Od Malinowej Łapy CD Jesionowego Wichru

Słysząc stanowcze polecenie medyczki, bezwiednie odprowadzał czarną kocicę wzrokiem do momentu, w którym jej kita zniknęła mu z pola widzenia. Z nieukrywaną zazdrością obiegł spojrzeniem legowisko pełne najróżniejszych ziół i kwiatów, wyobrażając sobie własną osobę na miejscu Lukrecji. Jak cudownie byłoby kiedyś zostać medykiem! Może wtedy byłby z niego jakikolwiek pożytek i nawet Aroniowy Podmuch nie mierzyłby go tak załamanym spojrzeniem za każdym razem, gdy się spotykali. Odwrócił łeb w stronę brata akurat wtedy, gdy czekoladowy kocurek z zatkanym nosem wydukał.
— Ma-malinku? — buras widział cień niepewności w jego błękitnych ślipia, które jednak nawet podczas choroby lśniły radością z życia. — Rozchmurz się. Nic się nie stało — zdążył miauknąć tuż przed głośnym kichnięciem, skutkującym gwałtownym podskokiem schorowanego. Nieco oszołomiony pręgus lekko otrząsnął łebek i z mruknięciem wtulił się w okropne, szare futerko Malinka. — Co ja... a...nic mi nie będzie — uśmiechnął się ciepło, delikatnie szturchając brata łapką. — Powiedz może... Jak tam twój trening? Wszystko w porządku? Wujek już się na ciebie nie złości za tą rybę?
Rybę.
Cholerną rybę.
Na samo wspomnienie tamtego dnia, ciałem Malinowej Łapy wstrząsały dreszcze i odruchy wymiotne. Nadal nie mógł zrozumieć, jakim cudem dorosły wojownik potrafił zafundować mu taką traumę za kociaka? Ale potem uświadamiał sobie, że chodziło o Aroniowy Podmuch i wszelkie wątpliwości przemijały z chłodnym wiatrem. 
— Ja... — zaczął strachliwie, z trudem powstrzymując słowa cisnące się na język. Nie mógł powiedzieć bratu, że z każdym dniem jest coraz gorzej! W końcu kocur właśnie wylądował u medyczki z powodu nieprzyjemnego wypadku na morzu śniegu, co już powstrzymywało syna Kaczki od dokładania mu zmartwień. Poza tym fakt, że Jesionowa Łapa nadal uważa wujka za jednego z najlepszych wojowników w lesie skutecznie trzymał z daleka chęci Malinka; nie chciał zaburzać tego obrazu prawdziwym obliczem bicolora. 
— Może... spróbuj... nie wiem — westchnął w końcu czekoladowy, gdyż buras z powodu natłoku myśli zapomniał o odpowiedzi. — Złap dla niego rybę. Albo pochwal jego umiejętności łowieckie — zaproponował z uniesionymi brwiami, lecz kolejne drapanie w nosie przeszkodziło mu w wypowiedzi. Zanim niebieskooki zdążył się odsunąć, zielonkawe gluty zdążyły pokryć jego kitę, co było przyczyną niezadowolonego mruknięcia ze strony burasa. Stwierdzając, że mimo wszystko nie będzie się kłócił (tak, jakby w ogóle to potrafił), uniósł wzrok na skruszony pyszczek brata. — Yh... obsmarkałem cię. Przepraszam — jęknął, chcąc zetrzeć własną wydzielinę, jednak pręgowany prędko się odsunął.
— N-nic się n-nie s-stało — starał się nie zabrzmieć niemiło i chcąc jak najszybciej pozbyć się tego czegoś z ogona, wstał i przesunął nim po śniegu. Następnie dokładnie otrzepał kitę oraz wrócił na miejsce przy bracie, który wtulił się ponownie w jego futerko, mrucząc przy tym wesoło. Malinowa Łapa spojrzał z dozą rozczulenia na czekoladowego kocurka, chcąc powiedzieć coś na pocieszenie, jednak głośne chrapanie wydostające się z jego pyszczka, rozwiała plany burasa. 
— M-mam na-nadzieję, ż-że szy-szybko w-wrócisz d-do z-zdrowia — westchnął ze zmęczeniem, po czym opuścił łeb, by choć na chwilę zapomnieć o wstrętnej mordzie Aronii. 

