BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Klan Burzy znów stracił lidera przez nieszczęśliwy wypadek, zabierając ze sobą dodatkową dwójkę kotów podczas ataku lisów. Przywództwo objął Króliczy Nos, któremu Piaszczysta Zamieć oddał swoje ówczesne stanowisko, na zastępcę klanu wybrana natomiast została Przepiórczy Puch. Wiele kotów przyjęło informację w trudny sposób, szczególnie Płomienny Ryk, który tamtego feralnego dnia stracił kotkę, którą uważał za matkę

W Klanie Klifu

Rozpoczęły się rządy Lśniącej Gwiazdy. Nowy lider Klanu Klifu sprytnym planem nie dopuścił, aby Pikująca Jaskółka stanęła przed Przodkami i przyjęła dar dziewięciu żywotów. Zaplanowany spisek powiódł się, a morderca przejął stanowisko ofiary, obarczając winą Gąsienicowego Ogryzka, z którym współpracował. Zapatrzona w rudego Truskawkowe Pole została wybrana na zastępczynię, ku zdziwieniu i niezadowoleniu innych wojowników. Przed Klanem Klifu wyłaniają się nowe przeszkody i wyzwania. Pierwszym z nich ma być odzyskanie ciała ich poprzedniej medyczki z łap Klanu Nocy, który z niewiadomego powodu jest w jego posiadaniu. Czy rządy Lśniącej Gwiazdy już od początku zostaną naznaczone wojną i przelewem krwi? Czy może jednak poprowadzi swój klan ścieżką pokoju i rozwagi?

W Klanie Nocy

Nie brakuje intrygujących zdarzeń. Liderka, Mandarynkowa Gwiazda stworzyła nową rolę działającą u boku Rodu - Namiestników, do której włączyła Trzcinowy Szmer, Żmijowcową Wić, Nurową Łapę i Łabędzią Łapę. Niedługo później Nocniaków nawiedziła całkiem znajoma Borsuczyca, niosąc w pysku zakrwawione ciało jednej z członkiń klanu - Świteziankowego Jeziora. Obca przekazała wojownikom, iż ktoś zaatakował kota, którego przyniosła. Niedługo później wyruszyła grupa ochotników, którzy wybyli by odnaleźć mordercę, korzystając ze wskazówek drapieżnika. Grupa poszukiwawcza nie znalazła wspomnianego kota, jednak natrafili na czekoladową, nadzwyczaj wulgarną samotniczkę.
Nikt nie spodziewał się tego, co nastąpiło później. Oprócz oplucia wojowników bluzgami, kotka zaczęła przedwcześnie rodzić. Zdezorientowani wojownicy, choć z początku zagubieni, zdecydowali się na pomoc agresorce. Pierzasta Kołysanka, jedyna z zebranych, która posiadała wiedzę medyczną, próbowała kierować całym przedsięwzięciem, jednak nawet ona nie mogła przewidzieć, czego dopuści się samotniczka. W akcie szału, wiedząc, że zaraz zginie, zdecydowała się zabrać ze sobą własne kocięta, nie chcąc pozwolić na ich przejęcie przez Klan Nocy. Przed swoją śmiercią pozbawiła życia trójki z szóstki własnych potomków. Pozostałe przy życiu maluchy Nocniacy zdecydowali się zabrać do obozu, pomimo brązowego futerka dwójki z nich.
Czy Klan Nocy zaakceptuje nowych, małych członków? Co oznaczają ciągłe ataki włóczęgów? I czy śluby wojowników pozwolą na utrzymanie wysokich morali w klanie?

W Klanie Wilka

Ostatnio dzieje się całkiem sporo – jedną z ważniejszych rzeczy jest konflikt z Klanem Klifu, powstały wskutek nieporozumienia. Wszystko przez samotniczkę imieniem Terpsychora, która przez swoją chęć zemsty, wywołała wojnę między dwoma przynależnościami. Nie trwała ona długo, ale z całą pewnością zostawiła w sercach przywódców dużo goryczy i niesmaku. Wszystko wskazuje na to, że następne zgromadzenie będzie bardzo nerwowe, pełne nieporozumień i negatywnych emocji. Mimo tego Klan Wilka wyszedł z tego starcia zwycięsko – odebrali Klifiakom kilka kotów, łącznie z ich przywódczynią, a także zajęli część ich terytorium w okolicy Czarnych Gniazd.
Jednak w samym Klanie Wilka również pojawiły się problemy. Pewnego dnia z obozu wyszli cali i zdrowi Zabłąkany Omen i jego uczennica Kocankowa Łapa. Wrócili jednak mocno poobijani, a z zeznań złożonych przez srebrnego kocura, wynika, że to młoda szylkretka była wszystkiemu winna. Za karę została wpędzona do izolatki, gdzie spędziła kilka dni wraz ze swoją matką, która umieszczona została tam już wcześniej. Podczas jej zamknięcia, Zabłąkany Omen zmarł, lecz jego śmierć nie była bezpośrednio powiązana z atakiem uczennicy – co jednak nie powstrzymało największych plotkarzy od robienia swojego. W obozie szepczą, że Kocankowa Łapa przynosi pecha i nieszczęście. Jej drugi mentor, wybrany po srebrnym kocurze, stracił wzrok podczas wojny, co tylko podsyca te domysły. Na szczęście nie wszystko, co dzieje się w klanie jest złe. Ostatnio do ich żłobka zawitała samotniczka Barczatka, która urodziła Wilczakom córeczkę o imieniu Trop – a trzy księżyce później narodził się także Tygrysek (Oba kociaki są do adopcji!).

