Od Skowronkowej Łapy

Powoli przeżuwał chudą, żylastą mysz, wpatrując się w bezchmurne, jasne sklepienie nad jego głową. Każdy kawałek mięsa był gumowy, zupełnie bez smaku. Uczeń z trudem przełknął ostatni kęs, oblizując wąsy i zabierając się za szybką, dość niechlujną pielęgnację swojego półdługiego futra. Przejechał językiem po klatce piersiowej, a następnie zabrał się za sierść na brzuchu oraz grzbiecie. Ułożył ją pobieżnie, po czym poprawił pióra przy jego ogonie i wstał, otrzepując się z piasku. Ognista kula spoczywająca na niebie rzucała gorące promienie na ziemie, wręcz paląc sierść kocura. Lekko drgające powietrze było duszne i parne, powodując uczucie duszenia się. Skowronkowa Łapa liczył, że pozbiera zioła, jednak nie był w stanie. Pogoda zdecydowanie nie dopisywała, z resztą tak, jak od dłuższego czasu. Było gorąco, parno i ogólnie paskudnie. Dlatego gdy tylko ujrzał Barszcza, wychylającego się z legowiska, podszedł do niego, licząc, że ten zabierze go do Przybrzeżnego Oka, aby obaj mogli się nieco ochłodzić.

-Barszczowa Łodygo! - Przywitał się, stając przy wojowniku. - Chciałbyś pójść razem ze mną nad staw? 

  Kocur uśmiechnął się pogodnie, spoglądając swoimi błyszczącymi oczami na ucznia.

-Jasne! Mogę pokazać ci żaby, jeśli chcesz. Jest ich tam sporo!

  Srebrny odwzajemnił uśmiech, rozemocjonowany nowym pomysłem.

-Tak, chętnie! Możemy już iść? - Pręgowany cętkowanie nie miał w zwyczaju popędzać innych, jednak tu rozchodziło się o coś więcej! Jeśli zaraz nie znajdzie się w cieniu, mocząc łapy w wodzie, chyba się spali!

 Pomarańczowooki skinął głową, nieco rozbawiony i razem skierowali się do wyjścia z obozu. Truchtając opuścili koczowisko, rozglądając się w około. W pewnej chwili do nozdrzy Skowronkowej Łapy doszedł zapach królika. Spojrzał na Barszczową Łodygę, który najwidoczniej wyczuł to samo, gdyż uśmiechnął się do niego zadziornie.

-To co, chcesz spróbować swoich sił w pogoni za królikiem? - Zaproponował ze śmiechem.

  Pręgowany cętkowanie zastanowił się chwilę, jednak pokiwał przecząco głową.

-Jest zdecydowanie za gorąco... Nie mam na to siły! Spróbuję kiedy indziej, dobrze? 

-Oczywiście, nie przejmuj się! Możesz spróbować, gdy tylko będziesz miał ochotę. - Uspokoił go pręgowany tygrysio.

Wreszcie dotarli do przybrzeżnego stawu. Skowronkowa Łapa uśmiechnął się, nachylając nad taflą. W lśniącym zwierciadle ujrzał swój biały pysk, który po chwili zanurzył w cieczy, biorąc kilka łyków chłodnej wody. Gdy tylko ugasił pragnienie, odsunął się nieco i spojrzał na Barszczową Łodygę. Wojownik uderzył łapą w lustro, rozbryzgując wodę i jednocześnie ochlapując bicolora. Zielonooki roześmiał się, wchodząc na mulistą płyciznę i mocząc swoje jasne łapy. Od tafli bił chłód, który dawał mu mnóstwo wytchnienia. Mimowolnie myślami powędrował do Mandarynkowego Pióra. Była z Klanu Nocy, woda na pewno stanowiła ogromną część jej życia. W głębi serca zaczął żałować, że nie mógł spędzać z nią czasu w ten sposób. Mimo wszystko towarzystwo Barszcza było upajające i cieszył się, iż to właśnie on podjął się jego szkolenia w kierunku wojownika. W pewnej chwili usłyszał rechot żab i dostrzegł zielono-brązowe, lśniące stworzenie, unoszące się na powierzchni wody. Rozszerzył oczy ze zdumienia, a serce zabiło mu nieco szybciej. Jakie piękne, wspaniałe stworzenie!

-Widzisz tą żabę? - Zapytał pręgowanego tygrysio, nie odrywając wzroku od stworzenia. - Jest taka wspaniała! Myślisz, że uda mi się ją złapać?

