Od Fląderki CD. Dryfującej Łapy (Dryfującej Gałęzatki)

Słowa Dryfującej Łapy wpędziły Fląderkę w zakłopotanie. Nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć niebieskiemu uczniowi, który zasugerował, że tylko zajmuje miejsce w żłobku. Nie była przecież sporych rozmiarów, zajmowała w kociarni bardzo mało miejsca, w szczególności, gdy zwinęła się w kłębuszek.
Nie była przecież uczennicą, więc nie powinna mieszkać z innymi uczniami. Nie była starszą, a tym bardziej zasłużoną starszą, aby pomieszkiwać w legowisku starszych. Pozostał, więc żłobek, w którym jedynie tylko spała i odpoczywała między przydziałem pomniejszych zadań, którym była w stanie sprostać. No, chyba że… nie. Nie zasługiwała na swoje własne prywatne legowisko, nawet jeśli jako jedyna w klanie była odrzutkiem. Prywatne legowisko mógł mieć przecież tylko lider.
Fląderka przeniosła spojrzenie na Złocistego Widlika. Kocur właśnie pielęgnował futerko jednego z kociąt. Nerwowo zastrzygła uchem, na powrót przenosząc spojrzenie na Dryfującą Łapę.
– N-nie powiem – zająkała się w odpowiedzi na błagalny ton kocura. Nie chciała, aby uczniowi odebrano prawo do posiłku, ale również nie chciała słuchać, jak ten narzeka i zadaje niekomfortowe pytania. A może pytał ją o to, aby przekonać się, czy Fląderka wykazywała objawy klątwy, która mogła ją prędzej lub później dotknąć? – D-dla mnie decyzja Mandarynkowej Gwiazdy nie jest wcale głupia – wyznała cicho, zgodnie z prawdą. – A opowieść o stworzeniu barw futerek to nie bzdura… ale najprawdziwsza prawda. Koty z błota są niebezpieczne… – Zwiesiła łebek. – K-karmią mnie.
Jej futro było co prawda brązowe z elementami rudych pasm, lecz wciąż było zdradzieckie niczym podmokły teren. Niczym najprawdziwsze błoto, które wciąga i odbiera życie biednym istotom, które w nim ugrzęzły.
Najpierw odebrała życie swojej mamie, a później zmarła Centuriowa Łapa. Im dłużej Fląderka myślała o śmierci siostry, zaczęła się zastanawiać, czy drapieżnik omyłkowo nie wziął ją za kogoś z własnego gatunku. I dlatego nie wyrządził jej większej krzywdy. A futro jej mamy było w kolorze ognia. Może i nie była złą samotniczką, na tyle, na ile słyszała na jej temat, ale jej obecność w Klanie Nocy dołożyła rodzinie królewskiej i jej podwładnym masę problemów. Ktoś musiał zająć się trójką osieroconych kociąt! I to jednym zrodzonym z błota!
Dostrzegła, jak Dryfująca Łapa strzepuje uchem i zaciekawiona przygląd się Fląderce. Kotce wydawało się, że niebieski intensywnie myśli o czymś, jednak nie potrafiła odgadnąć, o czym.
– Hm, no tak – mruknęła, przenosząc spojrzenie na Złocistego Widlika – A wiesz, że w Klanie Klifu liderem jest czekoladowy kocur?
– Czeko-czekoladowy... – wydukała nieco głośniej, niż zamierzała. Wyznanie Dryfującej Łapy sprawiło, że poczuła zawrót w głowie. Nie potrafiła pojąć jakim cudem koty w Klanie Klifu pozwoliły dojść do władzy komuś, czyja sierść była w odcieniu błota. – J-jesteś pewien?
Nigdy nie była na zgromadzeniu i prawdopodobnie nigdy się na nie nie uda. Mimo to cieszyła ją każda historia, która miała miejsce na Bursztynowej Wyspie. Ta wiadomość jednak sprawiła, że o mało co się nie przewróciła.
– Mhm. Jeśli mi nie wierzysz, możesz zapytać innych kotów.
Widziała, że inne klany miały własną kulturę, jednak słowa Dryfującej Łapy brzmiały absurdalnie i niedorzecznie.

* * *

Przed spotkaniem liliowego samotnika

Fląderka przeniosła swoje legowisko w kociarni bliżej wyjścia, aby nie niepokoić swoją obecnością Wężynowego Kła. Gdyby mogła, najchętniej by wyciągnęła je poza kociarnie, lecz ktoś jej to przed chwilą uniemożliwił, mówiąc, aby się nie wygłupiała.
Od Złocistego Widlika dowiedziała się, że stres u królowej, gdy ta oczekuje młodych, może doprowadzić do przedwczesnego porodu i powikłań. Fląderka przeraziła się na żarty, nie chciała, aby coś się stało partnerce Błękitnej Laguny, jak i również jego dzieciom.
– N-nie wygłupiam się, tylko zapobiegam nieszczęściu… Złocisty Widlik powiedział, że stres u królowych nie jest wskazany. A moja obecność w kociarni stresuje Wężynowy Kieł – wytłumaczyła, sama walcząc ze stresem, wpatrując się w parę złotych oczu. Dryfująca Łapa na pewno słyszał plotki na jej temat. Czyżby niebieski uznał je za bzdury? Podobnie jak kiedyś fragment o "kotach z błota"? – P-przykro mi, że twój mentor okazał się zdrajcą. – dodała, dostrzegając, że mimika kota uległa gwałtownie zmianie po jej wytłumaczeniu, dlaczego chciała wynieść legowisko. Może to właśnie Rozpromieniony Skowronek starał się wpoić uczniowi, że wierzenia i historia klanu są bzdurami? Podburzał go? Na szczęście Mandarynkowa Gwiazda w porę zareagowała i uchroniła Dryfująca Łapę przed zniewoleniem na wyspie, dając szansę, jak i nowego mentora.

