równe łapy i przerażonymi oczami spoglądała na nią.
- Chodźmy! Ojcze, ich klan przewyższa nas liczebnością i siłą! – błagała mając łzy w oczach.
- To tylko gadanie. Skoro są tacy potężni to niech wylezą ze swoich kryjówek i staną do równej walki – wyzywająco wysunął pazury.
- Ostrzegałam was ale nie skorzystaliście.
Ledwie widocznie poruszyła końcówką ogona. Udając smutek spuściła głowę. Wtedy wkoło drobnej polanki odezwały się syki, kocie warczenia i liczne kroki zdradzane trzaskającym śniegiem. Samotnicy skulili się jakby aż w końcu jeden po drugim zaczęli z przerażeniem uciekać. Mimo wściekłych syków Smoły na polanie nie ostał się nikt poza nim i złotookim, czarnym kocurem.
- Ty! – warknął czarny i skoczył na nią ale zgrabnie wyminęła jego cios i kopnęła go tylną łapą w bok. Kątem oka zobaczyła jak Smoła biegnie ku niej ale zza krzewów wyskakuje Łososiowy Pysk i ora pazurami jego grzbiet.
Srebrny Deszcz ocknął się z szoku i ruszył na swojego ojca, pomóc starszemu wojownikowi w walce. I dobrze, miała przeczucie, że poradzi sobie z tą czarną, wychudłą kupą futra.
Kocur podniósł się i tym razem ostrożniej przymierzał się do ataku. Jego czerwona obroża zdobiona była kłami różnych zwierząt, pewnie napotkanych psów i kotów, złowrogo prezentowała się na jego sz yi. Okrążał ją aż w końcu znowu wyskoczył i tym razem lekko zahaczył pazurem o jej nos ale gdy zapadł się po brzuch w zdradzieckim śniegu ona zaatakowała. To, co się stało później trwało dosłownie uderzenie serca. Złapała go za kark i usłyszała jak coś chrupnęło. Kocur miauknął z bólu i przez chwilę się miotał aż w końcu jego ciało znieruchomiało. Rzuciła go na śnieg. Trójka walczących kotów spojrzała na nią z wytrzeszczonymi oczami.
- Cień, nie! – czarny kocur chciał się ruszyć ale podrapana łapa skutecznie mu to uniemożliwiała.
Przybliżyła się do niego z iskrami w oczach.
- Wtedy nazwałeś mnie słabą i miałeś rację, byłam słaba – wysyczała – Ale jak widzisz uczę się na swoich błędach, i tym razem nie zawahałam się zabić i nie zawaham się zabić także ciebie.
Smoła starał się zachować dumnie ale wiedział, że przegrał. Podniósł się i ponownie kulejąc, ostatni raz spojrzał to na ciało swojego towarzysza to na Srebrny Deszcz aż zniknął im z pola widzenia. Odczekali jakiś czas, aż adrenalina wszystkim opadła. Dopiero teraz Zroszony Nos zdała sobie sprawę, że zabiła. Ciężar wkradł się na jej duszę. Miała nadzieję, że Klan Gwiazdy jej to wybaczył i uznał to za konieczność samoobrony.
Srebrny Deszcz, z kilkoma niegroźnymi zadrapaniami, ale bez poważnych ran podszedł do ciała martwego kota i obwąchał je. Łososiowy Pysk przytulił się do córki. Widziała, że podobnie jak jej partner nie ucierpiał zbyt poważnie w walce. Milczeli przez jakiś czas. Dopiero Srebrny Deszcz przełamał ciszę.
- Jak? – spytał wciąż spoglądając zszokowany na Zroszony Nos – Gdzie klan?
- To wszystko to był podstęp – mówiła lekko drżącym głosem – Za te dźwięki odpowiadał Łososiowy Pysk, aż się dziwię, że uwierzyli.
- Widać, że odwaga i inteligencja nie jest ich atutem – powiedział dumnie jednouchy kocur – Bez obrazy dla ciebie Srebrny Deszczu.
Kotka bez słowa podeszła i wtuliła się w futro swojego partnera. Cały drżał a nawet słyszała przez chwilę, że łkał.
- Wybacz, jeśli był ci drogi a-ale ja musiałam to zrobić – miauknęła błagalnie.
<Srebrny Deszcz? Trochę długie wyszło .-.>