Od Ćmiego Księżyca

 — Powinnaś od razu do nas przyjść. — Zaćmienie pokiwała łebkiem ze zrezygnowaniem. Asystentka krzątała się w oddali, szukając ususzonego maku. Delikatnie ruszała ususzonym "koszyczkiem", nasłuchując, szacując to, ile jest w nim ziarenek. Wzięła najmniejszy. 
— Proszę — rzuciła jedynie, nie chcąc wchodzić w drogę siostrze. Dziwnie się ostatnio czuła. Chłód zdawał się towarzyszyć jej bez przerwy; nawet kiedy panował całkowity skwar, a koty obawiały się udarów. Coś ciążyło w obozie, wylewało się i poza jego cień, spływało z wodospadu... Niepokój przebijał się do krwiobiegu, osiadał na sierści, przedostawał się do środka z każdym oddechem. To było wszędzie. Nie wiedziała, czy wszyscy to czuli. Oczywiście, sytuacja w klanie, na jego terenach, była niesamowicie napięta... Chociaż, to nawet za mało powiedziane. Z każdym wschodem słońca coś się działo, przychodziło kolejne nieszczęście... Najgorsze było to, że... Nie słyszała głosów Przodków. Zamilkli. Tęskniła za dreszczem, który przebiegał jej po karku, kiedy słyszała ich ciche wołania, ich wskazówki i zagadki. Teraz panowała pusta cisza. Piszczała w uszach, doprowadzała do bólu głowy. Nie wiedziała, jak ma sobie z tym poradzić; to była tortura. Czy została opuszczona? Czy nawet ona zawiodła Klan Gwiazdy? Czy Morskie Oko już nad nią nie czuwa? Czarne myśli zasnuły jej umysł; dopiero po chwili znów potrafiła skupić się na rozmowie matki z Wiecznym Zaćmieniem. 
— Och... No już nie patrz tak na mnie... — miauknęła Zielone Wzgórze słabo, niczym staruszka, uśmiechając się do starszej córki. — Macie tyle pracy... Zwłaszcza teraz, kiedy nie ma już z wami Czereśniowej Gałązki czy Liściastego Futra. Jak mogłabym jeszcze się wam narzucać. 
— To nasza praca — mruknęła pod nosem Ćma, nie odwracając się do wojowniczki. 
— Bez snu tracisz rozum... To już ciężko naprawić — zganiła ją szylkretka. 
— Wszyscy go tracą... — Srebrna medyczka okręciła się i złapała w pysk resztki pozostawionych ziół. Irytowało ją wszystko. Ona też nie sypiała dobrze. Czekała na znak; na cokolwiek, co mogłoby rozjaśnić sytuację, która panuję aktualnie w Klanie Klifu. Nic jednak nie nadchodziło, nic się do niej nie zwracało, wszystko było coraz trudniejsze. Nie wiedziała już, co ma myśleć, nie wiedziała komu ufać, a od kogo stronić. Wszystko było... takie niepotrzebnie skomplikowane. Tak dramatycznie przesycone...
— Ćmo... — szepnęła Wieczne Zaćmienie. Ona najbardziej dostrzegała zmiany, które zachodzą w siostrze. Ona zawsze była najbliżej. Była oparciem, po prostu była. — Przepraszamy. Sytuacja jest ciężka... Sama wiesz, jak jest.
— W-wiem — rzuciła pośpiesznie czarna kotka. Zapadło ciężkie milczenie, które przerywane było jedynie przytłumionymi krokami najmłodszej, która zajęła się przekładaniem ziół. 
— Ale wszystko się ułoży. Na pewno... — zapewniła medyczka, uśmiechając się do mamy; wojowniczka niepewnie odwzajemniła gest. Jaskrawe ślepia zwróciły się w kierunku składziku. — Ciemko! Czy mamy więcej maku? 
— Niewiele — odpowiedziała krótko. Zaćmienie westchnęła. 
— Tyle kotów przychodzi z zaleceniami od protektorów. Pietruszkowa Błyskawica została z nami kilka nocy po śmierci Melodyjnego Trelu, a o Pokrzywowych Zaroślach szkoda więcej mówić... Tragedia za tragedią. 
— Jeszcze... Jeszcze będzie pięknie. Dopóki mam was, waszą mamę, Szary Klif... — miauknęła cicho Zielone Wzgórze; nie brzmiała, jakby chciała pocieszyć córki, a raczej samą siebie. Szylkretka polizała ją po czole z czułością.
— Jeśli dalej będziesz się źle czuła, to tym razem podejdź od razu, dobrze? — zapytała z wymuszonym rozbawieniem i pobłażliwością. 
— Obiecuje kochanie — zapewniła zielonooka, wstając powoli. — Dziękuje wam jeszcze raz. Do zobaczenia, skarby. 
Wojowniczka oddaliła się powoli, od razu skręcając w stronę legowiska. Potrzebowała odpoczynku. Wszyscy potrzebowali, lecz nie każdy czuł, że może sobie na niego pozwolić, że zasługiwał. Klekotanie suchych ziarenek było kuszące. Otępiające działanie wołało asystentkę; już wielokrotnie używała wspaniałych, kojących sił maku, aby uciec od zmartwień, które kotłowały jej się w głowie, które krzyczały, wprawiały serce w galopujący, nieregularny rytm. Była gotowa zrzucić na poduszeczkę jedno, może dwa... Ale nagle usłyszała głos Źródlanej Łuny. Nadstawiła ucho, ale nie wyszła ze składziku. Usłyszy, a dopiero wtedy, niosąc już odpowiednie zioło, wyłoni się z bezpiecznego mroku. 
— Dzień dobry Wieczne Zaćmienie, czy nie przeszkadzamy? — odezwała się niebieska wojowniczka. 
— O! Nie, nie, skądże. Czy coś się stało? — zapytała medyczka, nagle jednak od razu sobie odpowiadając: — Oh... Twoja łapa, coś źle wygląda, to rana od ugryzienia? 
— Chcieliśmy iść na patrol w okolicę szopy, ale dopadło nas tam jakieś ogromne szczurzysko — rozbrzmiał głos Pochmurnego Płomienia. 
— Od razu wróciliśmy — dodała córka Judaszowca.
— Bardzo mądrze, mogło dojść do infekcji — powiedziała szylkretka. Wzdrygnęła się, kiedy nagle przy jej boku pojawiła się Ćma, trzymająca już w pysku kiść liści dzikiego czosnku; ostry zapach wypełnił całą lecznicę, a gryzący smak sprawił, że strużka śliny skapywała asystentce z pyska. 
— Najpierw wytrzyj — poleciła młodsza i podsunęła wilgotny kawałek mchu. Źródlana Łuna zrobiła to bardzo dokładnie. Trzymając łapę w powietrzu, wpatrywała się wyczekująco to w jeden, to w drugi pysk. Ćmi Księżyc jednak nie powiedziała nic, jedynie w ciszy odnalazła mech i wyniosła go na zewnątrz. Resztę poinstruowała Zaćmienie. 
Srebrna musiała wyjść. Czuła ten... okropny niepokój, to uczucie niepewności, które nasilało się i nasilało. Pod pretekstem wyrzucenia zabrudzonego skrawka, wyszła z obozu. Powinna wrócić, powinna zostawić go przy wodospadzie, aby ktoś inny zajął się resztą. Zwłaszcza że niebo było już krwiście czerwone, a księżyc pokazywał swój widoczny obrys. Bladooka mimo wszystko poszła w kierunku znanym jedynie sobie. 

Wyleczeni: Źródlana Łuna, Zielone Wzgórze