Od Mniszkowego Nektaru

Mniszkowy Nektar z niepokojem przyglądał się wejściu do obozu Klanu Klifu. Czuł coś jakby mrowienie w łapach? Nie mógł tego wytłumaczyć, raz coś go piekło, a raz swędziało. Mogłoby się wydawać, że to stres. Powoli wstał z miejsca, ugiął kolana i w kilku susach był już przy stosie zwierzyny. Po towarzyszeniu w treningu Kukułczej Łapy poprzedniego dnia miał dość. Czasami nawet zapomniał, że jest jej mentorem… Nie to, że jej nie lubił – była bystra, szybka i miała dobrze rozwinięty instynkt, tylko… Wszystko w niej było trochę zbyt ostre. Słowa, ruchy, nawet spojrzenia. Jakby nie umiała się poruszać bez cienia gracji. Jakby zawsze z czymś się mierzyła. Nawet teraz, kiedy siedziała na końcu polany i rozmawiała z Przepiórczą Łapą, wyglądała, jakby kłóciła się, chociaż z tej odległości nie słyszał ani słowa. Pysk uniesiony zbyt wysoko, ogon ułożony za sztywno. Pomyślał, że powinien do niej podejść, powiedzieć coś, sprawdzić jak się czuje po dzisiejszym patrolu, ale zamiast tego sięgnął po chudą nornicę i usiadł pod półką skalną. Mniszkowy Nektar westchnął. Miał wrażenie, że wszystko w nim jest właśnie takie – podsuszone od środka. Może to przez pogodę, może przez zmęczenie, może przez to dziwne mrowienie, które nie chciało przejść od kilku dni. W nocy budził się przez to kilka razy. Niby nic go nie bolało, ale nie potrafił znaleźć sobie wygodnej pozycji. I ten ciężar… jakby coś go uciskało na klatkę, zaraz pod żebrami. Nie na tyle, żeby się zadusić, ale wystarczająco, żeby nie zapomnieć, że jest.

— Znowu nie śpisz porządnie — mruknął cicho do siebie i przekręcił nornicę, obgryzając ją z drugiej strony. Nie była świeża. Przesiąkła kurzem z dna stosu.
— To przez twoją uczennicę? — Usłyszał. Drgnął. Obok niego usiadła Ćmi Księżyc. Jej futro pachniało słońcem i czymś kwaśnym – może jeżynami. Zawsze poruszała się z takim spokojem, że, nawet kiedy pojawiała się znienacka, trudno było się zdenerwować.
— Nie — mruknął po chwili. — Nie wiem… Może? — burknął.
Siedzieli chwilę w milczeniu. Uczniowie krzyczeli coś w swoim legowisku, docierał do nich tylko w urwanych skrawkach. Ktoś upuścił mech z wodą, ktoś się śmiał.
— Czasem myślę, że nie nadaję się na mentora — powiedział cicho, ledwo słyszalnie. — Jestem zbyt ostry... — szepnął.
Ćmi Księżyc spojrzała na niego, ale nic nie powiedziała. Była ślepa, ale liliowy mógł sobie wyobrazić, jej czuły i ciepły wzrok. Dopiero po dłuższej chwili odparła:
— Nie musisz być jak Pochmurny Płomień. Nie musisz krzyczeć i szaleć, żeby być dobrym mentorem. Czasami to, że ktoś czuje za bardzo, jest właśnie tym, czego potrzebuje drugi kot. Mniszkowy Nektar skrzywił się.
— Co miałoby być nie tak? — powiedziała Ćma. Wzruszył ramionami. Wbił wzrok w pazury
— Nie wiem. Mam wrażenie, że się rozciągam, jakby mnie było za dużo. Albo, że zaraz pęknę, czy to normalne? — zapytał. Medyczka tylko kiwnęła głową. Nie zaprzeczyła. Nie mówiła, że przesadza. To akurat lubił w niej najbardziej – że nie próbowała go naprawiać. Gdzieś za ich plecami rozległo się krótkie wołanie. Kukułcza Łapa zbliżała się szybkim krokiem, minę miała naburmuszoną.
— Nie powiedziałeś mi, że dziś mam ćwiczyć z Gąsienicowym Ogryzkiem! — zawołała, zanim jeszcze do nich podeszła. Mniszkowy zmarszczył brwi.
— Bo nie wiedziałem. To była decyzja Liściastej Gwiazdy — wymruczał.
— Ale przecież to ty jesteś moim mentorem — rzuciła z wyrzutem. Zamilkł. Nie miał na to siły. Nie miał siły tłumaczyć, że sam ledwo łapie myśli. Że ledwo zapamiętuje dni w jednym księżycu, a co dopiero zmiany planów treningowych.
— Następnym razem ci powiem — powiedział tylko — Obiecuję. Ona spojrzała na niego z mieszanką rozczarowania i czegoś, co przypominało smutek. Pokręciła głową i odeszła.
Zostali z Ćmą sam na sam. Po raz pierwszy Mniszkowy Nektar poczuł, jak coś naprawdę w nim drga. Nie jak mrowienie, ale jak wyrzut. Przegryzł język.
— Może naprawdę się nie nadaję — rzucił.
— A może się uczysz — odparła cicho. Zamknął oczy. Przez moment nic nie czuł. Ani łap, ani brzucha, ani tego ciężaru. Tylko powiew wiatru i cichy szelest liści. I to było prawie dobre.

* * *

Już po południu udało się wyjaśnić sprawę z zastępstwem treningu, okazało się, że taka sprawa przypadła jednak Przepiórczej Łapie. Mniszka jednak przykuła inna rzecz, szylkretowe futro zniknęło w legowisku wojowników. Szybkim krokiem pobiegł do legowiska, pochylił lekko głowę i zajrzał do środka. W środku znajdowała się Jastrzębi Zew. Siostra wojownika delikatnie odwróciła głowę i odsunęła się.
— Czy coś nie tak, Siostrzyczko? — zapytał.
Jastrząb westchnęła z widoczną irytacją.
— Nawet wolę nie zaczynać — mruknęła, kręcąc głową. — Pikująca Jaskółka... Wiesz, jaka ona jest. Zaczęła mi dogadywać i gdyby nie interwencja Zielonego Wzgórza, prawdopodobnie powiedziałabym jej wprost, co myślę. Nie rozumiem, jak Siewczy Letarg mogła z nią tyle wytrzymać.
— Nie przejmuj się, to tylko Jaskółka! — powiedział. Zbliżył się do szylkretki i oparł się o jej bok. Zatopił swój nosek w jej futrze i zamknął oczy.