***

Strach towarzyszył mu od chwili, w której usłyszał dumne słowa Deszczowej Gwiazdy, stojącego na miejscu przemówień. Chociaż tego chciał, nie mógł odwrócić przerażonego wzroku od wyprostowanej sylwetki czekoladowego kocurka, pewnie wypinającego do przodu pierś. Jego pręgowane futro lśniło w jednych z ostatnich promieni złotego słońca, przez co zdawał się wyjątkowo odstawać od reszty klanowiczów, oczywiście w pozytywnym sensie wyjątkowości. Zdumione, aczkolwiek pełne podziwu pomruki wyskakiwały z pysków współbratymców, doprowadzając zrozpaczonego burasa na skraj załamania nerwowego. Nie mogąc się powstrzymać od płaczu, opuścił wzrok na łapy, pozwalając gorącym łzom na wyżłobienie rowu w świeżym śniegu. Bał się, paniczny strach zacisnął ostre ciernie na jego sercu, znowu dopuszczając do niego zjawę Oblodzonej sadzawki. Widzisz? Twój brat został już mianowany. Potworny syk przerwał w miarę uporządkowany system myśli kocura, który potajemnie wycofał się w tył. Och, Malinowa Łapo, czemu nie możesz być taki jak on? Patrz, jak dostojnie tam wygląda. Jesionowy Wicher! Cóż za cudne imię! Idealne dla odważnego kota, który w przyszłości ma wielkie szansę na objęcie przywódca w naszym klanie. A kto wie, może i osiągnie nieosiągalne? Wymruczała wyjątkowo ciepło do jego ucha, przez co świadomie lub nie, buras wtulił się w jej przegniłą sierść. Tłumiony płacz rozdzierał jego gardło od środka, jednak wijący się niczym żmija ogon matki stanowczo ściskał przełyk burasa. Czemu nie możesz być choć trochę jak on, głupku? Załkała zjadliwie mara, zwiększając nacisk na szyję pręgowanego. Tak bardzo chciałam, by moje dzieci zostały zapamiętane jako wspaniali wojownicy! A ty, ty to wszystko zaprzepaściłeś! Zginiesz w męczarniach, nikt nie będzie o tobie pamiętał i na zawsze zostaniesz nic nieznaczącym Malinkiem, który boi się zwykłej ryby! Krzyknęła prosto do jego ucha, po czym szybko osunęła się w cień rzucany przez olbrzymie gałęzie. 
Malinowa Łapa jednak nie chciał tym razem uciec z piskiem do legowiska. Pustymi oczami wpatrywał się w tłum zaczynający otaczać dumnego Jesionowy Wicher, który nawet nie wypatrywał w tym tłumie brata.
Stało się.
Największy lęk o opuszczeniu zaczynał wcielać się w życie, skutkując nowymi obowiązkami jego ukochanego Jesionka, nowymi kotami w życiu czekoladowego oraz nowym legowiskiem. 
Czuł, że stracił najważniejszą osobę w swoim beznadziejnym życiu i nie będzie w stanie tego długo wytrzymać. 

*** 

Nadal miał wątpliwości co do słuszności swoich czynów, jednak ze wszystkich sił usiłował sprawiać wrażenie przepełnionego dumą brata. Na drżących łapach skierował się do wnętrza opustoszałego legowiska wojowników, modląc się, by nie spotkać tam swojego mentora. Na szczęście Malinka, Aroniowy Podmuch nie chrapał na swoim posłaniu, a pierwszym kotem, na którego buras się natknął, był świeżo upieczony wojownik. Kocur kręcił się i wiercił na posłaniu, jednak zauważając gapiącego się na niego brata, obdarzył go ciepłym spojrzeniem zmęczonych oczu.
Tak, Malinowa Łapa był okropnym kotem. Momentalnie przestał się cieszyć z szczęścia brata na rzecz własnych fanaberii, których nawet nie starał się powstrzymywać.
— Hej — wymruczał na powitanie wojownik, głośno przy tym ziewając. — Co tam? — zagaił wesoło, zwijając się na wygodnym posłaniu, cały czas patrząc przy tym na burego.
— D-dobrze — skłamał syn Oblodzonej Sadzawki, spuszczając zawstydzony wzrok na masywne łapy. Tak bardzo chciał być nadal częścią życia Jesionka, pragnął, by na zawsze powrócili do kocięcych lat, gdy nie przejmowali się niczym oprócz nowych pomysłów na zabawę. — Ch-chciałem c-ci ty-tylko po-pogratulować, Je-jesionowy Wi-wichrze. T-to i-imię n-na prawdę d-do c-ciebie pa-pasuje — lekko się uśmiechnął, po czym z opuszczonym ogonem prędko wymknął się z legowiska. Nie zwracał uwagi na zaskoczone nawoływania brata, gdyż palące poczucie winy paliło go w poduszki łap, sprawiając, że całkowicie oddał się szaleńczemu biegu w las.
Och, dlaczego musiał być taką mysią strawą?

<Jesionku?>