<Dryfująca Łapo?>

Od Dryfującej Łapy do Fląderki

No i stało się najgorsze. Niebieski uczeń dostał pracę w kamieniołomach. Prawie. Dryfująca Łapa nie przespała ani sekundy w poprzedniej nocy. Był co najmniej nie do zniesienia. Rozpromieniony Skowronek, mający już dość opieki nad uczniem, który już dawno powinien być wojownikiem, został jego sędzią. Wyrokiem był…cały księżyc wymian legowisk. I kleszcze starszych. Bez pomocy. Bez możliwości narzekania na zjawiska pogodowe, brzydki zapach czy smak, marudzenie starszych i takie tam. Inaczej kolejny księżyc katorżniczej pracy. No i oczywiście brak kolacji. Gałęzatka samo nie wiedziało, co było gorsze. Czuł się jak grzesznik odkupujący swoje grzechy. Czy coś w tym rodzaju. Tego dnia oprócz wyciągania kleszczy starszym miał wymienić też zużyte legowiska w żłobku. To chyba właśnie ich nie lubiła najbardziej. Najgorzej jak jakiś kociak ślinił się przez sen, a czasem nawet gorzej… Idąc tam, było przygotowane na wszystko. Nawet na ścięcie. W końcu w każdej chwili jego ogon mógł zostać zaatakowanym przez bandę rozweselonych, pełnych energii kulek. Jeszcze nie tak dawno żłobek opuściło troje kociąt. Mogło się wydawać, że żłobek opustoszał. Jednak nie w Klanie Nocy. W końcu mieli też czwórkę innych kociąt. I Złocistego Widlika! Dryfująca Łapa kochała brata z całego swojego serduszka, choć nie zawsze wiedziała jak mu to okazać. Bywał jednak często w żłobku, więc może to wystarczało. Zdarzało się nawet, że te rozweselony kulki jej brata zaczepiały też Gałęzatkę. Niebieski nie zawsze był oczywiście z tego powodu zadowolonego, ale jak mógł być zły na takie maluchy? Z jednej strony uwielbiał tu bywać, a z drugiej…tyle hałasu. Podszedł do brata z lekkim uśmiechem.

— Dzień dobry Gałęzatko. Znowu tutaj? — zapytał kocur.

— Zgadza się — miauknęło ze słabym uśmiechem. — Skowronek miał mnie dość i skończyłem…tak jak skończyłem — zaśmiało się gorzko.

— Wiesz, właściwie to mu się nie dziwię… — mruknął cicho, a Gałęzatka przewróciła tylko oczami, zaczynając swoją pracę.

Gdy już prawie kończył w, rogu żłobka zauważył kogoś jeszcze.

“Uczennica?” pomyślał przez chwilę, jednak pokręciło głową. Postanowił więc podejść bliżej. Zjeżyło lekko futro, prędko rozpoznając w kotce nikogo innego, jak Fląderkę. I choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że po prostu nie lubił kotki, to w rzeczywistości nic do niej nie miał. Po prostu trochę się jej wystraszył. Bardzo normalne. A przynajmniej w taki właśnie sposób sobie to tłumaczył…

— Dzień dobry Fląderko — mruknęła cicho, mając nadzieję, że kotka nie będzie miała nic przeciwko krótkiej rozmowie. Szybko jednak zaczęła się denerwować, więc zaczęła przestępować z łapy na łapę, patrząc gdzieś w bok.

— Dzień dobry? — miauknęła cicho kotka, kierując swój wzrok w stronę złotookiego.

— Cz-Czy mogłabyś kawałek się przesunąć? — zapytał, a kotka przechyliła lekko głowę jakby pytająco. — Legowiska — wyjaśnił krótko.

Dryfująca Łapa wyrzuciło zepsute legowisko, układając nowe.

— Spokojnie nie ma w nim żadnych cierni — mruknął cicho, odsuwając się na wystarczającą odległość. — Dziwne, że każą ci tu być. Chociaż cię karmią? Kot z błota… Rany jaka bzdura. Że niby koty z ognia są bezpieczniejsze? — zaczął cicho, korzystając z tego, że Widlik akurat zajmował się kociętami. — Zajmujesz tu tylko miejsce. Nie neguję słów Mandarynkowe i Gwiazdy, ale to trochę…głupie — stwierdził jeszcze ciszej. — Tylko jej tego nie mów, proszę! Ja chcę jeszcze dostać jedzenie… — miauknął nagle błagającym tonem.

<Fląderko?>

[511 słów]

[Przyznano 10%]