BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Na skutek pożaru oraz spisku, który miał miejsce w szeregach Burzaków, doszło do zamachu na poprzedniego lidera oraz objęcie rządów przez jego syna, Zawodzącą Gwiazdę. Grupa spiskowców, wśród których odkryto Tańcujące Pierze, Gradobijącego Ciernia, Rudzikowe Skrzydełko, Zwiewny Mak oraz Dzikiego Berberysa, została ukarana według głosu publiczności. Jednak wydanie wyroku nie równało się z powrotem do normalnego trybu życia – klan musiał zmierzyć się ze stratą domu, bliskich, jak i terenów, na których mogli polować. Nie zostanie zapomniana pomocna łapa, którą w stronę Burzaków wyciągnęła władza Owocowego Lasu, zacieśniając tym sojusz. Tymczasowy obóz w Grocie Pamięci zamienił się w przeszukiwanie pobliskich tuneli, wybieranie jaskiń odpowiednich na legowiska, żmudne zbieranie materiałów ze starego obozu… Jednak, mimo trudności i łap pełnych roboty, Klan Burzy z powrotem staje na nogi.

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(dwa wolne miejsca!)

Miot w Owocowym Lesie!
(dwa wolne miejsca!)

Zmiana pory roku już 27 września, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

04 listopada 2022

Od Miodunki CD Nikogo

*jeszcze podczas przeprowadzki* 
Było im tak dobrze. Razem bzyczeli, a smutki odeszły w niepamięć. Czuła się znów tak dobrze. Nic się nie liczyło, kiedy on był obok niej. Kiedy razem z nią spędzał czas, tulił się.
Przytuliła go, a widząc, jak ten zasypia, uświadomiła coś sobie.
Jak się obudzi, to będzie zwykłym Niktem, który będzie jej wyrzucał, że go naćpała.
Już nie będzie czuła więcej tego szczęścia. Nie, póki nie da mu kocimiętki. A z poprzedniego krzaka oberwała chyba wszystkie możliwe liście…
Musiała znaleźć więcej kocimiętki!
Póki był śpiący, mogła na chwilę się oddalić.
Wyruszyła więc na poszukiwania, w nadziei, że znajdzie upragnione ziele. Tylko…
Jak długo mogła go ćpać, zanim coś mu się stanie? I czy kocimiętki starczy, by utrzymać ten stan…
na zawsze?
***
Przeczesywała tereny. Obecnie grzebała w jakiś krzaczorach, bo zdawało jej się, iż pośród ich rozlicznych pędów dostrzegła małą, maciupką kocimiętkę. Ale jak na razie na próżno.
- Gdzie ta kocimiętka… - mruknęła sama do siebie.
- Tutaj jej nie znajdziesz. Przeczesywałem już te tereny, o piękna…
Słysząc obcy głos, podskoczyła, od razu najeżając się i obracając. Po chwili jednak wygładziła nieco swe futro, widząc, jak samotnik nieco się cofa. Po co tak reagowała? Skoro mówił o tym, że tutaj nie ma kocimiętki, to mógł wiedzieć, gdzie ta była.
- Aha… - miauknęła niepewnie. – A…wiesz może, gdzie jest kocimiętka…? – spytała nieśmiało.
- Oh, niestety, na tych terenach ich niema, piękna koteczko – rzekł, podchodząc do niej z szarmanckim uśmiechem, który jednak nie wywołał u niej szybszego bicia serca, jak w przypadku banana na pyszczku pewnego pół-nocniaka. – ale za to, jest tutaj częściej spotykana alternatywa, o której często koty zapominają. – miauknął, podchodząc do niej bliżej.
- Naprawdę? – w jej oczach pojawiły się iskry. – co to? I gdzie to mogę znaleźć?
- To jastrzębiec. Dość łatwo go spotkać. – rzekł kocur miło, podchodząc do wspomnianej rośliny. Szylkretka od razu podbiegła do medykamentu, obwąchując go i przyglądając się mu.
- A… on też działa tak jak kocimiętka? W sensie…doznań i stanów umysłu po zjedzeniu?
- Nieco słabiej, ale tak. I też jest go trudniej przedawkować. – rzekł.
- O, dzięki! – miauknęła, po czym zerwała roślinę. Jastrzębiec. Musiała zapamiętać.
- Hej, do kąt idziesz? Nie chcesz go od razu zjeść? – spytał kocur.
- Nie. To dla ukochanego.
- Dla…ukochanego? – spytał kocur, skonfundowany, ale Miodunka ledwie go usłyszała, będąc już przy krzakach, za którymi miała zniknąć srebrnemu z oczu.
***
Kiedy doszła do Niktusia, i dostrzegła, iż ten dalej się nie wybudził, była wręcz wniebowzięta. Miała super alternatywę do kocimiętki, częściej spotykaną i trudniejszą do przedawkowania, no po prostu idealnie! Przez jakiś czas czekała, aż ten zacznie się wybudzać, by gdy tylko dostrzegła oznaki powolnego wychodzenia z krainy snów, dać mu jastrzębiec w ostatnim momencie, by nie wiedział, że ona go ćpała, ale też by na pewno nie przedawkować go razem z kocimiętką, którą mu wcześniej dała.
<Niktusiu?>
Posted by
.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)