W Owocowym Lesie

Pieczarka odeszła na emeryturę, aby w spokoju przeżyć resztę swoich dni. Po zwycięskiej potyczce z bobrami, których tama zatrzymywała zatrutą wodę w okolicach obozu, i które doprowadziły do śmierci wielu kotów, oddała ona Owocowy Las w łapy Czereśni. Na swoich zastępców wybrał on swoją dawną uczennicę Fige oraz wojownika Kolendre. Mimo ogromnych strat, których doświadczyła w ostatnim czasie społeczność, kocur nie ma zamiaru się poddawać. Wierzy, że stanowczą łapą zdoła odbudować to, co zniszczyły choroby i wrogie gryzonie. Z pomocą szamanki Purchawki postanowił zadbać o swoich pobratymców, aby Owocowy Las mógł odmienić swój los i stać się równie potężny co leśne klany. Czy nowy przywódca i jego zastępcy poradzą sobie z widmem dawnych nieszczęść?

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty


Miot w Klanie Nocy!
(jedno wolne miejsce!)

Miot w Klanie Nocy!
(brak wolnych miejsc!)

Zmiana pory roku już 16 sierpnia, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

13 maja 2020

Od Orlikowego Szeptu cd. Jeżowej Ścieżki

Orlikowy Szept przypatrywał się krzątaniu medyków. Bluszczowa Łapa jęczała cicho, zaciskając oczy. Zauważył na jej pyszczku łzy, które spadały raz po raz na grunt. Chciał pomóc siostrze, bo na widok jej cierpienia kroiło się serce. Jednak nie posiadał żadnych umiejętności medycznych, prócz znajomości podstawowych kwiatków, nawet nienadających się do sztuki leczenia.
Tak bardzo chciał cofnąć czas i zasłonić Bluszcz własnym ciałem przed pazurami Mniszkowego Kwiatu. Uczennica musiała nauczyć się wielu rzeczy, a zaniżona samoocena wydłużała czas szkolenia. Dodatkowo dzisiejszy atak mógł osłabić morale cynamonki, co nie pomagało w zostaniu wojownikiem.
- Same kłopoty ostatnio z tymi uczniami - powiedziała Zajęcza Stopa, wzdychając ciężko. Zajęła się Bluszczową Łapą, badając jej stan. Przebierała kończynami, z wprawą opiekując się pacjentką.
- Ej, spokojnie, będzie dobrze - rzekł Jeżowa Ścieżka, widząc zatroskany wyraz pyska Orlikowego Szeptu. - Jeśli chcesz zobaczyć się z Konwaliowym Sercem, to poszła do Cętkowanej Łapy. - Zaszurał łapami o ziemię, uśmiechając się lekko. - Słyszałem, że ty i Cętka jesteście razem. Gratuluję. To musi być miłe uczucie, mieć partnerkę.
No tak... Medycy nie mogli starać się o potomstwo ani posiadać drugiej połówki. Smutne takie życie bez możliwości powrotu do legowiska i rozmowy z kotem bądź kotką, która cię zrozumie. Z drugiej strony, ziołomaniacy trzymali się w grupie i spędzali sami ze sobą dużo czasu, co sprzyjało zawiązaniu mocnych i wieloksiężycowych przyjaźni.
- Muszę zostać przy Bluszczowej Łapie. To moja siostra i nie mogę jej teraz zostawić. - Biały położył się blisko cynamonki, uważając, aby nie przygnieść ciałem porozkładanych ziół. Zajęcza Stopa zlustrowała wojownika wzrokiem, pracując dalej. - Widzę, że wieści się szybko rozchodzą - uśmiechnął się lekko Orlikowy Szept.
- Moje gratulacje. Przynajmniej dzieci się urodzą - mruknęła pod nosem Zajęcza Stopa.
- Nie mogę się doczekać, aż zobaczę wasze kocięta. Żłobek jest pusty, ktoś musi go zapełnić - powiedział ożywionym tonem Jeżowa Ścieżka, puszczając oko do białego.
Zaraz... Dzieci?! Że niedługo?! Te małe, ledwo co człapiące kupki futra? Miał pozwolić Cętkowanej Łapie przechodzić ciężką rzecz, jaką jest poród?
- Nooooo, taaaaak... - powiedział, starając się udawać uradowanie. - Kocięta, malutkie, niewinne... Taaak... Kiedyś się doczekasz - wyszczerzył się. - Cętkowana Łapa to nadal uczennica.
- Nikt nie powiedział, że koniecznie musicie starać się o potomstwo teraz. Poczekamy. Wojny nie ma, więc maluchy będą mogły wychowywać się w ciszy i spokoju - mówił Jeżowa Ścieżka uradowany. Czekoladowy rozmarzył się.
- Szkoda, że jesteś medykiem. Pasowałbyś do Konwaliowego Serca. Wyszkoliłeś ją, spędzacie dużo czasu razem i widzę, że bardzo dobrze się dogadujecie - miauknął szczerze Orlilowy Szept.
Bluszczowa Łapa jęknęła, szamocząc ogonem. Czekoladowy kocur na chwilę przerwał konwersację, zmuszony przytrzymać ogon uczennicy. Po chwili zmagań z podłużną częścią ciała, asystent spojrzał na białego wojownika.
- Bardzo ją lubię. Chcę dla niej jak najlepiej, żeby była szczęśliwa. Nic ponadto - miauknął skromnie, szurając nieśmiało łapami po ziemi. - Nie wydawałeś się zachwycony możliwością posiadania dzieci - zmienil temat.
- Ja? J-ja się cieszę, tylko... jestem za młody na ojcostwo - miauknął Orlikowy Szept, chociaż we wnętrzu siebie nie czuł żadnej potrzeby posiadania potomstwa.
<Jeżowa Ścieżko?>
Posted by
.

1 komentarz:

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)