Od Płomykówki (Płomiennej Łapy)

Dwa księżyce, które zmieniły życie kotki, minęły, jak okiem mrugnął. Płomykówka przyzwyczaiła się już do dziwnych, nowych zapachów. Do wielu innych kotów, którzy teraz również byli jej rodziną. Chociaż słyszała opowieści od innych kotów oraz wraz z Postrzępionym Mrozem trochę ćwiczyła, to wcale nie była gotowa. Chociaż Postrzępiony Mróz oraz Karmicielka wmawiały jej, że wszystko będzie dobrze, a ona się wyuczy wszystkiego. Czego nie potrafi, to Płomykówka trochę w to nie wierzyła. Była dużo mniejsza od braci oraz od reszty kotów, ale tylko ona i jej bracia byli tu kociakami. Szybciej się męczyła, nie panowała nad swoim ciałem. Widziała, jak jej bracia dużo szybciej przyzwyczaili się do nowego terenu i hasali jak po podłodze w starym domu, a ona nadal miała problemy, aby do ich nadgonić. Dlatego noc przed ceremonią nie była cała w skowronkach jak inne kociaki, tylko wtulała się w karmicielka, albo ogony braci, nie potrafiąc zasnąć. Rano pozwoliła się wyczyścić, nie uciekała jak zazwyczaj, może też dlatego, że chciała przynajmniej dobrze wyglądać. Jednak była dużo cichsza. Podczas zabawy wybrała miejsce obok Drzemlika, leżała z nim, delikatnie biła łapą pyszczki Świergotka i Trójki, gdy podchodzili do niej, aby szturchnięciem, czy główką namówić do zabawy.
— Nie chcę się bawić — syknęła w pewnym momencie, aby dać im jasno o tym znać.
Bracia zostawili ją w spokoju, ale nie kotce nie umknęło, że wpatrują się w nią zmartwieni. Czuła się z tym źle, ale nie chciała ich martwić jeszcze bardziej, tym, że boi się, że sobie nie poradzi. Wolała to zachować w sobie i obserwować ich szczęśliwe pyszczki, gdy biegali za sobą.

* * *

Gdy słońce było wysoko na niebie, lider, Postrzępiony Mróz przedstawiła ją jako Liściastą Gwiazdę, zwołała wszystkie koty na posiedzenie. Wszyscy zebrali się w półkole, a trzy rude kuleczki zostały wypchnięte przez starszych na przód. Liściasta Gwiazda uśmiechnęła się, widząc nowych, przyszłych uczniów, którzy lada moment będą pomagać w klanie. Płomykówka starała się schować za braćmi, jednak liderka musiała ją zauważyć, bo przechyliła głowę i powiedziała:
— Płomykówko, zapraszam cię do mnie.
— Ale super, będziesz pierwsza! — powiedział dumnie Świergotek i popchnął siostrę przed nich.
Kotka powoli, niepewnie, podeszła do liderki i pochyliła głowę w ramach szacunku. Podpatrzyła kiedyś, jak inni to robią, nie chciała wyjść na ptasiego móżdżka. Zaraz znów spojrzała na liderkę.
— Płomykówko. Ukończyłaś dziś sześć księżyców. Nadszedł więc czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Płomienna Łapa. Twoim mentorem będzie Zielone Wzgórze. Mam nadzieję, że Zielone Wzgórze przekaże ci całą swoją wiedzę.

A potem Liściasta Gwiazda spojrzała na kotkę, która podeszła do nich wcześniej i zwróciła się do niej.
— Zielone Wzgórze, jesteś gotowa do szkolenia kolejnego ucznia. Otrzymałaś od Księżycowego Blasku oraz mnie, Liściastego Wiru wtedy, i pokazałaś swoją pewność siebie i odwagę. Będziesz mentorem Płomiennej Łapy. Mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę.
Płomykówka słyszała wystarczająco od Postrzępionego Mrozu. Wiedziała co dalej. Obróciła się do mentorki, mentorka do niej. Stali przed sobą i stęsknili się nosami. Wybuchł hałas, koty, starsze i młodsze, zaczęły wykrzykiwać nowe imię kotki, a potem wszystko ucichło. Płomienna Łapa wróciła do braci, otarła się łebkiem o każdego z nich, mrucząc zadowolona i stanęła z boku, czekając, aż trójka rudych kuleczek również zostanie uczniami. Na resztę ceremonii stanęła obok swojej mentorki i chociaż nadal była zestresowana, to z dumą patrzyła na ceremonię braci.