-Tylko, jeśli podpłynie bliżej brzegu. No, chyba, że nauczysz się pływać! Jeśli chcesz, możemy spróbować...

-O tak, chętnie! 

  Srebrny wszedł głębiej do stawu. Teraz woda dosięgała mu aż do łopatek. Wątpił, aby było jeszcze głębiej, więc mógł w miarę bezpiecznie się poruszać. Barszcz ruszył zaraz za nim, stając tuż obok. Skowronek uniósł łapy do góry, odbijając się lekko od dna i młócąc kończynami wodę. Udało mu się przepłynąć w ten sposób długość wiewiórki, gdy zmuszony był postawić nogi na gruncie, aby nie zanurzyć się pod wodę. 

-Dobrze ci idzie! - Zachęcił go wojownik. 

-Dzięki. A ty, umiesz pływać?

  Pręgowany tygrysio zastanowił się chwilę.

-Coś tam umiem... Ale nie idzie mi nie wiadomo jak dobrze, więc postaraj się nie utopić!

  W tej samej chwili srebrny poślizgnął się na śliskiej powierzchni, zanurzając się w wodzie, która wlała mu się do pyska. Skowronek zaczął szarpać się, starając się ponownie wstać. Barszczowa Łodyga błyskawicznie doskoczył do niego i pomógł mu ponownie wstać. Kocur kaszląc i wypluwając ciecz z pyska uśmiechnął się słabo do kocura.

-Wybacz..

  Pomarańczowooki spojrzał na niego zmartwiony.

-Chyba wystarczy ci tego pływania jak na jeden dzień. Chodź, może znajdziemy jakąś jaszczurkę.

  Uczeń pokiwał głową i wyszedł ze stawu, otrzepując się delikatnie.

-To gdzie są te jaszczurki? - Zapytał, rozglądając się.

-Nie wiem, trzeba ich poszukać. - Odparł tajemniczo wojownik. - Lubią wylegiwać się na kamieniach, w nasłonecznionych miejscach. Może gdzieś tam je znajdziemy?

 Pręgowany cętkowanie pokiwał głową ze zrozumieniem i podszedł do najbliższego kamienia, jednak zamiast dostrzec śliczną jaszczurkę, odpoczywającą w blasku słońca, zza skałki wypełzł wąż. Zaskroniec wysunął język, po czym ukrył się w pobliskich krzakach, najwidoczniej zirytowany "nieznośnym uczniem". 

***

Skowronkowa Łapa leżał w cieniu Skruszonej Wierzy, starając się uchronić przed upałem. Dlaczego Klan Gwiazdy zsyłał na nich tak okrutną pogodę? Nie dość, że brakło ziół, to jeszcze niemiłosiernie grzało... W pewnej chwili podeszła do niego Brzęczkowy Trel, z zamiarem wejścia do legowiska medyka. Czekoladowy od razu wstał z ziemi, spoglądając na nią pytająco.

-Witaj Skowronku... - Zaczęła kotka nieśmiało. - Razem z Bobrzym Siekaczem poszliśmy na Martwy Szlak i spotkaliśmy szczura. Ugryzł mnie w łapę. Wiesz może, gdzie jest Pajęcza Lilia?

-Odpoczywa. Nie ma potrzeby jej przeszkadzać, opatrzę ci to ugryzienie. Wejdź do środka, pokaż mi ranę.

  Kotka uczyniła to, co jej kazał i usiadła na środku legowiska, liżąc swoją lewą łapę.

-Gdzie dokładnie cię ugryzł? - Zapytał, marszcząc brwi.

  Cynamonowa nie odpowiedziała, tylko wyciągnęła białą kończynę przed siebie, umożliwiając uczniowi obejrzenie jej. Rana nie była zbyt głęboka, jednak zdecydowanie wymagała opatrzenia. Paskudne stworzenia. 

-Pójdę po odpowiednie zioła, zaraz przyjdę. - Miauknął kocur, ruszając do składziku z ziołami.

  Chwycił jedną z ostatnich sztuk dzikiego czosnku i wrócił do Brzęczkowego Trelu.

-Powinnaś się w tym wytarzać, zapobiegnie wtedy infekcji. Rana nie jest na tyle duża czy głęboka, żeby opatrywać ją pajęczyną, więc to powinno wystarczyć.

  [957 słów]

Wyleczeni: Brzęczkowy Trel

NPC: Brzęczkowy Trel

[przyznano 19%]