od Świtającej Maski cd. Konwaliowego Serca

Został wojownikiem, nareszcie. Nauczanie, trwające pięć księżyców, skończyło się, mimo wojennej zawieruchy. Od kilku tygodni zajmował umysł czymś zupełnie innym, niż zastanawianiem się nad przyszłym losem klanu wilka. Liczyła się tylko Konwalia i... tajemniczy głos w głowie, który nawiedzał do w snach i przyjmował fizyczną postać. Kilka razy zdawało się lynxowi zauważyć blask morskich oczu wśród krzewów i drzew. Prawdopodobnie przesadzał, widocznie odziedziczył coś po oschłej i strachliwej mamuśce.

Spotkał się z nią, medyczką. Wymienili się kilkoma informacjami na temat ważniejszych wydarzeń, które wydarzyły się w ciągu ostatnich dni. On pochwalił się swoim mianowaniem. Natomiast Konwaliowe Serce została uczennicą na okres pięciu księżyców. Świtająca Maska, na wieść o tym, wbił kilka razy pazury w ziemię i nakreślił parę głębokich kresek. Jak można pozbawiać tak ważną osobistość, jak medyka, jego obowiązków? Nawet, gdy był młody. Przez przypadek ktoś zginął, zupełny PRZYPADEK i z tego powodu lider klanu burzy pozbawił czarną wolności. Co to za paskudny klan? Zacisnął kły.

Zemsta. Słodka zemsta – szepnął Ktoś, kto znowu się uaktywnił i przemawiał do płowego. Wojownik zignorował go, już dość narażał się anonimowym przodkom, którzy podobno żyli w skupisku gwiazdek.

Próbował pocieszyć kotkę. Serce krajało mu się na widok strapionej ukochanej. Współodczuwał z nią wszelkie emocje: radość, smutek, gniew. Nie lubił, gdy czuła się źle. Podświadomie pocieszał ją, starał się, jak mógł.

Będzie cierpiała. Gorzej niż teraz.

Zaproponował wyścig, a potem bawili się w berka. Biegali razem, przekraczając raz po raz granice swoich klanów. Cieszyli się względnie ciepłym dniem, wspólnie, razem. To się liczyło. Konwaliowe Serce, z radosnym uśmiechem, zbliżyła się do lynxa i skoczyła na niego. Rozpędzony Świtająca Maska przewrócił się. Sierści obu kotów zlały się w jedną plamę, poturlali się razem, dopóki nie uderzyli w rosnące nieopodal drzewo.

- Nic ci się nie stało?! Świt! Przepraszam! To moja wina! Krwawisz! Przeze mnie... poszukam ziół i pajęczyn – usłyszał z oddali głos Konwaliowego Serca. 
Nie podniósł się, nie śmiał. Jego ciało opuścił wszelkie siły. Nie zrozumiał dlaczego. Przecież często obrywał gorzej od pazurów Ciężkiej Łapy.

Zamknął oczy, a gdy otworzył je kilka sekund później, zauważył mgłę. Gęstą. Nie czuł swojego ciała. Zniknął las, zniknęły tereny graniczne klanu wilka i burzy. Panowała cisza, lecz przerywana przez czyjeś kroki i metaliczne szuranie pazurów o podłoże. Wojownik próbował podnieść głowę, ale próba skończyła się porażką.

Przed jego oczami pojawił się cień o konturach ciała kota. Kosmyki pozornego futra wiły się i żyły własnym życiem. Ogon poruszał się raz w prawo, raz w lewo. Cienista istota przyglądała się płowemu morskimi oczami, takimi samymi, jakie posiadał wojownik. Identyczne co do barwy, odcienia i wielkości. W przeciwieństwie do lynxa, obca forma życia nie miała źrenic, a jedynie małą, białą kropkę.

No, no, no, nareszcie się spotykamy. Szkoda, że na tak krótko, bo twoja... nasza ukochana cię ratuje – odezwał się cienisty. Brzmiał jak ten głos, który Świt słyszał raz po raz we własnych myślach.

- Kim jesteś? Dlaczego mnie nawiedzasz? - zapytał się lynx, chcąc poznać prawdę. Usłyszał śmiech cienistego w odpowiedzi. 

Jaki niecierpliwy. Już wkrótce zobaczysz mnie w realnym życiu i wtedy nie opuszczę cię już nigdy. Zostanę twoim najwierniejszym sojusznikiem, a ty... moją marionetką, Świtusiu.  

- Świtająca Masko! Świtająca Masko! - Wypowiedź cienistego przerwał głos czarnej kotki. Na dźwięk jej słów wizja mgły i morskookiego kota zniknęła. Płowy powrócił do rzeczywistości. - Nie mogłam cię obudzić, tak się bałam. Nigdy mnie tak nie strasz, na klan gwiady. 

- Ja... miałem dziwny sen... - zdołał tylko miauknąć osłupiały wojownik. 

A więc podświadomość bawiła się z nim w kotka i nornicę. Miał zwykłe omamy słuchowe, nic więcej, za bardzo je przeżywał i przez to śnił o dziwnym kocie.

Jestem prawdą i życiem, przekonasz się.

<Konwaliowe Serce?>